Auteur: arnoud3ss

We tellen weer af naar kerstavond. In 24 stappen. Ook de fietser telt af. Naar de start van de Festive 500. Met angst en beven soms.

Fietsers moeten eten. Goed eten. Koolhydraten om de dag door te komen. Energie om de pedalen rond te laten gaan. Als het langer en niet te snel gaat dan is een Clif Bar een fijne begeleider. Een smakelijke koolhydraten rijke snack die alleen niet zo heel snel weg hapt. Dus niet voor de volle inspanning. In verschillende smaken te vinden.de een nog lekkerder dan de ander. Misschien soms het verstandigere alternatief in plaats van de bekende chocolade repen.

Iedere november is het weer het zelfde liedje. Ik laat de teugels een klein beetje vieren. Sociaal boven de fiets. Maar bij het vieren verlies ik de teugels en dat terwijl ik me echt voorgenomen heb om met een betere conditie de maand december in te gaan om het tussen kerst en oud en nieuw niet al te zwaar te hebben.

Dit jaar is niet anders. Ik weet niet eens meer waar de teugels zijn. Daarbij zakt me dan de moed in de schoenen en als we zo door gaan dan staat mijn fiets eerder bij de wilg om opgehangen te worden dan als stalen ros te steigeren op weg naar een prachtig nieuw seizoen.

Het roer moest dus om en vrijdag is daar een begin mee gemaakt. Nog een keer naast de fiets, maar soms moet dat ook gebeuren.

Zaterdag er daarom op uit. Goede zin, maar wetend dat ik niet de zin van september moest hebben. Dat zou ik echt niet volhouden. Liever nu iets meer met verstand en het consequente volhouden dat ze bij Join zo graag zien dan in één dag over de kop. Het werd een (klassiek) rondje Vechten en Gooien. Ik ben nog iedere keer blij dat Ron H me deze route heeft geleerd en dat ik hem inmiddels op mijn duimpje ken.

Op de terugweg ging ik over de nieuwe brug over de Waterlandse weg. Mooie brug, maar een ellendig smal fietspad dat er op volgende. Geen idee wat ze daarbij gedacht hebben.

Zondag. Regen en fris. Voor buiten vond ik het nu te veel van het goede ook al zag ik achteraf dat degenen die in 2023 echt grote plannen hebben wel buiten te vinden waren. Voor mij werd het Zwift. Net op tijd voor de leuke zondag groep. Een uur meetrappen vond ik voldoende. Nieuwe route op Makuri Island. Erg leuk. Niet te zwaar, maar met voldoende uitdaging.

Zo keek ik naar mijn berg die E twee jaar geleden al weer op de muur heeft geplakt. De tijd vliegt. Afgelopen jaar was ik voor het eerst aan de voet. Misschien dat ik er nog eens naar boven rijd. Soort van Bucket list dingetje.

Het roer staat weer de juiste richting op.

Nu het stevig in handen houden. De komende dagen, weken en maanden.

De vrijdag zou verregenen was de voorspelling. Ik had al voorzichtig een blik geworpen op mijn Wahoo Kickr. Maar wat bleek, de vrijdagochtend was droog. De wegen dan wel nat, maar niets om je niet tegen te kunnen kleden.

Onderweg was het goed te merken dat het een heel stuk frisser was dan een week geleden. Om de kans op neerslag helemaal te ontlopen hield ik de ronde kort. Maar wel buiten. Een plek die ik de rest van de week nog weinig had gezien.

Zaterdag. Plannen om mijn peet oom en tante te bezoeken. Maar na een aantal motivatie video’s bekeken te hebben, wist ik dat ik toch echt een uur op de Kickr moest rijden. Dus weer een uur achter de pacemaker aan. Een ritme. Niet wegrijden. Er bij blijven.

Dat ging goed. Alleen was ik vergeten om min. Bidon mee te nemen en verder leeg te drinken. Deed ik aan het einde van de dag pas.

Zondag. Winter aangekomen in Nederland. Waar die vandaag was gekomen was me een beetje ontgaan. Maar door de droge dagen er voor, durfde ik er wel op uit te gaan. De kans op gladde wegen zouden er ‘s ochtends niet zijn.

Winterse pak aangetrokken, Buf voor mijn mond om de ademhaling warmer te maken. Warme overschoenen over merino sokken van Sockeloen. Hopelijk was het genoeg.

