Blog

Join vindt het maar niets. Ik ben er niet klaar voor.

Join vindt dat het tijd voor rust is.

Ik wil graag fietsen. Buiten zie ik niet zitten, maar gelukkig is er dan nog Zwift.

Join blijkt wel gelijk te hebben, want de eerste meters gaan stroef. De benen hebben geen zit. Combinatie van vrijdag middag en zaterdagochtend met minder rust er tussen geef ik de schuld. Maar ik zet door en trap een uur bij elkaar. Prima wat mij betreft. Telt ook mee op de basis teller.

Blijkt dat er genoeg anderen waren die zich niet door het weer lieten weerhouden, ook al las ik dat het weer niet deed wat het beloofde en het naast koud zelfs ook nog nat werd. Bikkels zijn het.

Sommige dagen hebben een gouden randje. Uitzonderlijke hebben er zelfs twee.

Deze vrijdag had de reeële kans om fietsloos door het leven te gaan. Een bezoek aan Alkmaar met daarbij in één van de oudste gebouwtjes van Alkmaar koffie met heerlijkheden erbij in het altijd goede gezelschap van E en mijn ouders vulden de dag.

Thuis aangekomen keek ik met een half oog open en een half oog dicht terug naar de veldrit, enige zorg over het weer ontbreken van Van der Poel, maar het gaf toch dat duwtje om zelf ook nog te willen fietsen. Ik plande 30 minuten. Ideaal dat de fiets dan klaar staat op de Kickr en ik er zo op kan stappen.

De eerste (kleine) 15 minuten met een rustige pacer. Daarna aangesloten bij een groepsrit.

In Parijs.

Ik hoef maar 15 minuten zeg ik tegen mezelf. Bedenk me ook dat ik hier nog niet eerder heb gereden dus neem meteen de route badge mee. Waarom dan niet ook nog de sprint. De afdaling krijg je bijna gratis er bij. Dan ook maar ronde twee.

Zo bleef ik plakken en trapte ik uiteindelijk het volle uur met ze mee.

Van niets naar bijna 75 minuten. Helemaal tevreden. Er ook weer van overtuigd dat ik ook echt aan het einde van een dag nog kan fietsen en er niet verplicht alleen de dag maar mee kan en mag beginnen.

Gouden randjes om de dag.

Het is de 1ste dag van 2025. De voornemens vliegen je om de oren. Kilometers, snelheden, beklimmingen, routes, evenementen, FTP’s, meer of minder van het een of ander, vaak in consumptie en de gevolgen daarvan.

Ik zie het graag gepland worden. Hoop nog meer dat de doelen behaald kunnen worden. Willen is kunnen, en willen willen is het begin.

Ik klom vandaag op de fiets. Niet buiten, waar een storm de bomen te veel deed bewegen, maar binnen op Zwift. Gewoon trappen. De alcoholvrije champagne uit de poriën laten zweten. Ook een eerste stap voor het kilometer jaardoel en de PAS jaar start voor de maand januari.

Het eerste heb ik gesteld op 9.999 kilometer. Het tweede staat op 1.250 kilometer.

De eerste 50 zijn gereden.

Op deze 31e december nog even twijfel of ik nog op een zadel zou gaan zitten, maar ik heb het aan me voorbij laten gaan. Een flinke poetsbeurt van de Witte Dame was genoeg.

Wel tijd om terug te kijken naar 2024 op het fietsvlak. Ik was bijzonder ambitieus. Ik durf doelen nooit zo uit te spreken, omdat ik vind dat, dat dan een verplichting is om ze te behalen of toch zeker alles aan de kant te zetten dat te doen. Een kilometer aantal van 12.000, het rijden van de Sella Ronde en/of de Stelvio, een sportiever gewicht, het fietsen met een groepje en zo waren er vast nog een paar.

