De eerste maand van het jaar loopt alweer op zijn einde. Ambitieuze start. Grootse plannen. Helaas niet allemaal kunnen omzetten. Tijd om van fietsen over te gaan naar trainen in februari.
Komend weekend hoop ik op buiten kilometers. Dan begint februari met een zet de goede richting op.
Of ik het onder guilty pleasures moet plaatsen, verkoop als een manier om mijn kennis van de Duitse taal op niveau te houden of als onschuldig vermaak, waarbij wel eens de vraag gesteld wordt of kijken naar dood en verderf onschuldig is, weet ik niet zeker, maar ik kijk graag naar Duitse “krimi’s”. Tatort, Polizeiruf, maar nog meer de minder bekende.
Vooral mijn vader doet dat ook graag en zo zaten we afgelopen zaterdag samen voor de buis. Drankje er bij en kijken maar. Een tweedeler die zich afspeelde in Mordach. Wat als een fictief plaatsje in Beieren werd gebracht, werd door ons al snel ontmaskerd als een plaatsje in Noord Italië.
Hoe zou ik dat niet kunnen ontdekken. Het is toch mijn favoriete fietsregio.
Zoals in films wel vaker werd optimaal gebruik gemaakt van de mooie beelden. Het hoefde allemaal niet bij elkaar te liggen om een geheel te vormen. Zo herkende ik een marktje in Trento, typische pleintjes van de dorpjes er omheen, typische spitse kerktorens, bergweides die verder weg liggen en de toppen uit de Dolomieten.
Helemaal zeker was ik bij de volgende scène boven op een brug over een kloof. Was zelfs op tijd om een foto te maken, omdat ik inmiddels van de TV naar de iPad was overgeschakeld.
Deze brug ligt aan de ronde als ik over de Ballino naar het Lago di Cavedine fiets (of andersom) of als ik terug rijd vanaf het Lago di Molveno of soms de waterval. Geeft als ik er overheen fiets een klein gevoel van hoogtevrees bij me. De hekken zullen er niet voor niets geplaatst zijn om zo te voorkomen dat het voor niet te veel mensen de laatste plaats is in hun leven die ze bezoeken.
Als ik dit zie wil ik terug. Wil ik daar weer rijden. Het gevoel van de afdaling en dan rechts af de brug over en bijna het fietspad langs de bergwand op. Of het gevoel van het laatste stukje klimmen en weten dat als je bij de kruising bij de brug bent dat het afvlakt.
Ik ken de brug ook goed omdat ik er bij een Giro etappe een hele tijd heb staan wachten toen de etappe startte in Molveno en ze over de brug kwamen aanstormen. Local legend Daniel Oss in de kopgroep. Volgens mij reed hij nog bij BMC.
In de serie werd het moordwapen van de brug afgegooid. Ook praktisch.
Vermoeidende dag? Vermoeiende rit? Gewoon een moment van gezelligheid? Een overwinning te vieren?
Tijd voor een drankje.
Maar natuurlijk geen kringen van de bidon, het glas of de flute op de Isamu Noguchi Coffee Table.
Maar de fiets is altijd dichtbij.
Ook onder het drankje. Zo blijft mijn rennersvrouw ook weer tevreden.
Een weekend in ‘t Loo waar ik om verschillende redenen niet op de fiets zit, kan niet fietsloos voorbij gaan. Ik was al tegengekomen dat op een paar kilometer afstand een Specialized verkoper zit. Wat ik niet wist is dat dit een winkel is die eigendom is van Specialized zelf. Gekocht in 2023 en daardoor een snoepwinkel voor de liefhebber. Veel blinkend moois. Veel potentie. Een verkoper die snapt dat een fiets vooral ook mooi mag zijn.
Vindt bijvoorbeeld dat een fiets met witte letters ook witte letters op de wielen hoort te hebben. Daar houd ik wel van. Kwam er enthousiast vandaan.
Misschien wel iets te.