Tijdens min eerste kilometers waren mijn handen koud, maar die werden warm. Het kon. Jet komen van de teruglopende temperatuur die ik op mijn Wahoo zag verschijnen. Na -9 hield hij gelukkig op.

Maar al fietsend vind ik het allemaal niet zo erg. Ik ging zelfs bij Nijkerk de polder uit om via Spakenburg verder te gaan. Trappen maar.

Bij Eembrugge kwam ik er achter dat ik aan E niet door had gegeven dat ik buiten aan het fietsen was. Die lag een deel van de tijd ergens op een yoga matje lenigheid, kracht en haar innerlijk te zoeken. Ik deed het zelfde op mijn zadel.

Beetje bij beetje werden mijn voeten kouder. Je zou voor minder. Warmer dan -6 werd het namelijk niet.

Zo trainde ik op deze eerste echte winterdag, die niet meteen opgevolgd gaat worden. Ik had een deel van de dag wel een deken nodig om weer helemaal op temperatuur te komen. Hun herinneren mijn tenen nog een beetje aan de rit. Komt van een keer bevroren geweest te zijn bij een Festive 500 toen echt de ijspegels aan me hingen. Viel het vandaag allemaal nog best wel mee.

Er zijn van die weekenden waarin je alles tegen komt, maar als het goed is uiteindelijk alleen de pieken herinnert.

Vrijdag. Ik wilde een rondje fietsen, maar mijn nek deed me herinneren aan 20 jaar geleden. Geen goed begin. De fiets bleef dan ook staan. Maar er was meer te doen. Iets heel erg leuks. We gingen van wit naar blauw. Van diesel naar elektrisch. Van Volvo naar Volvo.

Een hele belevenis. Rijd zo soepel als een net gewaxte ketting. Alleen heb ik niet ruim 400 paardenkrachten in mijn benen.

Zaterdag. De nek voelt als 2022. Het mistig. Het is koud. Ik ga rijden. Er hangt nog iets te doen boven de maand november. Ik fiets een oude bekende. Het rondje Vechten en Gooien. Op zoek naar een aankomst van de Goed Heiligman.

De zon brak al door bij de brug. Mijn winter Jack was eigenlijk iets overdreven. De dunne handschoenen konden onderweg zelfs nog uitgetrokken worden.

In de buurt van Lage Vuursche opeens een grote schrik. Één klap. Derailleur werkte niet meer. Bleek door de klap in crash modus geslagen te zijn. Ter bescherming van de derailleur. Even schrikken, maar zo opgelost. Dankzij een YouTube filmpje. Dat wel.

Om de 100+ te halen nog een klein extra lusje er aan toegevoegd. Als je zo dichtbij bent kun je maar beter nog even doorzetten.

Lunchen deden we samen. In Laren. Ik prik daar graag een vorkje. Doet de rest van Laren ook. Gelukkig waren we precies op een goed moment aangekomen. Mijn therapie sessie op de fiets had me goed gedaan. Luisteren naar Thomas Dekker. De fiets is voor alles goed. Bij de lunch nog wat plannen doorgesproken. Ook dat wat ik niet ga doen. Op een MTB of gravel fiets rijden. Ik wordt gelukkiger van een glad lopende asfaltweg merk ik keer op keer en avontuur is het voor mij genoeg als ik een keer een iets andere route rijd of zoals afgelopen zomer naar het Garda meer toe. De fiets heeft voor ieder wat wils.

Zondag. Als je de smaak te pakken hebt en het weer goed is dan ga je op herhaling. Dan kun je nog zin hebben om in de auto te gaan zitten, de fiets is beter. Ik stuurde mijn fiets eerst richting Nijkerk. Weer maar een graad of 2. Geen centje pijn. Het tussen jasje met het juiste ondershirt was meer dan genoeg. Ook een voordeel van de polder. Weinig bomen, dus de zon heeft vrij spel. Net als de wind natuurlijk.

Ik dacht langs de buitenkant van de randmeren naar Harderwijk te rijden. Maar die weg leek afgesloten. Dus op avontuur. Via Putten en Ermelo, denk ik, dan maar. Mooi alternatief.

