Auteur: arnoud3ss

Een dag niet op de fiets is bij mij nog niet meteen een dag zonder fiets. Weersverwachting niet om te denken dat een fietstochtje mogelijk zou zijn en ook ik vond het eigenlijk wel goed. Mijn wandel benen en voeten hadden er ook wel even genoeg van, staat dan niet allemaal op Strava, maar we lopen hier aardig wat af zo samen, dus gekozen voor een ritje in de auto. Wilde altijd al een het klassieke beeld in het echt zien en dat is nu gelukt. Vlak onder de Rechenpass:

Maar helemaal zonder fiets kan ik natuurlijk niet. Op de terugweg daarom maar een stop gehouden bij een lokale fietsenwinkel. Ze hebben daar niet alleen een serie mooie nieuwe fietsen staan, maar er staan ook klassiekers door de hele winkel.

De verschillen zijn duidelijk. Ziet ieder leek.

Onderweg trouwens ook nog aan de voet van de Stelvio gestaan. Verder dan dat ben ik bij deze berg nog nooit gekomen.

Het is gebeurd. Ik moet hier wel mee openen. Ieder jaar opnieuw gebeurt het weer. Meestal inderdaad hier in Italië. Een moment van ongeloof. Een moment van verbijstering. Een moment realisatie. Vooral dat ik toch onvoldoende geacclimatiseerd ben.

Ik heb de eerste fietser in lange broek en lange mouwen zien rijden, omdat hij het zo verdraaid koud vond.

Ik reed rond in korte broek en korte mouwen en had zelfs, voor mijn uur heen en uur terug, geen ondershirt aaannam gedaan. Zo warm was het. Benauwd misschien wel een beter woord. Het zweet liep in stroompjes van me af.

Want ook al kwam de zon er niet echt doorheen warm was het toch echt wel.

Ik had het bericht van Mark vandaag eens goed in mijn oren geknoopt. “Gewoon lekker fietsen mag toch ook.” Niet alles hoeft snel te gaan en tot uitputting te leiden. Hield ik me aan. Heerlijk gefietst.

‘S Middags zelfs nog bijna voldoende energie om door Bolzano te slenteren. Ook al sloeg de “hangry” daarbij wel even toe. Niets extra eten als je fietst is niet het aller slimste. Je zou toch zo langzaam maar zeker verwachten dat ik dat nu wel zo’n beetje zou weten. Blijkt allemaal nog best lastig om te onthouden zo lijkt het.

Vanaf Mallorca kwam weer een mooie foto.

Mijn zus en zwager houden me voor dat ze een vakantie houden zonder focus op de fiets. En dat moet ik geloven als ik hun foto’s voorbij zie komen.

In 2021 ontdekten we dat er een Mendel Pas dag is. Een dag waarop de pas afgesloten is voor auto’s en motoren en iedereen die er op eigen kracht, eventueel nog wat ondersteund met een elektromotor, op kan fietsen heeft dan vrij baan. E zocht ook voor deze vakantie speciaal het weekend uit dat de dag er is. 17 september om precies te zijn.

Kijkend naar het weerbericht is 17 september niet echt de dag dat je met plezier een pas af gaat rijden. Een regendag zoals je ze maar weinig ziet is de verwachting nu. Heel anders dan gisteren. Prachtig zonnig en warm was de verwachting. Om E haar speciale organisatie niet helemaal voor niets te laten zijn, besloot ik om mijn klimmersbenen onder te schroeven en de pas op te rijden. Wel vanaf de andere kant, omdat ik ook nog kilometers wilde maken.

Laat E het alleen maar niet horen. Die zit dan de hele dag hoofdschuddend voor zich uit te kijken. Dat ik het daarom gedaan heb.

Op Strava heb ik de route gepland.

Eerst naar Mezzocorona over de Strava del Vino en dan het dal in, het Val di Sole (?) of Sone (?), in de richting van Cles. Een dal is vaak een vlakke aangelegenheid. Hier niet echt. De weg kroop langzaam omhoog en over de stukjes fietspad die aangelegd zijn om de hoofdweg, verboden voor fietsers, te omgaan zelfs verraderlijk stijl.

Lang leve de 36×30. Ook al had ik zelfs nog wel een tandje lichter soms kunnen gebruiken. Zeker toen ik ergens iets verkeerd was gereden, “dit weggetje kan niet goed zijn”, en voor straf rechtdoor een wijn / appel berg op mocht fietsen. Ik reed in wandeltempo krampachtig omhoog. Maar een voet zette ik niet aan de grond.