De ploeg die aan de basis van mijn wielerliefde heeft gelegen kan niet anders van Ti-Raleigh van Peter Post zijn. De kenmerkende Rood – Zwart – Geel. De fiets die ik ook wel wilde. Het balhoofdplaatje. Campagnolo Super Record afgemonteerd. De achterderailleur had ik uiteindelijk ook aan mijn fiets hangen.
Dan natuurlijk de renners. Hennie Kuiper. Joop Zoetemelk. Jan Raas. Gerrie Kneteman. Johan van de Velde. Bert Oosterbosch. Henk Lubberding. Helden waren het met grootste resultaten. Onder leiding van Peter Post, die met ouderwetse strakke hand regeerde en ook methode Post toepaste. We winnen. Met wie dan ook en hoe dan ook. Niet meer alles voor één kopman. Nu nog steeds gekopieerd.
Het verhaal gaat dat de fietsen eigenlijk gemaakt werden door Legrand uit Amsterdam. Als soigneur was er Ruud Bakker. Opvallende man. Andere tijden toen. Ik heb zijn boekje verslonden en had zelfs Ruud Bakker massage crème.
Het boek is een gewichtig verhaal geworden. Schitterend verjaardagscadeau. Fietsen hebben een minimaal gewicht door de UCI opgelegd. Boeken hebben dat gelukkig niet. Het is 5 kilo schoon aan de haak. Geen leesvoer voor in bed.
Januari staat bij mij de laatste jaren synoniem aan een bezoek aan Landal ‘t Loo waar mijn ouders dan een huis(je) huren. Twee weekenden familie in combinatie met fietsplezier. Vast pril daarbij is ook een bezoek aan Zwolle en uiteraard daarbij een bezoek aan de boekwinkel in de Broeren (ik weet niet zeker of het nu nog steeds Waanders is).
De locatie is natuurlijk een bezoek waard, aar zeker ook de verzameling wielerboeken die ze aanbieden.
Bijna zo uitgebreid als die van mij. Bijna dan. Maar soms kom ik hier ook nog wel een juweeltje tegen.
Het fietsen zit dit weekend overigens niet helemaal mee. Een spacer uit mijn Wahoo verloren waardoor mijn Zwift badkamersessie van vanmiddag al uitliep tot het frezen van de afsluitring van de cassette. mijn pijlen zijn nu op zondag gericht met dan hopelijk een droge dag, zodat ik de fiets een ronde buiten kan laten rijden.
Een flinke knauw, om eerlijk te zijn, maar het is niet anders.
Ga ik maar plannen en dromen van andere fietsgerelateerde zaken.
Het is zover. Het is weer begonnen. Misschien met iets dat nog voelt als een amuse. Maar soms zijn de amuses bij een diner nog smakelijker dan het eigenlijke diner. Maar iedereen wacht natuurlijk op het hoofdgerecht en sommigen kijken alleen maar uit naar het toetje.
Inderdaad in Australië zijn ze weer aan het fietsen. De Santos Tour Down Under. Ideaal als je iets minder slaapt om er al kijkend bij te doezelen in de nacht.
De eerste twee etappes waren sprints waarbij Van Baerle zin. Sleutelbeen brak, hij begint het jaar zoals hij het afsloot in de ziekenboeg, en een gele kaart in het nieuwe kaarten systeem voor de lead out man, sprint aantrekken Van Poppel.
De zon, de temperaturen, het hoog zomer zijn als je ze ziet rijden maakt wel wat jaloers. Zeker als je dan ook nog volgt wat er rond de wedstrijd gebeurt. Een heel happening voor iedereen die van fietsen houdt, met pop up stores, speciale georganiseerde ritten en de Australische uitbundigheid.
Maar ik smikkel van de amuses en ga rustig op weg naar de rest van het menu. Ik heb nog niet de hele menukaart gelezen. Weet daarbij wel dat we niet veel hoeven te verwachten van de Nederlandse koersen door de NAVO top. Als fiets liefhebber onvoorstelbaar, maar wereldvrede schijnt belangrijker te zijn.