Bij Harderwijk werd ik aangesproken op een heel rare snuiter op een oude racefiets met buiscommandeurs. Zo raar, dat ik geen zin had in een gesprek met hem. Gelukkig wist ik snel afscheid van hem te nemen en kon ik weer met mezelf verder de polder door. Soms is dat echt genoeg gezelschap. Vandaag bijvoorbeeld.

Zo ging ik door naar huis. Weer bijna 3 uur in het zadel erbij. Join leek best tevreden. Is het de laatste tijd wel eens minder. Moet ik maar wat meer doen om hem weltevreden te houden. Die Jeanmontagne (Jim van den Berg).

De rest van de dag ging op aan het veldrijden. Want ook al doe ik het zelf dan niet graag, kijken naar mensen die lijden, doe ik dan weer wel graag.

Vrijdag. Tijd voor de herhaalprik. Voor alle zekerheid ervoor een uur in Zwift fietsen. Mijn ervaring is dat ik niet goed weet hoe ik me erna viel. Het kan verkeren. Flink trappen. Flink zweten. Watt meer dan als ik naar buiten zou zijn gegaan.

Onderweg de verrassende voicemail. De nieuwe XC 40 is er. Nog een week en we rijden elektrisch. Op de fiets lever ik nog mijn eigen wattage in de auto gaat de dieselmotor over naar een electro motor.

Zaterdag. Ik voel me vrij goed. E. een heel stuk minder. Ik laat me van mijn betere kant zien en werp me op voor een serie huishoudelijke taken en laat de droge dag aan me voorbij gaan. Er wordt niet buiten gefietst, maar ik vind na de middag boterham tijd om toch in Zwift te gaan rijden. Zware kost. Bij Innsbruck. Stuk de Brennerpas op denk ik. Geen duurtraining, maar een uur zware vermoeienissen. Join vond het heel zwaar.

Zondag. Dreigend weer en flinke wind. Ik heb er geen zin in. Niet naar buiten. Toch een beetje een watje. Drie dagen op rij dan maar Zwift. Ik kies een mooi gezelschap uit van de Valhalla rijders. Prettige groep. Veel deelnemers. Ruim 200 rijders. Ik trap de helft van de rit mee. Tegen het rode scherm aan. Niet er voorbij om er maar niet uitgezet te worden. Toch goed 1,5 uur onderweg. Stevig rijden. Niet de duurtraining die gepland stond, maar wat meer inspanning.

Ik merk nu dat het drie op een rij was. Tijd om te kijken naar de veldrijders. De zondagse ontspanning voor deze tijd van het jaar.

Kleine twijfel. Was ik nou hersteld of kwakkel ik nou verder. Misschien wel een beetje het laatste met de ingefluisterde tactiek om de rit in blokjes op te knippen ging ik rijden. Half uur kijken hoe het ging. Uur. En omkeren kan dan altijd.

Ik stuurde mijn fiets vandaag in de richting van de prinses. Nadat ik gisteren weer een Beter Worden Podcast had geluisterd over je route aanpassen op je training, nam ik de trieste wens over om de route niet te laten kruizen en een rondje te maken. Heeft niets te maken met trainen, maar vooral met iets leuks laten zien.

Dan is een op en neertje natuurlijk niet de oplossing, hoe goed dat ook voor het trainen kan zijn. Ik bedacht me dat ik daarom beter rechtsom naar Lage Vuursche kon rijden en dan over Spakenburg weer terug.

Werkte perfect. Zelfs nog een paar stijgende meters er bij gesprokkeld in Baarn. Daarna veel open kilometers in de polders. De polder van Eemnes misschien zelfs. De polder waar Dorresteijn zo treurig over zong.

Na ongeveer 90 kilometer was ik weer thuis. Missie geslaagd. De combinatie van minder getraind zijn, brede all season banden (de 28 mm banden meten maar liefst 30 mm op mijn velgen) en lage velgen, laten mij niet meer vliegen. Maar trainen gaat om wattages leveren. De snelheid zien we dan in het voorjaar wel weer terugkomen.

Nu wordt het doorbijten en ook gaan als het weer wat minder is. Tijd om verschil te gaan maken naar volgend seizoen toe.

Kwakkelen. Zo moet ik het noemen. Dat deed ik de afgelopen week. Dat en testen. Symptomen aanwezig, maar geen positieve test. Daar was ik zeer positief over. Zeker omdat ik mezelf onmisbaar vond achter mijn bureau en in bespreek kamers. Zelfs op vrijdag, mijn vaste rij-dag.