Zo kwam ik langzaam, maar zeker bij Cles aan. De geboortegrond van een aantal topsporters, waaronder Maurizio Fondriest en Letizia Paternoster. De laatste woont nu trouwens in Riva del Garda.

In Cles hebben E en ik ooit staan wachten op de Giro om het later, op een super plaats, succesvoller te proberen op de Passo Mendola. Het punt waar wij stonden, zou ik later weer zien. Maar dat duurde nog wel even.

Bij Cles ligt een mooi meer. Het Lago di S. Giustina. Helaas kon ik geen foto maken op de brug / Dam over het meer, maar deze is al aardig.

Voor mij begin nu langzaam maar zeker het echte klimmen. Dat dacht ik toch. Maar het bleek dat er nog een stukje naar beneden gereden werd voordat de bordjes van de Mendel Pas langs het parcours kwamen te staan. De mythische klimmen in Trentino hebben allemaal per kilometer de aanduiding van het stijgingspercentage en waar je bent op de klim. Soms is dat bemoedigend, soms laat dat de moet je in de koersschoentjes zakken. Één ding weet je alleen zeker. Je moet verder. Je moet omhoog. Omrijden behoort niet tot de mogelijkheden.

Op het punt waar we naar de Giro keken was een bron, wist ik. Maar ook deze bron werkte niet door het watertekort. Gelukkig had ik eerder al één bidon bijgevuld, bij een contact moment met E, dus ik zou er vast wel mee boven komen.

De tweede helft van de beklimming loopt door de bossen en slingert prettig omhoog. Ook als je niet kunt klimmen is dit deel voor het overgrote deel goed te doen. Zo trapte klom mijn lichte verzet naar boven. En kwam ook boven.

De toppen van de Dolomieten staken strak af tegen de blauwe lucht. Veel mooier dan dit wordt het niet. Jammer dat het tijdens het afdalen niet mogelijk is om te fotograferen. Voor mij dan toch.

Gematigd liet ik me de berg afrollen. Heelhuids beneden aankomen is ook wel erg fijn.

Zo kwam ik door Sint Nicolaas uiteindelijk in Kaltern aan. Nog een paar kilometer, waarvan het eerste deel strak bergaf. Gelukkig niet te veel verkeer, dus ook dit stukje was fijn te fietsen. Laatste stukje omhoog naar Tramin en het zat er op. Toch weer bijna 5 uur op de fiets voor de net geen 100 kilometer.

Terwijl ik aan het rondrijden was waren er berichten binnen gekomen dat het op andere plaatsen ook goed fietsen is.

Op de MTB bij het Gardameer:

En op Mallorca. Daar in ieder geval met Specialized!

Bij de broodjes bedacht ik me dat als je dan midden op de Süd Tiroler Weinstraße verblijft, het wel zo leuk is om ook een keer de Weinstraße af te fietsen.

Dus ook vandaag weer het PAS koers pakje aangetrokken en er op uit gegaan.

Geen Gravel bike, dus te voet door de steentjes heen banjeren op weg naar het klimmetje naar de hoofdweg. Ik heb eens goed op mijn Wahoo Element gekeken en zag dat het begint met 6% om te toppen op ruim 12%. In Nederland zou het een drukbezochte weg zijn met dit soort percentages.

Ik stuur mijn fiets in de richting van Kaltern. Rechts heb ik zicht op het meertje, links op de bergen, waaronder de Mendelpass en voor me kruipt de weg verraderlijk omhoog. Hoogtemeters die soms overgaan in wat glooiende weg. Mooi om te rijden. Er zou alleen geen ander verkeer moeten zijn.

Waar je niet meer op de hoofdweg mag blijven wordt je via een slingerend fietspad weer naar beneden gestuurd in de richting van Bolzano. Goed oppassen, want er liggen een paar gevaarlijke bochtjes in. Als je dit doorstaan hebt en alle andere fietsers die omhoog en omlaag gaan hebt ontweken kom je uit bij Bolzano, bij de mij bekende waterplaats. Drukte van jewelste daar, maar ik had nog geen fris drinken nodig.