Fietsen op een racefiets is hip. Ik snap het goed. In hoef je niets te vertellen of me er van te overtuigen. Ik ben nog van voor dat moment.
Je kunt het doen in de tijd die jou past, alleen of met anderen, in je eigen omgeving of ergens anders, op de zelfde wegen als waar de grote fietser der aarde rond rijden, je legt makkelijk grotere afstanden af en komt zo nog eens ergens, het is goed voor lijf en leden en niet zo belastend voor je gewrichten als hardlopen, er is een fiets en andere spulletjes waar je, je hobby geld aan uit kunt geven, maar je kunt het ook op een jaren oude fiets doen (daar moet je het toch op leren), de kleding heeft een ontwikkeling doorgemaakt en is trendy geworden en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Het heeft ook tot gevolg dat je in de reguliere winkelstraat de alleraardigste fietssnuisterijen tegen kunt komen.
Zoals dit tegeltje in Amersfoort. Tegeltjes maken blijkbaar ook een revival door. De combinatie is daar. Eerst nog in de woonkamer en later voor in het privé museum met wielerprularia.
Nog zo iets dat fietsen zo leuk maakt.
Nog zo’n product waar ik lang rondjes omheen heb gedraaid. Doen of niet doen. Eerst bedenken of ik mijn ketting zou gaan hotwaxen. Best een gedoe, maar ik hoorde er zo veel goeds over. Toen proberen uit te dokteren welke crockpot ik moest kiezen. Na veel. Er bekijken en nadenken er een aangeschaft en ongeveer op de dag dat ik hem binnenkreeg kwam SILCA met haar eigen systeem. Een verwarmingsbuizen dat precies op de juiste temperatuur komt. Een uitlek rekje er bij. Niets moeilijks aan, omdat het er voor gemaakt is.
Dit is echt van het niveau dat een kind de was, of is het wax, kan doen. Wax verwarmen tot 75 graden, schone ketting er in, tijdje bewegen, uit laten lekken en de ketting kan weer gemonteerd worden. Zij ze zelfs zo knap bij SILCA dat ze een product hebben dat bij het waxen het fabrieksvet kan verwijderen en inmiddels hebben ze ook nog producten om de levensduur van de wax beurt te verlengen of de prestaties te verbeteren.
Ik heb het hier vaker gezegd. Ik ben een waxer. Niet altijd hot, soms drip, maar helemaal overtuigd, al is het maar omdat ik zo de mamil kuit tatoeage ook nog eens voorkom.
Dat voelt als een hele tijd geleden en is het, op de Festive 500 na, ook. Een serie van vier trainingen op een rij. Allemaal op de Wahoo Kickr in Zwift, dus het lijkt misschien iets minder, ik vind het toch een mooi blok.
Zondag was het plan om toch te proberen het nodige duur werk te rijden. Vooral op tijd, binnen de door Join aangegeven zone. Bleek ik daarvoor gevoelsmatig voor een verkeerde route gekozen te hebben. Weinig wattage + Klim = lage snelheid wat dan weer zorgt voor weinig afstand. Dus voor de kilometers niet goed. Wel goed voor het beentempo. Eindelijk weer eens 45 minuten met een beentempo ruim boven de 90. Daar wil het op ZwifT en bij het vele solo rijden nog wel eens wat bij inschieten.
Mijn benen vonden het niet heel plezierig.
Na het uitrijden van de route toch nog overgestapt naar een andere. Gelukkig kwam onderweg de espresso brigade nog even langs om me een beetje cafeïne te brengen. De kik die ik nodig had om het uur vol te maken en de solo ronde uit te rijden. Later zag ik dat Ron V rond de zelfde tijd deze ronde had gereden met een gezelschap. Was vast leuker geweest.
Zo ronde ik mijn 4 daagse af.
Nu al zeker dat maandag een rustdag is. Na het lichaam is nu weer de geest gevraagd.
Cyclemania-c4 