De fiets bleef daarom de hele week aan de kant. Ik noem deze week maar mijn off-season en begin als het herstel voldoende heeft doorgezet.

Terug naar vrijdag. Als ik dan toch op de Zuid-as ben, dan maar het aangename met het aangenamere combineren. Een bezoek aan Maats op de Van Wouwstraat. Een bezoek dat al weer veel te lang geleden was en al langer op de planning stond. Maar dan koos ik toch weer voor het zadel of iets anders.

Maats is zo’n winkel waar ik graag kom. Familiaire sfeer. Een begroeting die gemeend over komt. Niets dan moois in de rekken. Een espresso of een Lemonade er bij. Kundig advies en een gedeelde passie of twee. De fiets en er een beetje gesoigneerd uitzien als je rond fietst.

Pas Normal Studios heeft van zijn Mechanisme serie de nieuwe wintercollectie uitgebracht. Waar je buiten eerder denkt aan een nieuwe korte mouwen shirt, komt toch echt het moment dat het warmere shirt nodig zal zijn. Ik was wel toe aan wat verwennerij en motivatie en plande daarom de collectie eens goed te bekijken en als het mogelijk zou mijn eigen iets uit te breiden. Nodig? Daar gaat het niet altijd om. Zeker hierbij niet.

Alles is even mooi. Wordt ook voor een groot deel in Europa in elkaar gezet. Portugal en Italië bijvoorbeeld. Slim materiaal gebruik ook. Ik kies twee warme shirts uit, waarvan één risicovol gebroken wit. Wie durft het aan in de winter waarbij wegen vaak niet droog zijn. Ik wel. Statement shirt. Moet de motivatie van de tegenstand breken.

Ik pas het liefste mijn fietskleding in vol ornaat. Dus met een ondershirt en koersbroek, bij het passen wel met onderbroek voor wie zich nerveus maakt, aan. Ik probeer de nieuwe warme korte broek. De Deep Winter Bips. Voor wie dit soort koersbroeken niet kent, vast snel in de hoek van de onnodige spullen gelegd, maar wie ze wel eens gedragen heeft, wil niet anders meer. Ideaal om te combineren met kniestukken en beenstukken om te variëren bij verschillende temperaturen, maar ook als je zoals ik snel koude bovenbenen hebt heel fijn als het iets frisser is en je verder wel in een korte broek wilt rijden. Ik ben fan. Vorig jaar kocht ik het model van toen. Bij het aantrekken van de nieuwe broek merk ik meteen dat er verbeteringen zijn gemaakt. Ander materiaal aan de buitenkant en ook aan de binnenkant. Slim gebruik van lucht kanaaltjes om je warm te houden met je lichaamswarmte. Hoog aan de voorkant voorkomt dat de blaas te vaak roept om een stop. Buiten materiaal nog meer wind en vocht afstotend en daarom lekker strak zittend. Compressie zullen we het noemen.

Janco legt aan me uit dat door wat veranderingen in het programma van Pas Normal Studios de broek van vorig jaar tussen twee series van nu valt en niet meer bestaat. Daardoor is de Mechanism inderdaad wat strakker dan de broek van vorig jaar. Ik ben bij het passen al verkocht.

Doordat het te leuk was bij Maats gaat helaas de VrijMiBo aan me voorbij. Volgende keer dan maar.

Zaterdagochtend. Tijd om te fietsen. Testen of de ademhaling wil werken. Ik heb er zin in. E vraagt of ik mijn nieuwe “broekje” ga gebruiken. Ik ben er nogal goed in om iets nieuws te laten liggen. Zonde.

Vandaag niet. Ook al wordt het prachtig weer, als ik ga fietsen is het 11 graden en wordt het door de bewolking niet warmer. Ik ga in mijn Deep Winter korte broek in het kort. Draag er een zomer ondershirt bij en een Mechanism Long Sleeve Jersey. Mijn advies. Begin niet aan deze shirts. Ze zijn verslavend. Als je zo als ik bent wil je ze in alle kleuren. Beter dan dit shirt wordt het niet. Als je slim combineert met ondershirts en een keer een windbreaker kun je er echt bijna het hele jaar mee op pad (of het moet zomer zijn). Zitten als gegoten. Komen in verschillende kleuren. Van heel behouden, tot meer opvallend. Voor elke stemming wel iets te vinden.