Op naar het fietspad. Wind redelijk gunstig, ook al kaatst hij soms tegen de bergwand op. Ik rijd een lekker tempo. Been ritme er in en gaan. Al snel haal ik de eerste fietsers in en ook een wielrenner. Ik herken een Tarmac SL6 Sagan versie. Mooi. Ik denk dat hij aan het los rijden is. Maandag.

Bij een bruggetje merk ik dat hij nog aan mijn wiel zit. Leuk. Gezelschap. Ik fiets, ik fiets, ik fiets. Bij Tramin neemt hij over. Nog iets hoger tempo. Ik zie een stickertje op zijn zadelpen: Ride fast, Ride long. Niets Live slow, zo te zien.

De weelde van het achterwiel was van korte duur. Ik krijg de kop weer opgedrongen. Ik denk dat hij wilde weten waar ik naartoe ging. Ik ga verder. Tot aan Mezzacorona. Op dit stuk schroeven we samen het tempo nog wat op. Sagan komt ook af en toe een stuk op kop.

Het valt me op dat hij op zijn helm de prof versie heeft van de Specialized vak melder. Deze is namelijk rood, zodat hij beter opvalt op TV.

Vlak bij mijn keerpunt geeft hij aan dat hij water nodig heeft. Ik dat ik straks ga keren. Hier scheiden onze wegen. Lekker om weer eens zo doorgereden te hebben. Mijn Strava feed kleurt snelste dag- en eigentijden. Het ging ook flink snel.

Ik steek de A22 over, met een brug, anders was het vast in het nieuws geweest en begin aan de terugweg. Beetje wind tegen.

De weg glooit en slingert tussen de wijnranken. Ook nu weer met de nodige hoogtemeters. Paar stukjes een echte uitdaging.

Met de laatste klimmetjes onder de wielen door beland ik weer in Tramin. daar zie ik dat ik een foto van Frank binnen heb gekregen. Kan ook niet anders als je in de buurt bent.

Voor mij begint nu het middag programma. Één van slenteren door de straatjes van Meran en het eten van grote stukken taart. Nou ja, eentje dan. Mijn energie voorraad vroeg er om.

Deze zondag wilde ik weer een beetje gevoel krijgen. Had het idee al dag niets gedaan te hebben en zocht daarom de vlakke fietspaden op.

Dat wil zeggen, om er te komen moet ik hier vanuit ons appartement tussen de wijnranken eerst een venijnig stukje klimmen om bij de weg te komen.

Ik kies voor de methode “peddel en kom boven”. Goede keuze.

Daarna is het zo direct mogelijk naar het fietspad toe. Geen gekkigheid. Dit fietspad ken ik inmiddels goed. Er liggen al aardig wat zweetdruppels van mij en ik besluit er vandaag nog maar eens een paar bij te leggen. Rammen maar.

Eerst richting Bolzano. ik trap redelijk door. De wind staat niet helemaal gunstig, maar stelt gelukkig niet veel voor. Andere fietsers blijken het genoeg te vinden. Vlak bij Bolzano rijdt er één een stukje dankbaar mee. Maar pech voor hem kies ik er vandaag voor om richting Meran te fietsen. Nog meer fietspad.

Dit pad wordt veel bereden. Door dagjesmensen, maar ook door fietsers die over de passen naar Italië zijn komen fietsen. Sommigen bepakt en bezakt, anderen nog goed ingepakt. Ik fiets mezelf nogal warm, dus heb geen extra kleding nodig. Als ik verwacht dat er iemand met me mee zal rijden vandaag, dan heb ik het goed mis. Solo is het.

Anders dan anders keer ik niet om bij het begin van de stad, maar ik besluit om mijn fiets een keer mee te nemen het centrum in, daar heb ik nog geen foto van. Ik maak een kleine omweg en rijd nog een stukje naar boven, maar kies dan toch maar voor de veiligheid van het Sissi-pad en ga terug naar het centrum.

Dan gaat het weer op de weg terug. Beetje lastig als je je via een eenrichtingsverkeer weg bent binnengekomen, maar gelukkig vind ik de route vrij vlot weer. Zie nu zelfs dat ik achter Flarer langs ben gereden. Bekende fietsenwinkel in Meran, zeker voor liefhebbers van Pinarello en Colnago tegen relatief scherpe prijzen.

Een moment denk ik het kalm aan te doen,maar als ik dan een fietser voor me zie, gebruik ik deze toch weer als richtpunt en fiets ik stevig door. De kleine percentages gaan nu berg af en de wind staat nog vrij gunstig. Dit helpt allemaal mee.

