Vanochtend regen. Vanochtend geen dichte banden om mijn wielen. Vanochtend geen benen. Daarom klom ik vandaag op Lupo Wolfie die klaar staat op de Wahoo Kickr. Een uur rijden voor een deel over fictieve kasseien. Die doen een stuk minder pijn dan de echte, terwijl mijn benen dat toch wel deden.
Daarna met de eerste kilometers van Parijs Roubaix op de achtergrond proberen de nieuwe banden nu echt goed te leggen. Geduldig. Precies. Gelukt! Zo kan het dus ook. Nieuwe SILCA melk proberen. Zou heel goed moeten zijn. Ben benieuwd.
Het echte werk kwam tijdens het strijken. Min typische zondagse bezigheid om zo de week met een boordje de dagen door te komen. Ik vind nog steeds dat, dat het minimale is wat je moet dragen op kantoor, oom al vervaagd dat steeds meer.
Nu kijk ik gestrekt naar Parijs Roubaix. Wat een koers. Wat zijn ze goed die renners. Wat brengen ze een spektakel. Wat sloeg mijn hart over toen Pagacar de bocht miste. Wat sloeg mijn hart dubbele snelheid toen Van der Poel lek reed. Zag ik al aankomen, maar ik heb geen getuigen.
Maar ook, wat werd ik woest van de bidon die in Mathieu van der Poel zijn gezicht werd gegooid. Wie doet dat? Je kunt toch geen liefhebber zijn? Wielerliefhebbers waren dacht ik vooral liefhebbers van de sport en hebben daarbinnen hun voorkeuren. Gekkigheid vind je eventueel in het veldrijden. Maar dit soort idioterieën vind je toch alleen maar op en langs het voetbalveld.
Ik ben bewust geen deelnemer aan balsporten. Laten dat supporters dan ook thuisblijven.
En bij Pogacar is te zien dat je horloge dan wel Euro 300.000 mag kosten, schuren zorgt er voor dat je pols gaat bloeden. Bij Mathieu doet hij het niet.
Voor mij was het eigenlijk al langer duidelijk, maar in mij. Achterhoofd sluimerde de gang naar de Ronde van Noord Holland toch nog wel. Eigenlijk helemaal mijn parcours, vlak, wind en niet te ingewikkeld. Maar om 160 kilometer te kunnen fietsen moet ik me wat beter voelen dan nu dacht ik en daarom bakte ik gisteren wel wafels, maar dan voor een eigen rit.
Vrijdag ging ik nog een keer op en neer naar Kaptein. De pedalen waren er en ik wilde ook nog zomer banden. Ik rijd nu nog op de meer lek bestendige banden en die kunnen met de hogere temperaturen van de velgen af. Tijd voor iets beter lopends.
De pedalen, te zien op de slechte foto, zijn speciaal. Ze zijn van Time. Als je naar de profs kijkt zie je Lidl Trek en Movistar er mee rijden en Canyon SRAM met als partij die er langer op onderweg is: SD Worx. Even wennen, maar ze klikken eenvoudig in. Nog een beetje beter de plaatjes afstellen.
Uittesten deed ik ze op een ronde op vrijdag.
Zaterdagochtend. Het weer beloofd prachtig te worden. Ik ga op pad in korte broek en een dun shirt met lange mouwen. De wind komt uit de hoek van Amersfoort dus daar ga ik naar toe. Het is vanaf de eerste meters ploeteren en ik ben des te blijer niet in Noord Holland te zijn. Ik fiets achter een paar gasten aan en blijf daarbij een tijdje in het wiel. Toerders. Zo zitten ze er bij. Rechtop.
Op de fietspaden bij Soest is het een drukte van jewelste met slingerende elektrische fietsen, bij Amersfoort een rommeltje met afgezette wegen en ik weet weer wat fietsen in de polder zo leuk maakt. het bijna ontbreken van verkeerslichten.
Mijn achterband voelt wat zacht. Bij Zeewolde is hij echt te zacht als ik glijdend door een bocht ga. Had ik nu maar de moeite gedaan om te wisselen gisteren. Maar dit is misschien wel een mooi afscheid van deze band waar ik de hele winter op heb rondgereden. Beetje bij pompen, meer hoef ik bij tubeless niet te doen als de melk het gaatje heeft gedicht.
Ik rijd naar huis en het beste is er af. Nog blijer dat ik niet nog 60 kilometer meer moet door Noord Holland. Weet niet hoe ik dan was thuisgekomen.
Tijd om bij te komen. Eens kijken hoe de dames van Parijs naar Roubaix fietsen.