Het jaar liep op fietsvlak duidelijk niet zoals gehoopt. Nog mooi gestart met een bezoek aan een fietsbeurs in België, geregeld mooie ritten op de Veluwe, in Italië en Drenthe en zelfs nog met Specialized een ronde door de regen. Diamantjes op een verder flets jaar. Oplevingen werden te vaak gevolgd met periodes waarin ik de fiets te lang liet staan. Keuzes door het jaar, waarbij ik de fiets niet verkoos biben iets anders. Dat laatste klinkt leuk, maar betekende ook te vaak bankhangen, niets zeggende Netflix series kijken, extra uren op de Zuidas en te lange TV uitzendingen met mannen en vrouwen op fietsen met kromme stuurtjes. Leuk natuurlijk, maar ze hadden nog leuker kunnen zijn als ik meer gefietst had. Daar ben ik van overtuigd. Fietsen doet bij nu eenmaal zoveel meer dat zorgen voor goede fysieke gezondheid. Vooral het mentale vlak voegt zoveel toe.

Maar als ik dan naar de cijfers kijk die Strava voor me bij elkaar heeft opgeteld, zie ik dat het allemaal minder is, maar al met al nog helemaal niet zo heel slecht. Ook al had ik die 10.000 toch echt wel horen te pakken.

Motiveert om zaken anders aan te pakken en er in 2025 nog wat meer uit te gaan halen. Plannen worden vast gemaakt en randvoorwaarden verder geschapen. Daaraan zal het alvast niet liggen.

De druk is van de ketel. Bij mijn opmerking op Strava dat het lekker is als het niet meer moet, kreeg ik terecht de opmerking dat toch niets moet. Deed me denken aan de uitroep van Wout van Aert: “Ik moest just niks”. Het is natuurlijk hobby, maar met af en toe een doel is er toch de persoonlijke druk. Zeker rondom de Festive 500. Willen halen.

De kilometers stonden al op de teller, dus vandaag was het gewoon trappen. Ik koos voor een ronde dat ik dit jaar geregeld heb gereden. Naar het Amsterdam – Rijnkanaal en keren bij Abcoude. Niet te ingewikkeld en leuk langs het water. Ook al is dat wel wat smal en moet je goed op de rest van het verkeer letten.

Ik vond het weer opvallend mild. Vast de gewenning. De wind ontliep ik aardig. De temperaturen waren een milde 2 op de Wahoo, ok al gaven de weersapp’s -1 aan als gevoelstemperatuur.

De tijd vloog voorbij. Ontspannen ronde. Hersteld na de rustdag.

Nu de vraag. Uitgerust het nieuwe jaar in of nog een rondje maken?

Dat was lekker. Een rustdag. Traag op gang komen. Eindelijk die YouTube aflevering kijken van The Neroshow over Chinese fietsspullen. In de middag naar Mathieu kijken en ondertussen kijken op Strava hoe de anderen die ik volg zich door de lastige dag heen boksten op weg naar hun 500. Respect daarvoor.

Voor mij bleef de activiteit die van een wandeling naar de oliebollenkraam.

Vaste gewoontes.

Ik kan ze maar moeilijk loslaten.

Dag 5 van de Festive 500. De dag waarop de vraag sterker wordt of het einde gehaald wordt en ook het moment dat het wel heel duidelijk wordt dat het feestelijke in de titel alleen maar verwijst naar wat feestdagen zijn. Het wordt zwaar. Mijn lichaam is moe. Het geeft aan dat het van 0 naar 100 fietsen, veel gevraagd is en het toch echt beter is om echt getraind dit soort kilometers te rijden en niet zomaar bijna vanuit niets. Jammergenoeg blijven de voornemens steeds weer voornemens en zet ik deze zo slecht om.

Dit is zo’n dag waarop een deel van je wil dat je een rustdag neemt. Ik denk het meer verstandige. Maar een ander wil door. Vind het mooi om het in 5 dagen te proberen of wil er eigenlijk gewoon wel vanaf zijn. Terwijl er toch echt 8 dagen zijn waarover je het mag verdelen. Het dan net zo knap is n ik weet dat een groter aantal het uiteindelijk niet bij elkaar fietst dan wel.

