Auteur: arnoud3ss

Een zondag in februari. Typisch de periode dat ik kwakkel met mijn gezondheid. Mijn moeder herinnerde me er nog eens aan dat ik vaak in deze periode kwakkel. Ook als we dan een weekend weg zijn.

Helemaal 100 werd ik niet wakker. De twijfel sloeg toe. Wat is verstandig. Misschien toch wel even de buitenlucht in, dus daar voor gekozen, ma wat heen en weer, en goed aangekleed op pad.

Buiten de wegen heerlijk droog. Wel een stevig oostelijke bries die de plus temperaturen naar gevoelsmatig negatief brachten. Maar het viel best mee buiten.

Ik koos voor de weg in de polder.

Maar het blijkt dat ze die nog aan het vernieuwen zijn. Dus werd het niet het meest standaard rondje, maar zelfs een stukje Kris Kros door de polder. Gaf een hele nieuwe ervaring, ook al bleken het wegen te zijn die ik anders wel eens andersom rijd. Grappig hoe de wereld er anders uit ziet als je, je blikveld wijzigt. Kan op meerdere wijze.

Ik trapte rustig verder. Wilde eigenlijk wel verder, maar knoopte de huiselijke instructies in mijn oren en hield het bij een vliegveld ronde in een variant.

Voor het betere karma leende ik onderweg mijn pompje aan een fietser die aanmodderde met zijn CO2 patronen.

Had in 2024 geen een keer lek gereden en nu was het prijs terwijl hij eigenlijk geen zin had. De oplettende foto onderzoeker ziet dat het ook wel heel erg zomerbanden zijn waarop hij onderweg is en dat lek rijden dan kansrijker is. Zeker in de winter.

Op de weg terug stond de wind goed en voelde het vlot op weg naar huis.

Mooi meegenomen. Mooi gedaan. Duimen dat een terugslag niet komt.

De middag was natuurlijk voor de koers. Die kan gelukkig weer gekeken worden, zelfs op de weg in bijzondere oorden waar in het zand steden zijn gebouwd. Veel meer is het niet. Hard gaat het er wel en gesprint wordt er ook goed. Vooral ook door onze Nederlandse en ders.

Vrijdag sloeg het sluimerende grieperige door naar te grieperig om te rijden. Voor een “ man flue” was het te veel, voor echt heel ziek ook weer te weinig. Gelukkig maar.

Op zaterdag had het gelukkig niet doorgezet, maar was het eerder afgezwakt. Dusdanig dat de fiets weer tot de mogelijkheden behoorde. Buiten of binnen? De buienradar die zei dat er wat regen verwacht kon worden, maakte de beslissing makkelijk. Eigenlijk net als mijn gevoel. Vond het beter om binnen te blijven en niet te gek te doen. Ook meteen de test of de Wahoo Kickr het weer helemaal goed deed. Draaide soepel, alleen leek er ook een steuntje weg te zijn. Gelukkig kon ik dat oplossen en stond niets me het rijden verder in de weg.

E vertrok richting onze favoriete bakker en zo had ik het rijk alleen. Rijden met de Nederlanders die op zaterdag een ronde organiseren. In de E groep, maar dat gaat hard genoeg voor me. Zeker ook omdat de leider heel erg vooraan in de groep rijdt en weinig ruimte naar voren open laat.

Zo reed ik 5 kwartier in de rondte. Flink zweten. Best inspannen. Dat was ook te verwachten met de stevig terug gelopen Join score. Niets doen is achteruitgang. Zeker met conditie. Opbouwen dus maar weer. De eerste stap of trap is weer eens gezet.

Er loopt en crowdfunding voor een nieuw fietsstuur. Niet zomaar een stuur, maar een stuur met een fietscomputer ingebouwd.

Niet zomaar een stuur, maar een stuur van ruim 1600 euro. Ook een speciaal “custom” gemaakte versie van ongeveer het dubbele. Ik heb wel eens gehoord dat daar een fiets voor te koop is.

Zou het wat kunnen zijn?

Is een combinatie van een mooi stuur en een goede computer niet voldoende. Die computers kunnen alles en de bekende merken hebben een goed en stabiel platform met dito ondersteuning. Wil je alles zien wat er op het scherm te zien is? Wat doe je als er iets is met de computer? Hoe werkt het met de stijfheid van het stuur? Is het gewicht niet te hoog (hoger dan een combinatie van een huidig stuur en een Wahoo of Garmin)?

Ik ben niet heel enthousiast.

Maar als je dat wel bent en je wil levenslange garantie, dan kan dat ook. Een schamele 100.000 euro zal die je geven. Krijg je tijd een nieuw stuur als het nodig is. Meevaller.

Ongeveer 1,5 jaar geleden heb ik bij Christoff en Kaptein, dé bikefitter van Amsterdam, me op de fiets laten zetten. Juiste maten. Juiste afstellingen. Alles op zijn plaats om pijnvrij en zo goed mogelijk te kunnen fietsen.

We zijn nu een flinke tijd verder en daarom is het goed, eigenlijk is jaarlijks verstandig, alles weer eens te laten controleren. Daarom heb ik voor volgende week een sessie gepland bij Christoff om te kijken of alles nog zo is als het was of dat we iets moeten veranderen, of niet moeten maar willen,

Er is namelijk nogal het nodige veranderd in de fietswereld. Sturen worden smaller, ook al rijd ik nog maar met een 40cm breed stuurtje. Cranks worden korter. Groepen veranderen. Pedaal systemen vernieuwen.

Als Pogacar er snel mee kan rijden, dan willen toeristen als ik het ook.

