Auteur: arnoud3ss

De wielrenner en zijn sokken of moet ik zeggen kousen. Dat is pas echt een onderwerp voor discussie en polarisatie.

De kersttijd is de tijd van eerlijkheid en daarom zal ik nu ook maar bekennen dat ik in een heel ver verleden op de trein zat van het sokloos fietsen of met korte witte stokjes. In mijn Sidi’s natuurlijk. Deden toen vast een paar grote mannen. Niet tijdens de koers want de verschillende organisatoren van wedstrijden, zoals de KNWU, verplichtten je om tijdens wedstrijden witte sokken zonder opdruk te gebruiken tot boven de enkel. Veel hoger was uit den boze.

Met het opkomen van commercie, Amerikanen, compressie en aërodynamica, veranderden de sokjes tot kousen en kwam er ook kleur en zwart in het peloton. De UCI greep in en de kous mag niet hoger komen dan tot halverwege het onderbeen. Compressiekousen zijn uit den boze tijdens het fietsen op deze manier en de aerodynamische voordelen worden ook aan banden gelegd. Stof kan namelijk veel sneller zijn dan huid, is inmiddels geleerd. Soms wordt hier heel streng op gecontroleerd, maar soms ook niet. Bij het laatste is Annemiek van Vleuten tijdens het laatste WK op de weg een typisch voorbeeld. Daar ging alles mis met de kleding en ook met de kousen. Ze vond het zelf vooral geen gezicht hoe ze er bij had gereden.

Ik ben zelf bekennend liefhebber van de hogere sok. “Hoe hoger de sok, hoe harder de snok”. Liefst wel wit, ook al heb ik inmiddels een paar afwijkende kleuren in mijn kast liggen. Soms om tegendraads te doen, mijn outfit af te maken of omdat zwart bij slecht weer nu eenmaal echt de veel verstandigere keuze is.

Ook in de winter. Dan bij voorkeur van merino wol. Warm en droog.

Nog niet zo heel erg lang geleden was het smeren van een ketting niet veel meer dan een flinke plens olie op een ketting doen en gaan fietsen. Later kwam de tip om de ketting iets droger te houden en af te vegen. Olie trekt vuil aan en vuil zorgt voor slijtage. Voor een deel van de fietsende mensheid is het smeren van een ketting nog niets veranderd. Voor een ander deel is het behandelen van de ketting tot een kunst verheven.

Er zijn badjes om de ketting als deze nieuw is eerst van het vet vanuit de fabriek te ontdoen. Er zijn er die hier zelfs speciale apparaten voor gebruiken. In de volgende stap komt er dan geen olie meer aan te pas. Wax is het woord waar alles om draait. De ketting verdwijnt of in bijvoorbeeld een crockpot of een waxbad om zo doordrenkt te raken van de wax. Daarna is er een ketting die geen vuil aantrekt, niet zorgt voor een typische fietsers tatoeage op de kuit en ook nog eens minder wattage vraagt bij het trappen.

Best een gedoe als je iedere paar honderd kilometer zo’n hele wax behandeling moet doen. Ideaal is het dan om de kennis van de mensen van Ceramicspeed of Silca te kunnen gebruiken en de avond voor de rit een laagje wax aan te kunnen brengen vanuit een flesje.

Allemaal wat complexer dan alleen olie en vet toevoegen. Misschien wat duurder in de aanschaf. Soms iets lawaaiiger. Maar het grote voordeel is een stuk minder slijtage van de ketting en cassette, ik rijd echt veel meer kilometers met een ketting, en minder wattage nodig om de ketting rond te laten gaan. Als je zoals ik niet zo heel veel wattage levert is iedere Watt die je niet verliest mooi meegenomen.

Ik ben een beginnend kunstenaar. Vertel daarom mijn echte geheim natuurlijk niet.

Fietsers en koffie. Een bijzondere band. Een hele bijzondere band. Is het de gezelligheid, die het kopje koffie drinken uitstraalt? Is het, het proces van het zetten van het kopje koffie? Is het de machine waar je de koffie mee kunt zetten?

Waarschijnlijk is het niet minder dan het prestatie verhogende effect dat caffeine heeft op het menselijk lichaam. Nog niet zo lang geleden stond het nog op de dopinglijst en nu helpt caffeine renners door de lastigste fases van finales heen. In de espresso voor de start, de gel of zelfs de pillen.

Maar er wordt toch ook nog wel eens echt genoten van het kopje onderweg of de Rocket espresso machine waar de koffie mee gezet wordt. Natuurlijk is er ook koffie speciaal voor fietsers. zoals die van Il Magistrale.

Fietsen is grandioos. Behoord voor mij tot de leukste zaken die er zijn. Naar buiten. De wind door je helm. Het geluid van de banden op de weg. Het zachtjes snorren van de ketting. iets lekkers in je achterzak en in je bidon. De weg voert waar je gaat.

Maar fietsen is nog leuker als de benen sterk zijn, de longen krachtig, het hart kan kloppen, de conditie goed. Daar moet je niet voor fietsen, maar daar moet je voor trainen. Hard trainen. Trainen is niet zomaar fietsen. Maar dat is dagen maken, herhalen, intervallen, consequent doorgaan, rusten, alles om beter te worden.