Het volgende deel van me wil weer dat ik naar buiten ga. Het is enorm mistig vandaag. Daar pas ik mijn route op aan. Veel fietspad. Hoe slecht het zicht dan ook is, de kans wordt een flink stuk kleiner dat je het met auto’s aan de stok krijgt. Verder ga ik met lampjes op pad. Scheelt echt.

Nog bijzonderder was misschien wel wat ik aantrok vandaag. Ingegeven door twee redenen. Handschoenen en een ander soort chamois/zeem voor mijn iets gehavende zitvlak. Ik haalde een Assos pak uit de kast. Dat was lang geleden. Maar aangetrokken duidelijk dat het een technisch topmerk is. Zemen koning en op de overschoenen na ook goed warm. Heel goed.

Dus ik op pad. De dijk op. Op het fietspad een paar groepjes fietsers. Groepjes en veel Rapha. Duidelijke tekenen van anderen met een doel. Verder heel langzaam rijdende auto’s waarvan de bestuurders denk ik iedere meter verder blij waren niet al in het Markermeer gereden te zijn. Weinig zicht.

Ik veeg mijn Oakley Sutro met Polarized, mee-kleurende, glazen geregeld af. De mist zorgt voor veel druppeltjes.

Ik fiets en ik fiets. Om eerlijk te zijn vind ik het wel mooi die mist. Op de dijk heb je vooral niet het vervelende moment dat je zo ver voor je uit kunt kijken dat je eigenlijk denkt nooit aan het einde te kunnen komen.

Ik noem het fietsen, maar heb het zwaar. Stukken blijf ik te po kunnen rijden, maar op andere is het worstelen. Ik worstel en kom boven. In ieder geval verder.

Alleen van mijn voeten krijg ik tekens dat het koud is. Te koud. De rest van mijn lichaam is beter ingepakt. Ook met natuurlijke beschermlagen. Ik blijf met regelmaat voeding in dat lichaam stoppen. Lang niet de hoeveelheid die volgens de koolhydraten leerschool moet, maar het eten is een leuke onderbreking tijdens het fietsen. Ik houd nog steeds de iedere 20 minuten wat drinken, iedere 35 iets eten. Wie kan rekenen heeft al snel door dat je zo niet makkelijk aan de minimaal 60 gram koolhydraten komt. Ik doe namelijk makkelijk 4 uur met twee 500 ml bidons. Maar er waren tijden dat ik één reep al veel vond en de rest van de gelletjes en reepjes alleen maar uitlied en daarna weer opborg.

De kilometers kruipen voorbij. Ik heb niet veel grootste gedachten deze rit. Het is allemaal een beetje op zo lijkt het. Terwijl ik het fietsen ook vandaag helemaal niet vervelend vind. Vooral het laatste is fijn. Deze dagen bereiken daarmee hun grootste doel. Het fijne fiets gevoel krijgen, hebben en vooral houden.

De ronde zit er op. Eerlijk is eerlijk ik heb onderweg een paar keer gekeken of ik wel echt door de 96 kilometer grens gekomen was. De kikomters die nodig zijn voor de rustdag. Ik ken de ronde zo goed dat ik weet dat hij langer is dan 100 kilometer, maar toch is er twijfel.

Op Strava de bevestiging. We weten namelijk allemaal dat wat niet op Strava staat ook niet is gebeurt. E is trots op me en als ik eerlijk ben, ben ik dat ook. Het afgelopen jaar was niet het meest florissante fietsjaar en in deze periode is het me weer gelukt om het fietsen beter in te plannen, zelfs op dagen dat er nog zoveel meer te doen was en heb ik van iedere meter fietsen genoten. Ook al was het niet altijd op het moment zelf, maar fietsen is nu eenmaal ook een beetje afzien. Dat is het mooie aan fietsen en maakt fietsen het leven zelf.