Mijn voor fietsen ongeschikte lichaam is dat ook steeds minder voor het dragen van een pak, maar over niet al te lange tijd wordt dat toch weer van me verwacht en voor het tegengaan van de verslonzing van het belastingadviseursbestaan, waar is de tijd dat de keuze was tussen blauw en grijs en een keer een streepje in een frivole bui, is het belangrijk dat er weer wat inde kast komt te hangen. Dus waar eerst de fiets boven aan mijn lijst stond kwam opeens de pakken stress op en moest de dag daar aan besteed worden.
Gelukkig was het vinden zoals het meegenomen worden in de juiste waaier. Dan gaat het met de juiste inspanning vlot en goed en geeft het een voldaan gevoel als je het redt. Maar daarmee was de vrijdag wel bijna verloren. Gelukkig deed Mathieu dat niet en liet hij zijn klasse nog maar eens zien door iedereen de vernieling in te rijden en Mads Pedersen op een minuut. Op het laatste stuk ging hij de dag maar doornemen met de ploegleiding omdat het wat zwaar werd. Zo kan het ook.
Zaterdag was andere koek. Koek bij de koffie in Castricum. Maar wel op de fiets om hem te gaan halen. Zelfs met een Noord – Westen wind . Dat betekend bijna zoveel als zeker 2/3e deel tegen de wind in. Slaat E altijd zo lekker plat. Daar ben je goed in en dan train je ook nog wat steviger.
Dat laatste lukte. Zeker toen ik bijgehaald werd door een groepje en ze me slinks de kop op drongen. Dan moet je toch een beetje stoer gaan doen. Met dat stoere gedrag had ik niet door dat ze niet meer achter me zaten en reed ik langs de provinciale weg de laatste kilometers. Lucky Luck schoot sneller dan zijn schaduw, ik fietste sneller dan die van mij.
Moe kwam ik aan, maar de koffie en koeken stonden klaar. Net als de gedeeltelijke zonsverduistering die we goed konden zien met het speciale brilletje.
Op de terugweg nog langs bij de juwelier van de Dame Bianche. Alles binnen. Verbouwing kan bijna beginnen. Zijn het sieraden of is het bijna een bezoek aan de plastisch chirurg als er zoveel gaat veranderen.
Pronkstuk weer een OSPW. Of een pizzasnijder.
Zondagochtend. De zomertijd is ingegaan, Ik lig rillend in mijn bed. Wat is dat nou weer. Helemaal geen zin in. Dekentje er bij. Kopje koffie. Opgewarmd het besluit van even rustig naar buiten. Even kan, maar rustig is lastig met de wind zoals die er stond. Zelfs rustig fietsen kost dan heel veel wattage.
Zo reed ik naar de Hollandse Brug en zag het niet echt zitten. Dan maar vechten tegen de wind in over de dijk. Eerste stukje dwars door de wijk Duin. Klimmen in de kunstmatige duinen. Ik denk dat ik op de dijk op mijn binnenblad reed. Alsof het ook een klim was. Een echte Dutch Mountain zoals dat is fietsjargon heet. Bij de bocht sloeg het water over de dijk.
Niet veel later word ik bijgehaald door die grote kerels. Reden een ronde vanuit Nijkerk. Zelfs zij hadden meet 22 km/u tegen de wind ingeploeterd. Nu stond de wind half schuin in de rug en kon het tempo omhoog. Ik kreeg een mooie plaats op plek 4 in de groep. Babbelde wat mee en besloot nog maar een aantal kilometers aan mijn anders hele korte ronde te plakken. Net wielrennen. Record er bij op de koop toe.
Helaas gingen onze wegen niet helemaal hetzelfde en mocht ik het laatste stuk weer alleen doen. Daarbij ook nog gekeken bij de bloeiende bomen. Stapvoets en zigzaggend langs iedereen die daar uitgedost op de foto wilde.
In de middag keek ik naar Mads Pedersen die in de wind iedereen op een minuut reed. Knap. Maar Mathieu was thuis gebleven, er was toch veel spektakel met Roglic in Spanje die het klassement op zijn kop zetten, mooie kerel in zijn interview, en Wiebes die bij de dames de sprint won na eerder aanvallend gereden te hebben. Veel mooier heb ik nog niet gezien hoe je met vertrouwen achter je lead out door het peloton kan rijden. Als Kopecki dan ook nog eens heel lang op kop blijft rijden, moet je het natuurlijk wel,afmaken als sprinter.
Zo had ik niet alleen de juiste waaier op vrijdag, maar ook op zaterdag en zondag.