Daar ga ik dan. De benen willen. Het hoofd wil. Alles ondersteunt door de motivatie maker: mijn nieuwe broek. En wat een broek is dit! Zit echt heel goed. Verschuift niet. Houdt lekker warm. Zit “snug”. Beklemt niet. Wat kan ik meer wensen? Een betere conditie misschien.

Ik trap 2 uur in de rondte en vergeet de broek. Ook dat is positief. Hiervoor is deze broek natuurlijk niet echt bedoeld, want echt testen komt natuurlijk pas als de omstandigheden uitdagender worden. Maar in Denemarken, het thuisland van Pas Normal Studios, hebben ze die in de herfst en winter vast en zeker ook meer dan voldoende, dus ik ben er niet heel huiverig voor.

In mijn enthousiasme heb ik gisteren nog een shirt weg laten leggen in de Maats winkel in Utrecht. Als we het hebben over iets dat al een tijd op de planning stond, dan was een bezoek aan deze winkel het wel. E had ook nog wel zin om even de hort op te gaan en daarom togen we richting Utrecht. Onbekend terrein voor ons, maar we snappen dat de bewoners het “mijn stadje” noemen. Wat een leuke levendige stad op een zonnige oktoberdag.

Bij Maats is de sfeer net zo goed als die in Amsterdam is. Er komt net een gravelrit terug en de rijders nemen een hapje en een drankje. Leven in de winkel van alleen maar blije mensen. Dat wil je toch als je het zelf allemaal zo leuk vindt? Andere mensen die dat ook blijken te hebben.

We babbelen wat, drinken een koffietje, ik sla nog maar eens toe en ga met meer weg dan oorspronkelijk gepland. Zo kom ik (bijna) de winter wel door. Ben bijna blij dat het niet nog makkelijker is om bij ze langs te gaan. Mijn bankrekening vooral dan. Ook al zou me dat misschien nog net iets makkelijker over de grens trekken om eens met een groepsrit mee te gaan. Inderdaad…. Vandaag gaan we niet op de eeuwige twijfel in.

E en ik wandelen een rondje door de stad. Het lijkt wel zomer. De terrassen zitten vol. Vrolijkheid met Halloween in de etalages.

En een Deep Winter Bib Short dat voor zijn eerste ritje mee naar buiten is genomen.

De ING heeft de volgende reclame voor me klaargezet op “the Gram”;

Nog iemand iets over de populariteit van de fiets? Of het goed werkende algoritme dat weet dat ik (bijna) alleen maar fietsers volg.

Je kunt niet zeggen dat ze in Italië hun sportvelden niet vieren. Bijna zoals in België. Als je het een jaar heel goed doet, wordt je meteen op het schild gehesen en heb je bijna een fanclub. In België is dat voor jonge renners de manier om een deel van hun sport te bekostigen. In Italië krijg je dan ook vaak hulp in natura. Alles om maar het tael t te ontwikkelen.

In Torbole vieren ze hun nieuwe held, de jonge rijder van Bahrein, Zambanini. Komt uit Dro, het plaatsje op ongeveer 10 kilometer van Torbole gelegen aan de noordkant.

Bij Mecki’s maakten ze er gisteren een feestje van.

Zaten we donderdag nog gezellig aan de dis met mijn ouders en op vrijdag heel Italiaans bij Vespa in Laren met vrienden R en LL, werd ik zaterdagochtend wakker met wat klachtjes.

Van die klachten waardoor je tegenwoordig een test doet. Test negatief, maar de klachten zijn daar. Volgens de nek test betekende het “niet trainen”. De nek test zegt zoveel dat je bij het ontbreken van koorts, bij koorts train je nooit, bij klachten boven de nek (snotneus en beetje hoofdpijn en wat keelpijn) voorzichtig mag trainen, maar onder de nek (hoesten, longen, spierpijn) het niet moet doen.

Voor mij beter om niet te gaan trainen.

Bij het verstrijken van de dag bleek het weer zo lekker dat ik toch maar een rondje buiten ben gaan stappen. Rustig wandelen. Zie je nog eens iets van de natuur in de omgeving.

Nu maar voorzichtig beter gaan voelen. En daarna: opbouwen maar.