Benieuwd wat er uit gaat komen. Op donderdag ga ik naar de “BC Doctor” volgens mijn agenda.

Die staat en is weer een stap naar seizoen 2025.

Een paar jaar geleden besloten om te rijden. Start vanuit Castricum en toen de Omringdijk rond. Wat we ronde.

Ik voelde me goed, ook al was het nat bij de start.

Een jaar later reed ik hem weer. Wist dat ik het kon. Te snel an het begin en ik ging echt helemaal naar de vaantjes. Wat was ik moe, maar ik bleek het nog vlot te doen vonden bekenden van een voormalige klant van me. Bij mij viel de zwarte sneeuw en ik had ze daarom onderweg niet gezien.

Vandaag zat in mijn inbox de uitnodiging voor 2025. Prijs vond ik om eerlijk te zijn zolangzamerhand niet meer normaal. Eens zien of ik op 13 juli weer op de Omringdijk te vinden ben.

Het kan niet anders dan dat Mathieu van der Poel goddelijk genoemd kan worden. Het getal 7 is een hemels getal en staat voor de volmaaktheid. Niet voor niets kon God rusten op de zevende dag en zag hij (zij of het) dat het goed was.

Wij zagen op die zevende dag ook dat het goed was.

Het duurde niet eens zeven minuten. Maar hij fietste zijn zevende wereldtitel in het veld bij elkaar. Ijzersterk. Ook al vonden de Belgen dat het allemaal kwam omdat Van Aert op rij vier startte. Een andere reden is dat hij maar wat beter zijn best had moeten doen om verder vooraan te staan.

Wat ben je als je er nog een titel bij fietst?

God mag het weten.

Het vriest.

Er is de WK veldrijden.

Het is zondag.

Er is rust.

De sluiting van de cassette op mijn Wahoo Kickr heb ik vorige week zo weten af te slijten dat het door mij bestelde afstandbusje er niet meer in past. Binnen fietsen was er dus op zondag niet bij. Daar moet ik nog wat aan sleutelen, of zeker proberen te.

Maar op zaterdag zou ik naar buiten gaan. Eerst met heel grote plannen. Daarna met passende plannen. Een ronde van zo’n 60 kilometer. Uitgestippeld dankzij Strava en op de navigatie van mijn Wahoo Element gezet. De richting werd dus bepaald. Niets om verder over na te denken.

Waar ik vooral over na moest denken was of de weg berijdbaar was. Het had namelijk flink gevroren en dat deed het nog steeds toen ik wegreed. Maar het zonnetje scheen er bij, dus dat was prima.

Zo reed ik het terrein af en ging ik richting de Ijsseldijk. Hoe dichter ik daar bij in de buurt kwam hoe dichter de mist werd. Hoe dichter de mist,

Ik trapte verder. En verder.

Zag wat minder en dacht mijn bril af te vegen. Dat ging niet echt. De aanslag was bevroren. Net als een groot deel van de inhoud van mijn bidon.

Een leuke variërende ronde. Bos en dijk. Vlak en klimmen. Dat laatste toch zeker voor een polder man als ik.

Het fietsen was leuk. Niet te zwaar. Goed qua lengte om niet te erg te bevriezen. Lekker in de buitenlucht. Kreeg er weer zin van en in.

Wel fris. Het gezicht zegt genoeg.

Wat is het grote voordeel van het met mijn 80 plussende vader en moeder in een vakantiehuis te zitten? Veel natuurlijk, maar zeker ook dat er zonder gène gekeken wordt naar Tijd voor Max op Max gekeken wordt.

Daardoor zag ik Hennie Kuiper aan tafel zitten en als zijn altijd rustige zelf vertellen over Eddy Merckx. Vanaf 6 februari is er in de bioscoop een film over zijn leven te zien.

Hennie Kuiper vertelde over, ik denk het WK, een wedstrijd in Valkenburg, alsof het eerder vandaag was verreden. Mooi hoe wielrenners dat kunnen vertellen.

Hennie Kuiper heeft trouwens een eigen museum. Hij heeft altijd veel bewaard, zonder te bedenken dat hij er ooit nog over zou moeten praten of spullen uit zijn fietscarrière te laten zien. In Denekamp natuurlijk. Wel oppassen als je het gaat bezoeken. Het heeft onregelmatige openingstijden. Als je er dan bent, dan eet je natuurlijk een ijsje in De Ijskuip van Erve Kuiper. Een neef.

Vanochtend, kijk niet naar het moment dat ik dit post want dan zie je dat ik vroeg wakker werd, luisterde ik weer naar de Podcast “How to drop your friends” van Mitch Boyer. Nog eerlijker ik keek het op YouTube, maar het resultaat is het zelfde.

Een Podcast die gaat over de essentie van het fietsen. Draag je witte sokken met witte schoenen en een witte helm? Wil iedere fietser voorkomen dat gedacht wordt dat het een triatleet is? Kun je kleding merken mixen? Benen scheren of niet? S-works of Colnago?

Alles met een knipoog en een lach, met natuurlijk een enig dwingende ondertoon.

Het was weer vermaak. Ik mis het gewouwel zelf, met gelijkgezinden, dus luistervink ik mee bij deze gesprekken.

De gast van vandaag was een Mexicaan die uit de bling bling BMW wereld komt. “It’s all about the rims”, de velgen maken de auto. Tunen doe je niet alleen om sneller te gaan, maar ook voor het oog en het gevoel. Een fietser die zich niet schaamt voor zijn mooie fiets, terwijl hij niet de snelste van het gezelschap is.

Het geeft me wel de bevestiging niet alleen te staan. Fietsen kan echt zo veel meer zijn dan alleen duwen op pedalen.