Ik was zeker niet de eerste die meer dan 500 kilometer op Strava heeft gezet, maar de laatste was ik ook zeker niet. Er staan maar liefst 272328 rijders ingeschreven. Om het iets meer op zijn plek te zetten, is er een deel dat zich altijd inschrijft zonder ook maar enige activiteit te uploaden.

Dat het in onze regio dit jaar een uitdaging was laat mijn Wahoo duidelijk zien.

Ook als dit alleen maar gevoelstemperaturen zijn, noem ik het koud. Daarbij neem ik de maximum mee vanuit de mancave. Ron H maakte het terechte verwijzing naar Jaegermeister “alleen als ie ijs en ijs koud is”. Het had prima in de bidon, of heupfles, kunnen zitten.

Met deze rit zit de Festive 500 er op. Zondag speel ik een klein beetje god. Rustdag. Ook ik zag dat het goed was. Mijn lichaam zal er blij mee zijn.

Als ik tijdens de Festive 500 ook maar een beetje naar buiten kan, dan vind ik dat ik dat moet proberen. Zo was dat vandaag ook. Maar wat voor een ronde ga je dan rijden? Die keuze is niet altijd even makkelijk. Ron H is dé route bedenker. Ik fiets er nog veel van hem na. Ron V kon nog voor de deur bijna de weg kwijtraken en René kon het zijn van trambestuurder ook niet verloochenen en koos meestal het zelfde traject, zoals de sporen lopen. Zo ging het eerder met de vaste kliek aan rijders.

Voor mij werd het vandaag de eenvoud. Een rondje in de polder waarop ik rondjes zou gaan rijden. Geen lange stukken, maar overzichtelijk. Voor een deel zelfs met nieuw asfalt. ( opgepast half januari gaat er weer een deel in de polder dicht, de gemeente Emmeloord heeft nog geld over zo lukt het).

Op mijn oren een serie podcasts. Een worsteling met Live Slow Ride Fast, genieten met een lange Belgische samen met Tom Boonen (aanrader!) en daarna nog wat Snobisme en een paar minuten Moordzaken. Alles om maar afgeleid te zijn van de tijd. Want het was allemaal maar lang en langzaam. “Puur duur” noem ik het. Alles voor de opbouw en het duurvermogen. Niet puffen en hijgen. Dat had ik al weer genoeg gedaan in Zwift, door de prikkel die de anderen daar me geven.

De kilometers en de tijd gingen voorbij. Het weer was bijzonder. Dan verdwenen de windmolens in de mist, dan scheen op de wieken de zon en was de mast verdwenen en dan weer anders om. Een bijzonder schouwspel. De gevoelstemperatuur wisselde daarmee. Vooral mijn tenen vonden het uiteindelijk koud.

Op het vlak van de veiligheid is er weer iets verbeterd voor me. Heeft de Kerstvrouw aan meegeholpen. Een lichtje achterop, maar vooral ook een radar die op mijn Wahoo laat zien of en zo ja hoe ver verwijderd er een auto achterop komt. Het werkt opvallend goed.

Vanuit Italië kreeg ik nog een beeld van de Trofee zonder einde doorgestuurd, zoals deze in Canazei in de Dolomieten staat te blinken. Ik heb hem in de zomer al vaker gezien. Zelfs een keer bij een voor-fiets etappe tijdens de Giro. Mijn collega gaat er graag in de winter naar kijken.

Nog een paar weken en dan weten we het uiteindelijke parcours van de Giro. De start schijnt toch echt in Albanië te zijn. Het gerucht gaat dat er er een opvang van asielzoekers aan gekoppeld is. Er zijn ook geluiden over een etappe an de noordkant van het Gardameer, met de beklimming van de Monte Velo / St Barbara er bij. Start in Riva, of misschien zelfs Torbole.