Ik train met Join. Laat me nog wel eens verleiden om te fietsen, maar weet dat ik door te trainen beter wordt. De moeite waard als je een doel voor ogen hebt en je kunt houden aan wat er aangeboden of verplicht wordt om te doen.

Jammer dat er soms ook andere afleiding is. Maar volgens de trainer achter Join moet je dan keuzes maken. Voor het trainen wel te verstaan.

Terwijl de Paardenvoetjes zachtjes over het dak trippelden n het huis vol logés zat, moesten de benen natuurlijk ook aandacht krijgen. Voor mij werd het een weekend op de Kickr in Zwift. Een uur voor dag en dauw en voor dat de rest tot leven kwam.

Vervelend is het dan als je, je er toe zet en je voorband leeg is.

Gelukkig niet echt leg, maar een loszittende ventielverlenger.

Om de verbruikte koolhydraten weer aan te vullen was er genoeg marsepein en suikergoed.

Fietsers bekennen graag dat ze fietsers zijn. Zeker in deze tijden waarin fietsen tot het nieuwe golfen verworden is. Inmiddels kan het in en met van alles. Ook met een kleine verwijzing, als met een gele trui gele pen, of meer opvallend met fietsers er op.

Dit maakt het verschil.

Persoonlijk ken ik geen fietser met een beetje competitie in zich die dit niet zou willen. Een prijs. Een beker om te winnen. Één keer op top van dat podium. Stralen. Als het even kan met het Wilhelmus er bij. Bij voorkeur in Italië, waar de rondemiss soms nog rondemiss mag zijn.

Maar persoonlijk ken ik geen fietser met een beetje competitie in zich die dat niveau weet te halen.

Ik al zeker niet.

Gelukkig is er dan dit. Kun je ook nog eens de winteravonden of dagen mee vullen, waarop fietsen niet tot de mogelijkheden behoord.

Voor wie er in deze tijden aan denkt, het is Oekraïens. De Russische tekst is met de sticker met Italiaanse instructies overplakt.

Als het gelukt is om te maken, kan of het wiel of de wielrenner, of misschien wel beiden, bewegen.

Als hij af is zet ik stiekem een keer het Wilhelmus aan.

Het prof bestaan. Ik heb er geen idee van. Zeker niet van dat van een profwielrenner. Dromen kan. Dromen mag. Maar de meeste zijn bedrog. Zelfs als je er een liedje over zingt kan je droom op een nachtmerrie uitlopen.

Het is een “harde stiel”, zoals de Vlamingen zeggen. De weg er naar toe. De plek er in. Als je wint dan heb je vrienden. Als je iets anders bent heb je het soms lastig.

Een boek over twee vrienden die ieder op hun eigen manier de weg vinden naar het Pro-Tour contract en hun verdiende plek in het peloton hebben. Een extra plot wending in Polen. Het verhaal is bekend, maar nog nooit zo opgeschreven als door Menno Haanstra. Je wordt er stil van.

Fabio & Julius. 8 jaar van hun wielerleven. Of zoals Renaat Schotte het beschrijft: Verplichte lectuur voor mensen met een derailleur in het hart.

Een jongensboek, maar dan echt.

Getwijfeld of ik er een paar woorden aan moest besteden. Ik doe het toch. Het doet me namelijk toch wel wat.

Alex Dowset schreef het mooi: Niemand verdient het om niet terug te komen van een fietsrit.

Zo is het maar net.

Voor wie de koers gevolgd heeft de laatste decennia, is de naam Rebellin geen onbekende. Een grote bekende zelf. Concurrent van onze hoop in die jaren, Michael Boogerd. Beiden niet van onbesproken gedrag. Wie was dat wel in die jaren?

Bijna een leeftijdsgenoot van mij. Zeker van Lucio. Lucio won een wedstrijd in zijn jonge jaren waar Rebellin tweede werd. In Torbole zit het verdriet diep. Davide heeft niet altijd geluk gehad in zijn leven, was het bericht dat ik kreeg. Fietste uit noodzaak en liefde voor de fiets.

Sterven tijdens hetgeen je het liefste doet heeft iets tragisch, maar daarin ook weer iets moois.

Davide is niet teruggekeerd van zijn laatste rit.

Fietsen en bier. Het gaat goed samen. Achteraf je vocht huishouding aanvullen met wat het zelfde is als een boterham met kaas. Oud bruin hoeft het blijkbaar niet te zijn, want fiets bier is er in alle soorten en maten. Vernoemd naar Belgische bergjes of de fase waarin je kunt zijn.

Of nog beter, het plezier dat je kunt hebben met het fietsen. Voor welke podium plaats dan ook.

Alleen zorgt de alcohol voor een belabberd herstel en heb je de volgende dag meer moeite om nog een rondje te fietsen. Maar dat is iets voor de volgende dag en kan weer extra fijn zijn voor je alcoholvrije fietsmaat.