Een bericht op Whatsapp. Ron H nodigt uit. Wie gaat er op zaterdag mee? Ik zit bij een afscheidsborrel en mijn gedachten gaan naar de gezamenlijke ritten die we gemaakt hebben. Rond om me vloeit de in Amsterdam gebottelde wij rijkelijk. Ik denk aan bidons met koolhydraten en mineralen.
Ga ik mee of durf ik weer niet. Waarom ook niet. Misschien pik ik de hoogmoed van de wijndrinker op. Misschien komt het voor de val. Misschien is het net dat duwtje dat ik nodig heb.
Bij het vertrek krijg ik aanmoedigingen mee voor de vrijdag. Zij weten niet wat ik weet. De vrijdag wordt alleen om in te rijden en nog veel meer om samen met E en een stel croissantjes de lente in te luiden.
Wij plukken de dag.
Los met die benen
Zoals gezegd en gepland ging de focus op het losrijden van de benen. Met een zonnetje er bij. Zo durfde ik de korte broek zelfs aan. Zon op de kuiten. Bomen bijna in bloei. Het voorjaar zoals je het je wenst.
Het liep goed. Ik met de focus op de vermogens. Ondertussen realiserend dat de polder nu bijna helemaal is opgebroken. Mijn doorsteekje en straks ook nog een bruggetje. Wist ik maar wat de namen zijn, dan kon ik hier waarschuwen.
Goed gevoed de dag afsluiten. Pasta. De rest die het nog smakelijker maakte vergeet ik maar te vermelden. Maakt de pasta iets minder goed als fietsvoer.
Welke eigenschappen
Zaterdagochtend. Nog een dag met zon. Ik durf de korte broek weer aan. Ron staat al klaar op de brug te blinken met zijn prachtige Cervélo. Zin in.
We hebben dan wel mooi weer, maar ook een uitdagende wind. Het woord hard zou gebruikt kunnen worden. Zeker bij ons in de polder. Op weg naar Harderwijk hebben we hem recht op onze neus.
Wat heb ik toch met wind? Dan komt er iets in me naar boven dat ik er tegenaan wil gaan. Veel meer en dieper dan ik dit seizoen al gegaan ben. Ron doet volop mee en zo strijden we als gewoonlijk tegen onze grootste polder tegenstander.
Korte stop in de hoop wat water te tanken, maar het punt staat nog op antivries. Later dan maar.
Na de polderwegen wordt het genieten op de Veluwe. Wat liggen hier toch mooie wegen. Ik voel me soms net een wielrenner als we samen door de bochten sturen en over de glooiingen stuiven.
Pronken op zijn trots
Ron’s groet aan de zon loopt als dat zonnetje. Geen kraakje, geen tikje. Niets. Alleen mijn gehijg overstemt de rust.
Euro 2,95 lichter voor een halve liter water gaan we verder. Ik kom af en toe in de flow die fietsen zo mooi maakt. Volgens mij de eerste keer in 2025. Ron roept het in me boven. Volgens mij doe ik dat beetje meer mijn best.
We gaan ondertussen maar door. Worden af en toe beloond voor al het gebeul tegen de wind in. We kunnen nu ons best doen met wind mee. Kan ook best vermoeiend zijn.
Maar daar ligt onze thuishaven alweer, waar ik nog een compleet onnodig, maar o zo lekker, dankjewel krijg van Ron voor de tips. Laat dat tips geven nou net mijn hobby zijn.
Ron’s keuze voor de Cervélo is volgens mij een hele goede. Gaat als een dolle. Trapt er als gewoonlijk lustig op los. Ik schatte in zelfs een tandje lichter. Nog beter.
Het was een feestje vandaag, waarbij ik alleen met de voor mij onbeantwoorde vraag achter bleef. Wat bracht Ron nou in me boven? Het beste of het slechtste? Doe ik nou meer omdat hij me prikkelt of doe ik nou meer om te laten zien wat ik kan?
Het was hoe dan ook een feest. Heerlijk rit, waar ik met een goed gevoel op door kan bouwen.
En rust
Het is zondag. Het weer is een stuk minder. De temperatuur valt nog mee maar er viel ook regen. Ik zit dit weekend in de buiten flow en ga daarom ondanks de natte wegen en de druppels naar de polderwegen. E had al haar loopschoenen aangetrokken dus dan doorsta ik ook de druivensuiker test.
Het beloofde hele korte rondje werd een ronde. Wel met verstand. Niet te dol. Draaien van de benen. Maar doordat ik langer ging toch wel weer vermoeidheid opbouwend. Die ga ik er straks al koerskijkend maar uitrusten.