Ook nu blijkt er helemaal niemand mee te willen fietsen. Er spartelt er wel eens één even aan mijn achterwiel maar lang duurt het niet. Mijn fietsen op het vlakke is hun fietsen als het iets klimt. Dan ben ik meteen gezien. Zelfs als ik teampakjes voorbij rijdt is het voorbij rijden vandaag.

Zo kom ik snel weer in de buurt van Tramin. Rijd de toegift ronde om het dorp om er doorheen naar het appartement te gaan. Waar eerst geklommen moest worden wordt nu gedaald. Met fotografe E aan de finish lijn.

Ik stel door het grint naar huis

Mooie rit zo. Net geen 100. Maar wel goed voor het gevoel.

‘S avonds belanden we nog kort op het Schützenfest. Lokale gebruiken. het “ein Prosit” wordt meermaals herhaald…

Vandaag en verplaatsing. Bekende stad, nieuwe locatie. Tramin an der Weinstraße, in een ander appartement.

Zoals het hier hoort, de auto onder de wijnranken geparkeerd en ons apartment bevindt zich midden tussen de druiven en appels. Anders kan niet in deze omgeving.

Niets fiets. Wel veel fiets gedachten. Typisch voor deze tijd in het jaar, waarin het jaar eigenlijk nog in volle gang is, gaan de gedachten al langzaam richting het nieuwe jaar.

Maar eerst nog maar eens kijken of ik dit jaar niet nog een paar doelen kan stellen en halen.

En dan ondertussen al een beetje voorzichtig vooruit kijken.

E schatte het heel goed in. Ik wilde graag een stukje fietsen. Het weer was niet om over naar huis te schrijven. Doen we dan ook niet. Maar kijkend naar het zuiden van het meer scheen daar de zon en kon ik mijn fiets prima die kant op sturen. Lichtje voor, lichtje achter en rijden maar.

Fijn aan het ‘s ochtends naar het zuiden rijden is dat je dan de wind in de rug hebt. Zo trapte ik er lustig op los. Lekker tempo. Niet overdrijven. Strak op het lijntje. Langs Malcesine, langs Tori op naar Garda. Daar kwam ik in het verschrikkelijke vrijdag marktdag verkeer terecht. Stapvoets rechts en links auto’s passeren. Zo kwam ik langzaam maar zeker Garda voorbij. Het druppelde een beetje en werd steeds bewolkter, maar niets extreems.

Na Garda klim je een stukje omhoog. Bericht op mijn Wahoo Element: zal ik je op komen halen? Waar ik kon stoppen het gedaan en contact met het thuisfront opgenomen. Noodweer in Torbole. Het kwam met bakken uit de lucht en meer van dat. Zag er ook niet naar uit dat het snel zou gaan ophouden.

E in de auto mijn kant op en ik weer haar kant op. Waar ik had gehoopt op twee keer wind mee, mocht ik nu met wind tegen terug gaan fietsen. Met af en toe nog wat extra gedruppel.

Zo kwamen we elkaar vlak bij Malcesine weer tegen.

Kon de fiets in de auto, meteen voor de verplaatsing van morgen opgeborgen, en ik zo droog en veilig terug.

Zoals dat is hier aan het meer viel het uiteindelijk nog mee en brak op een enorme manier de zon door en genoten we van tijd op de pier en het terras. Lago di Garda in optima forma.

Ook hier blijkt het te kunnen onweren en regenen. Dat deed het in de voorspelling en dat deed het ook vanmorgen. Daarom had ik de belofte gedaan om de fiets vandaag te laten staan. Belofte maakt schuld, ook als de wolken en nattigheid door de brandende zon wordt verdreven en het perfect fietsweer wordt.

Zo had ik de tijd om, naast de gezellige echtgenoot te zien die ook in me verstopt zit, een serie YouTube filmpjes te bekijken en er achter te komen dat zowel Canyon, als Trek, als BMC nieuwe fietsen hebben. Allemaal met andere bedoelingen ook al liggen die van Canyon en Trek niet heel veel van elkaar. BMC komt met een naar mijn mening wel hele mooie gravel fiets. Een race monster voor onverharde wegen.

Maar ook Specialized heeft een mooie versie voor het onverharde werk.

