Auteur: arnoud3ss

Hij stond er weer. Achter een grote berg afval vlak bij mijn kantoor op de Zuid as. Voor wie het wil weten het is bij studenten woningen.

Ze heten nu geen Tour de Tietema meer , maar de Rockets. Zijn niet meer met de basis in Nederland, maar in Frankrijk omdat ze als hoofdsponsor een gokbedrijf, Unibet, hebben. In Nederland mag dat niet meer, maar in Frankrijk wel. Daarbij hopen ze op een wildcard voor een grote Franse wedstrijd.

Maar waarom staat die auto bij het vuil…. Of zo lang op de parkeerplaats bij ons in de buurt.

Vroomen en White. Wie kent ze niet? Voor mij zijn het grote denkers in de wereld. Vroomen een Nederlander bovendien. Ze zijn de bedenkers van Cervélo. Een porte-manteau van het Italiaanse cervello voor brein en het Franse vélo voor fiets.

Simpelweg dus een fiets voor degene die zijn hersenen gebruikt. Heb ik in het verleden ook gedaan. Op een SLC-SL en een R3-SL. In de jaren dat de ploeg van Ris er op reed en Cancellara er grootste dingen op deed en er een Tour op werd gewonnen.

Ook nu wordt deze fiets door grote renners bereden en de Tour de France er op gewonnen.

Ik ken ook een grote renner die er sinds vandaag op rond rijdt. Onverschrokken. Mooi.

Liefhebbers van Roval wielen, zo’n sub-merk uit de Specialized groep, kregen het wat warm om het hart toen ze beelden zagen bij de UAE Tour. Zijn dit nieuwe wielen die nog aerodynamischer zijn?

Hogere velg. Nippels weggewerkt. De snelste spaken. De naven uit de Team wielen die speciaal aangeboden werden afgelopen jaar? afgerond met een nieuwe band om de velg.

Laat ik nou net zo’n liefhebber zijn.

Een keer een stukje leggen vind ik best leuk. Een hele puzzle veel te veel. Geen geduld. Geen zin.

Maar als het plaatje zo is als dit en ik mezelf zie staan als het mannetje in het geel in de snoepwinkel die fietsenwinkel heet, dan leg ik graag een stukje neer. Lastige stukjes in deze puzzel, maar samen met E is het weer een geheel geworden.

De reclame laat zien hoe aardig buurmannen zijn voor hun buurvrouwen, die eigenlijk meer buurmeisje zijn.

Mijn collega laat zien hoe aardig collega’s onder elkaar zijn.

Hoe blij kan een fietsliefhebber die zelf geen boodschappen doet bij de Jumbo gemaakt worden met een herplakbaar plaatje van een racefiets.

Heel blij. Zeker als het onverwacht op je waterfles geplakt wordt.

Een beetje spijt had ik wel. De nacht had een flinke onderbreking die ik had opgevuld met nog een paar afleveringen van een aardige Duitse krimi serie “ Spuren”. Eens iets anders dan YouTube filmpjes over fietsen. Daarna was ik weer in slaap gevallen en zo startte mijn dag een beetje anders dan gebruikelijk en zo wankelde ik al een beetje. Daarbij de ijzige temperaturen, een kwaaltje aan mijn zitvlak dat ik zaterdag voor elkaar had gefietst en de gedachten aan andere zaken en ik wankelde verder. Maar dat zou te makkelijk zijn. Ik had toch geschreven dat ik naar buiten zou gaan. De zon scheen en het was droog. We hadden geen verplichtingen en E verplicht me tot niets. Wil eerder dat ik er op uit ga. Voelt ze zelf iets mee de wil om ook meer dan iets (hier is niet de letter “n” weggevallen) te doen.

Dus hees ik me in mijn kleren. Winters warm. Een buf over mijn kin getrokken en vastgezet met het bandje van mijn helm. Join had een afwisselende training op het programma met daarin 5 x 1 minuut op kracht n 3 x 15 minuten tempo. Dat laatste is wat treurig als je ziet wat ik op dit kan leveren, maar het is langere termijn waar ik aan probeer te denken.

De polder in en de koude Noord – Oosten wind trotseren. Die was stevig. Die maakte het gevoelsmatig nog een stuk kouder. Maar ik had een plan dat uitgevoerd moest worden en dat deed ik dan ook.

In mijn achterhoofd natuurlijk ook nog het plan om eindelijk de 100 van deze maand aan te tikken. Dat werd best nog een uitdaging, want naar het einde toe begon ik het allemaal best te voelen. De kilometers. Het stuur vasthouden. De benen.

Maar als je iets graag wil, dan kun je het. Ook al moet je er een blokje extra om je huis voor rijden, zoals vandaag.