Een ouderwets fietsweekend. Met daarbij als toevoeging de mooie winst van Milaan – San Remo bij de dames van Wiebes op haar SL8, die overtroffen werd door de finale van de mannen wedstrijd en voor mij dan nog eens extra de winst van Mathieu van der Poel. Toen ik laatst bij de lunch gevraagd werd wei ik wel eens zou willen zijn en mijn tafelgenoten en -tes allemaal politiek correcte antwoorden gaven die tot wereld verbetering zouden leiden zei ik niet voor niets: Mathieu. Hoe moet het voelen om met zulke benen te kunnen fietsen.
Vandaag hadden we, de echt belangrijke vrouw en ik, een afspraak in Castricum. Ideaal dat ze daar weten hoe graag ik dan op de fiets kom als het kan. Daarom was het getijde uit de veren en de fiets richting Castricum gestuurd. Enige twijfel over de kleding. Was de korte broek te gedurfd of was het prima te doen. Ik gokte op het laatste. Zeker omdat ik de arme versie van de korte broek heb. Houdt de dijen en rug net wat warmer. Prima keuze.
Vlotte foto al fietsend op de brug
De route is bekend. Door IJburg, over de Schellingwouderbrug, ‘t Twiske, de Zaanse Schans, waar ik een foto probeerde te maken, en dan door de polder naar de kust.
Voor mij het moment waarop ik me weer 15 voel is als mijn vader dan op het tuinpad, ja dat van mijn vader, staat om een foto van mijn aankomst te maken. Mooier kun toch niet aankomen.
Voor de melkflessen stand: het ergste wit lijkt er vanaf.
De dag waarop we stil staan dat vrouwen er toe doen. Niet alleen als moeder en als horige ondersteuner van de man, maar als gelijkwaardige eigen persoonlijkheid.
Commercieel wordt er nu geprobeerd dat er een bloemetje gegeven wordt aan een vrouw die van belang is. Ik gaf aan een belangrijke dame in mijn leven een nieuwe ketting en beloofde nog meer nieuwe versieringen. Nieuw schoeisel volgt ook, maar daarvoor moeten we nog wachten op de nieuwste mode.
Het ging al goed tussen ons, maar vandaag verliep het zoals op de eerste dag.
Maart. Kan natuurlijk zijn staart roeren, maar op een dag als vandaag zeker ook zon geven. Dat laatste vandaag wel na ene periode van dichte mist. Eigenlijk geen doen bij ons. Zo dicht dat ik mijn bril moest afzetten en dat de druppels op mijn jasje stonden.
Natuurlijk ook met het doel vertrokken om de 100 van de maand compleet te maken. Zou moeten kunnen als ik Amsterdam aan zou tippen. Dus via Zeeburg die kant op.
Blijkt dat er in Amsterdam ook richting de Amstel heel veel straten open liggen. Geen mogelijkheid voor mijn vaste route. Zo kon ik wel kijken of de X-towers er nog stonden en ik morgen die kant op moet gaan. Zit niets anders op. Ze prijken nog steeds hoog aan de horizon.
Voor mij wel leuk om weer eens langs de Amstel te fietsen. Blijkt er bij Ouderkerk inmiddels een tunneltje te liggen en dat je niet meer hoeft te wachten bij een verkeerslicht om naar de overkant te gaan.
Bij de brug over de A1 werd ik ingehaald door een drietal fietsers. Daarna moesten we allemaal wachten bij het verkeerslicht. Worden daarbij voorbij gereden door iemand die nog net een laatste stukje groen van het hoofdlicht mee kon pikken.
Verder langs de snelweg. Ik in het wiel. In de verte zagen we de doorrijder rijden.
Voet van de Hollandse brug. Nu deden ze het rustiger aan. Te rustig volgens één van hen. Nam over en versnelde iets. We kwamen wat dichter bij de doorrijder. Zou toch leuk zijn als we daar bij zouden komen. Besloten om mijn trainingsprogramma even te laten voor wat het is. “Kom op jongens” is wat ik zei en in één streep reed ik het gat dicht. Zoals dat soms lukt. Aan het wiel kon ik me bijna niet inhouden. Wat was die fiets vies. Afschuwelijk. Daar kan een fietser niet op rijden. Dus er voorbij.
Mijn kleine geluksmoment.