Mijn gedachten laten me wel eens denken dat een fiets als deze ideaal zou zijn om de winter me door te komen. Maar soms weet ik ook weer niet of ik er wel voldoende op ga fietsen en dan onderdruk ik het gevoel weer.

Als lunch genoot ik bij Winds bar van een heerlijke Açaí bowl. Één brok vitamine en powerfood. Een push voor mijn gezondheid.

De dag was nog niet voorbij. Met luide stem probeerde ik Robert Gesink naar boven te schreeuwen. Het bleek niet genoeg. Hij kwam 200 meter te kort. Gaf op Strava aan dat de etappe nog mooier was geweest als deze net dat beetje korter was geweest. Ik had het hem gegund.

Terwijl wij aan onze dagelijkse borrel zaten kwamen twee fiets bekenden van me aanrijden, waar Strava al niet goed voor ons. Anders had ik nooit een gesprek met ze aangeknoopt.

Uwe en Marion, een fietsend stel uit, grof genomen, de omgeving waar mijn zus woont. Kopen hun fietsen bij de winkel waar ik zelf ook ooit een Tarmac SL3 Project Black heb gekocht. Zo klein is de wereld, zo leuk het gesprek.

Een verspilde dag? Voor de kilometers misschien, voor de mens zeker niet.

Even niet kunnen slapen? YouTube kijken? Japanse presentatie van wat mogelijk twee nieuwe kleuren voor de S-works Tarmac SL7 zullen worden voor model jaar 2023.

De eerste is wel heel erg spectaculair en een echte eye catcher. De tweede is dat een heel stuk minder, maar heeft onder de glanzende lak wel een heel bijzonder werkje zitten.

Ik oordeel met: heel mooi!

Hoe zouden ze er in levende lijve uitzien.

Het zonnetje schijnt, de benen herinneren me aan gisteren. Ik klim op de fiets voor een ronde. Of het een standaard Cavedine wordt of over de San Uldarico dat bepalen de benen onderweg. E gaat ook in de benen en wel in de benenwagen naar Arco. Wie weet komen we elkaar nog wel tegen.

De nacht was vol donder en bliksem en een paar druppels neerslag. De grond vraagt er om, de vakantieganger niet. In de ochtend verdwijnen de wolken als sneeuw voor de zon. Met het priemen van de zonnestralen door de wolken stijgt ook de temperatuur. Mijn zweetporiën merken het. Ze laten Pieters vocht door vandaag.

E loopt de goede kant op, richting de markt. Ik fiets er maar snel voorbij. Klim het eerste stukje omhoog na Dro en besluit maar door te trappen. Langs Drena en naar de Pas. Helemaal soepel loopt het niet, maar ik kom vooruit. Het stilstaan van jaren gelden ligt echt al ver achter me.

De pas heeft geen uitzicht, maar het kerkje blijft leuk. Worden volgens het briefje achter het raam ook missen gehouden.

Ik stuur mijn fiets het dal in en geniet van de gratis snelheid die ik krijg. Ik laat hem lopen tot aan de afslag waar ik over kan steken naar het nadere dal en zo langs het Lago di Cavedine weer terug kan fietsen. Ik merk op de terugweg nog iets meer wat ik eerder gedaan heb en ook dat mijn zitvlak wat kuren kent. Lastig.

In gestrekte draf door.

Op naar Arco. Ik krijg een app-je binnen dat E de verlokkingen van het aanbod niet kon weerstaan. Mijn inbox loopt langzaam maar zeker vol met deze meldingen.

In Arco korte afstemming. E zit aan de koffie. Daar heb ik ook wel zin in dus stuur ik Lupo Wolfie de winkelstraat in. Op naar de espresso met brioche.

Smakelijk. De caffeine liet me het laatste stukje nog eens doorrijden. Op naar huis. Op naar de rust. Op naar de lasagne.

Met de lasagne in de buik was ik eigenlijk al weer zo ver dat ik mijn uitspraak in geen geval zou gaan fietsen morgen al weer berouwde. Laten we het maar van het weer af laten hangen. We zien wel.

Net een leuk gesprek met Ivan gehad. Gedeelde gedachte: fietsen is leuk als het 2 tot 3 uur duurt. Een keer langer is okay, maar het moet vooral geen werken worden. En zo is het (wat mij betreft). Ook al gaat het bij mij dan tot maximaal 5 met eens een uitzondering, maar houd ik het meeste van de iets kortere ritten, die nog beter te doen zijn als je af en toe eens langer onderweg bent.