De 100 is weer gekraakt. Join gaf me een voldoende. Op het zadel was het te doen. Ik heb een goed weekend op de fiets gehad. Een stevig weekend.

Morgen maar eens uitrusten op mijn Herman Miller bureaustoel.

Vrijdag bleef ik binnen. Zaterdag wilde ik naar buiten. Het zou toch zeker boven nul worden. Dat was het nog niet toen ik vertrok en volgens mijn Wahoo was het gemiddeld -3. Zal wel gevoel geweest zijn.

Mijn gevoel bevestigde het wel. Niet koud maar wel heel fris. Vooral uiteindelijk toch weer aan mijn tenen.

Ik fietste, vond ik, keurig volgens de Join trading. Wel net iets meer dan de geplande 3 uur. Maar ik probeerde me vooral heel goed aan de wattages te houden. Join vond het leuk dat ik het probeerde, maar vond niet dat ik voldeed. Een 4,8. Terwijl ik zo keurig in de zones probeerde te blijven.

Ik denk dat het duidelijk was dat ik niet echt de duur wist vol te houden. Naar het einde kroop bij de zelfde inspanning de hartslag omhoog. Teken dat het duur vermogen nog beter kan.

Morgen hopelijk opnieuw naar buiten. De dag is volgens Join weer iets langer in de tijd.

Misschien ben ik wel stout en fiets ik door naar de 100.

14 februari. De dag om aandacht te geven aan je Valentijn. Doe ik uiteraard, maar ik sta ook altijd n moment stil bij iemand anders. Ik denk aan een hotel in Rimini in de winter. Rimini is niet het zomerse feest plaatsje aan de de Adriatische kust op dat moment. Het is zo troosteloos als deze man zich voelt in een typisch Italiaans kustplaats hotel op de 5e etage in 2004.

Volgens zijn mamma is het de maffia die er achter zit. Bewijs is er nooit geleverd ondanks herhaalde onderzoeken. Er wordt gezegd dat de middelen die de maffia leverden zijn einde heeft versneld.

Ik herinner Marco Pantani het liefste zoals op deze foto. Staand klimmend met zijn handen onder in de beugel van zijn Bianchi. Dansend op de pedalen. Gestuwd door zijn wil om te winnen, met wat extra toegediend vuur in zijn aderen.

Maar als je naar Pantani kijkt dan zie je op foto’s toch ook wel heel vaak de troosteloosheid in zijn donkere ogen.

In de inspanning. Maar vooral als hij naast zijn fiets staat en niet alles op de pedalen kwijt kan.

Voor de liefhebber die naar deze foto’s kijkt. zie het slobberende shirt, het Asics ondershirt, de Briko bril, de fietscomputer boven op het stuur, het ontbreken van een helm, het niet geïntegreerde balhoodstel, de losse stuur- stuurpen combinatie, de kabels die naar velgremmen leiden, de diep zittende Campagnolo grepen. Er is veel veranderd in de afgelopen jaren.

Pantani is van 13 januari 1970. Misschien nog een reden om me en klein beetje verbonden te voelen. De 13 is het Nederlandse ongeluksgetal. De 17 het Italiaanse.

Afgelopen weekend zag ik een foto voorbij komen. Een foto van de nieuwste aanwinst van het Team Visma Lease a bike. Het dames team. De vriendin van Dylan van Baarle. De Franse Marianne Vos zou ik haar noemen. Pauline Ferrand-Prévot. Een enorm talent. In het veld. Op de mountainbike. Op de weg. Nu ook weer echt helemaal op de weg in de hoop de Tour de France Femme avec Zwift te winnen.

Terug naar de foto, want daar gaat het om.

Als ik kijk naar de foto vraag ik me eerst af of er iets niet klopt aan de foto zelf. Maar als je naar de renner/ster achter haar kijkt is er niets geks aan. Terug naar Pauline. Zit ze niet heel erg laag op de fiets? Zit ze niet heel erg kort op de fiets? Of is dit de manier waarop je in 2025 op de fiets zit. Misschien is de term wel “compact”.

Dat het haar niet belemmerde in de Emiraten om snel te fietsen was duidelijk.

Misschien wel juist door de positie op de fiets.

Donderdag ga ik nog eens kijken hoe ik op de fiets zit.

Bij Kaptein wordt er op woensdag tussen de middag gefietst. Dan zit ik natuurlijk op de Zuidas te zwoegen achter een bureau. Maar wat zie ik op de achtergrond van de aankondiging?

Die daar rechts herken ik. Was een mooie dag met Kaptein en Specialized en een rit naar Service Koers in Heiloo.