De rest weer meer binnen de door Join aangegeven zones. Op zoek naar weer een voldoende. Een 7 vandaag. Kost wel moeite. Aan de ene kant de stukken steviger doorrijden, maar zeker ook de periode die je probeert om binnen de zone die als rustig voelt te blijven. Daar ben je geen wielrenner voor en zelfs geen fietsers. Alles en iedereen komt voorbij en het voelt zelfs niet echt heel lekker.
De kilometers waren gemaakt. Een goed weekend volmaakt. Nieuwe maand goed begonnen. Heel voorzichtig merk ik wat verbetering. Voel me bijna fietsers.
Zon en wind. De omstandigheden die een rit aan het einde van de Nederlandse winter toch leuk maakt.
Blij dat de wind uit noordelijke richtingen kwam waardoor een ronde richting de Ketelbrug voor mij ideaal om te rijden was. Een best saaie ronde, maar ik vind hem eigenlijk heel erg leuk om te rijden. Deel door de polder, waarbij ik eerst wat beschut reed. Dan langs de zeeniveau getuigen die vandaag en mass bij elkaar bleken te komen. Was ook Gebedsdag vandaag. Daarna een draai eerst onder de dijk en nog een stuk door de polder, om daarna richting het water te gaan van de Markermeer. Daar stond de wind een stuk gunstiger voor me.
Langs de Outlet en dan verder naar de dijk.
Vanaf de linkerkant zag ik een groep aankomen. Man of 10 schatte ik in. Kleine hoop dat ze mijn kant op zouden komen. Dat deden ze ook. In gestrekte draf. Zoals het hoort liet ik ze keurig voorbij gaan, maar sloot wel in het laatste wiel aan. Bleek ik naast een praatgraag persoon te komen. Hij draaide niet mee met de rest van de groep omdat hij een keer hard was gevallen in zo’n groep. Wilde het risico niet nemen. Ik had er een leuke gesprekspartner aan. Terwijl de teller 40 km/u aantikte. Verrassend hoe eenvoudig het is als anderen je uit de wind zetten. Ook al keken ze soms wat verstoord om.
De renners, waaronder ook een vrouw, was een groep Windjammers. Bekend uit Amsterdam. De groep waar Tim Krabbé, die van De Renner, onderdeel van uitmaakt. Leuk en lekker om een stuk mee te kunnen rijden en ook wel fijn dat ik het een stuk vol kon houden.
Daarna bleef het een dag voor de koers. De Omloop werd gereden. Over wegen waar de betonplaten, volgens de commentator op de motor, door de butimineuze voegmassa aan elkaar wordt gelijmd, maar het vooral een probleem is als hij ontbreekt. Bijna een tramrails waar je dan in rijdt met alle vallende gevolgen van dien.
Het is begonnen. Niet iedereen al op niveau. Bij de dames een sudderende ruzie waar anderen alleen maar van kunnen dromen. Ik kijk al weer uit naar de nabeschouwingen in de Podcasts komende week.
Dan besluit ik een week het blog een beetje te laten voor wat het is en dan is er eigenlijk complete gekte in de wielerwereld.
Op zondag reed ik zelf in de rondte. Eigenlijk wel heel erg lekker. Zeker omdat de temperatuur heerlijk werd.
Maar toen werd het een dolle boel. Zo bleek Vingegaard getest te hebben met cranks van 150mm lengte. Bijna de lengte van een kinderfiets.
Nog doller werd het toen de Rabobank aangaf als shirtsponsor bij Visma Lease a Bike te komen vanaf 1 juli as en ook de breedte sport te gaan ondersteunen. Maatschappelijke steun van het bedrijfsleven waar de overheid een stap terug zet, zonder dat direct aan te willen geven.
Ondertussen gaan renners en mass liggen bij iedere gelegenheid die ze krijgen. Vallen hoort bij fietsen, omdat het een evenwichtsoefening is waar anderen in de weg rijden en verder ook wegmeubilair in de weg ligt. Een drempel in een sprint lijkt niet te werken.
Ik had vandaag weer de ervaring dat fietsen niet echt leuk is als je het niet vaak genoeg doet. Je hebt conditie nodig om het leuk te maken. Nu is het een beetje aanmodderen. Zeker als je hoe dan ook niet echt in conditie bent. Maar ik modder toch maar aan in de overtuiging dat het allemaal beter gaat worden. Vertrouwen.
Vandaag ook nog eens de test van de melk in mijn banden. Lek rijden en door kunnen rijden. Wel met een heel zachte band omdat ik geen zin had om hem op te pompen, maar er zat genoeg in de band om nog thuis te komen.
Op naar de Omloop morgen. Het gaat nu echt beginnen.
Cyclemania-c4 