Tweede kerstdag. Voor ons geen meubelboulevards of autodealers, maar een uitgebreide brunch met mijn ouders. In een huis en een gezin, waarin alleen ik de beperkende factor van het fietsen ben en me geen haarbreed in de weg wordt gelegd om op de fiets te stappen, wordt het ook vandaag weer niet meer dan normaal gevonden dat ik mijn uren uitzoek om te trappen. Gelet op het daglicht is het ook vandaag niet meer dan begrijpelijk dat het het weer rijden in Zwift wordt. Ik knoop de woorden van Jeffrey van Kaptein maar goed in mijn oren. Ook als je binnen rijd, rijd je de kilometers weg.

Het is een stuk eenvoudiger dat je niet meer dan een paar sokken een broek en een zweet shirt hoeft aan te trekken en alleen al de overschoenen aantrekken kunt vermijden. Het in groepen rijden is dan ook nog eens mooi meegenomen. Helemaal een cadeautje is het als je onderweg een espresso wordt aangeboden voor de broodnodige kik.

De gedachten dwalen daarbij uiteraard weg naar Italiaanse wegen. Voor de geïnteresseerden, die eigenlijk zo nodige sportvoeding die ik op het zo handige tafeltje van Tons, niet gesponsord maar een top product, heb liggen blijven er liggen. Zo goed als mijn voedingsstrategie vaak is als ik buiten fiets, zo slecht is hij binnen. Okay als ik het bij een uur laat, maar bij een goede drie, hoort wel wat meer dan het beetje dat er in mijn bidon zit.

Ik trap ook vandaag weer met verschillende groepen mee. Twee keer een uur bij een Rapha 500 rit. Ik start in de laagste, E, groep. Mijn tactiek is die van naar voren gaan. Onderweg renners uit de D en zelfs C groep bijhalen. Hun tactiek is vast die van het starten in de categorie die je net haalt en proberen er zo lang mogelijk bij te blijven. De tweede is denk ik beter, de eerste motiveert me meer. Als ik zo lang als vandaag rondrijd kan ik die motivatie wel gebruiken.

Doel van de dag is om vandaag over de helft te komen. Ik slaag. Nog beter geslaagd is de brunch. Eten van de ene naar de andere lekkernij. De opgebouwde tekorten worden allemaal weer ruimschoots aangevuld.

Gelovig of goed gelovig, ik vraag me wel eens af wat ik ben. Sinterklaas. Natuurlijk. Kerstwonderen? Ook. Hoe kun je needs verklaren dat ik op eerste kerstdag voor 7 uur op de fiets stap om in verschillende ritten samen de nodige kilometers bij elkaar te rijden? Ik ben er normaal bijna niet op te slaan. Laat staan voor een periode van meer dan een uur. Dan ook nog in alle vroegte, terwijl het in bed blijven zo veel aantrekkelijker lijkt.

Dus ik klom op de fiets en deed dat in alle vroegte, omdat de rest van de dag nog zo veel leuks zou gaan brengen. Misschien wel aanstekelijk voor E die de hardloopschoenen aantrok. Meer respect daarvoor dan voor mijn Nimbles. Ik voel de druk van de 500. Ook al. Valt het in de hoek van “mogen” een beetje “moeten” is het natuurlijk ook wel. E. heeft alleen haar eigen motivatie.

Ik was extra verwend met het ideale handdoekje voor op de Kickr. La Machine heeft het handdoekje gemaakt dat precies breed, lang en zacht genoeg is en dan ook nog eens in Zwift en Strava oranje. No Watts, No Glory.

Dat eerste ontbreekt er nog aan, dat tweede volgt van zelf. Er is weer een hap uit het totaal gereden. Die watts bouwen op, op weg naar de glorie.

Nog maar één keer rond Mallorca fietsen en de 500 kilometer zitten er op.