Blog

Het is 24 december. Kinderen in veel landen zijn nerveus omdat de Kerstman of het Christkind ze hopelijk vanavond een bezoekje brengt. Katholieken en Christelijk gelovigen zijn net zo nerveus omdat dit de viering van de geboortedag van Jezus is. Een deel van de fietsers is nerveus omdat vandaag de aftrap van de Festive 500 is.

Ik breng het bog maar eens in herinnering. In de periode van 24 tot en met 31 december proberen fietsers over de hele wereld 500 kilometer te fietsen. Allemaal met verschillende redenen. Voor sommigen gaat het zo ver om de familie verplichtingen te ontlopen. Deze uitdaging is ooit bedacht door de voormalige man achter Rapha die in deze periode de fietskleding testte en daarbij 1000 kilometer in deze periode fietste. De Rapaha Festive 500 werd geboren. Volgens de overlevering. Ik kan me voorstellen dat het ergens gebeurde in een stalletje in de buurt van Londen, omdat niemand de besmeurde fietser in zijn pub liet. Geloven is een mooi iets, als je er anderen er maar niet mee schaadt.

Mijn start stond ook voor de deur. Een kans op een buiten rit. De voorspellers gaven eerst niet heel slecht weer aan en later kans op een druppeltje regen.

E kwam terug van een bijzonder vroeg slager bezoek en vertelde me dat het weer niet best was. Een moment van twijfel terwijl ik al 3/4 aangekleed klaar stond. Maar dit was de kans om naar buiten te gaan, de komende dagen zouden andere activiteiten het niet mogelijk maken, lampjes zaten al op de fiets en ik had ook al een spatbord gemonteerd.

Niet klagen, maar gaan! De Festive 500 had me al eens een bevriezing opgeleverd, een blijvende herinnering, en een bwetje heroïek hoort er bij.

De route werd een variant op “Vechten en Gooien” met een paar bewust gekozen alternatieve stukken. Tour touristic. Niet eens een hele slechte route, ook al moest ik er af en toe door veel verkeer, reed ik door een te vroege afslag me min of meer vast in een woonwijk en was het niet de manier om vlot rond te rijden. Maar dat vlotte rijden is er niet bij. Zeker niet als de wegen natter zijn dan je denkt, er toch veel water uit de lucht valt en het best fris was.

Ik had er voor gekozen om over een jasje een regen shirt aan te trekken. Een soort van Gabba, maar dan van Pas Normal. Een slimme keuze. Verder natuurlijk stevige overschoenen, een muts en handschoenen. Natuurlijk werden mijn voeten toch nat en mijn handen doorweekt. Die laatsten op de weg terug daarbij zo koud dat ik ze nog amper kon gebruiken. Toen ik het bloed weer wist te laten stromen werden ze gelukkig weer warm.

Eten was er niet meer bij na halverwege, omdat ik mijn handen niet meer zo goed kon gebruiken om in de achterzakken te komen. Doorweekt.

Zo reed ik de ronde en peuzelde ik al een flink stuk van het totaal af. Thuis aangekomen had ik pas door hoe koud ik het had gekregen. Rood uitgeslagen onder de douche. Bibberend een broodje eten. Onder een dubbel geslagen dekbed warm worden.

Het onderdeel heroïek is afgetikt. Dat er misschien een draadje los zit om zo rond te fietsen hoeft niet bevestigd te worden. Daar ben ik bijna zelf van overtuigd.

Als je een herstart maakt wil je dat de omstandigheden perfect zijn. Verlaagd de drempel en maakt het fietsen een stuk prettiger. In december in Nederland hoef je geen hoge temperaturen te verwachten, maar droog en niet te veel wind zou ideaal zijn.

De lezer snapt; zo was het niet op deze zaterdagochtend.

De wegen waren doorweekt, opspattende modder als gevolg en daarbij een naar windkracht 5 aantrekkende wind.

Maar als je, je dan goed voorbereid. Betere overschoenen aantrekt, een asssaver onder je zadel hebt zitten, de route handiger uitkiest, trap je ook hier doorheen en gaat het met de wind mee best vlot.

Ik deed het bewust. Met een Join programma op mijn Wahoo. Dus met een gestaag tempo in de rustigere zones. Ik moet proberen in mijn hoofd te houden dat het wielrenner worden volgt na de basis sessies, waarbij de elektrische fiets je voorbij rijdt en het lang duurt voordat je een fietser inhaalt. Als dat laatste al gebeurt.

Alles voor het resultaat.

Dat is niet morgen maar over iets van 6 maanden in de toekomst,

Tijd om weer echt in gang te schieten. De cijfers zeggen genoeg. Meer dan genoeg. Join score onder de 10 en Strava score onder de 30. Het is te triest waar ik mijn niveau op heb laten zinken. Geen activiteiten en geen regelmaat.

Het maakt me nog wat onzekerder richting de Festive 500. Natuurlijk had ik ook dit jaar het plan om beter getraind er aan te beginnen dan wel jaar voorafgaand dan ook. Het resultaat is het compleet omgekeerde. Het wilde gewoon niet. Het is vooral “ik”.

Maar de Festive 500 kan ook juist het moment zijn om de omschakeling te maken. De basis kilometers weg te trappen. Fundering te gaan leggen.

Rustig aan en trappen maar.

Op vrijdag een ronde gereden. Ik laat expres de “j” weg voor de “e”. Op Strava heeft iedereen nogal de neiging om iedere rit maar te verkleinen. Hoeft niet wat mij betreft. Waarom ook? Om te laten zien dat het allemaal wel mee valt?

Viel het bij mij gisteren nog wel. Hield mijn kunnen zo goed mogelijk in de gaten. Snelheid? Komt vast wel weer. Nu ga ik werken aan die basis. Dat knoop ik vooral in mijn oren.

Reed gisteren eindelijk weer op de 32 mm brede winterbanden. Met ongeveer 5 bar druk er in. Ik moet nog kijken wat de SILCA tire pressure vindt hoeveel er in zou moeten. Moest denken aan een race die ik reed op 19 mm met 10 bar. Ik stuiterde bijna van mijn fiets af. Nu loopt het soepel en met een stuk lagere rolweerstand uiteindelijk als ik de testers allemaal mag geloven.

Wat is dat toch met de periode van september. Septemberitus is bekend bij fietsers. De echte zin om te gaan rijden is verdwenen.

Maar dat gevoel in november nog hebben is niet goed. Dan moet je voorzichtig aan het nieuwe seizoen gaan denken. Dit jaar had ik de novemberitus zwaar te pakken. Vanochtend, op de eerste advent en de eerste december was er de angst dat het gevoel eenvoudig de volgende maand in zou gaan.

Stevig gesprek. Waar de meeste partners blij zouden zijn met de fietsende partner een dag extra in de buurt, is die van mij zou verstandig om te weten wat ik echt nodig heb: buiten fietsen.

Wat je in december doet, daar heb je in het seizoen pas echt iets aan.

Dus daar ging ik. Redelijk ingepakt, want het was fris. Maar wel heerlijk droog. Ik koos voor een ronde over Amersfoort en daarna nog een extra lus door de polder om de 100 van de maand weer aan de teller toe te voegen.

Beetje doorzetten, maar wat was ik weer blij op mijn fiets. Wel stapvoets door de bochten, want het zag er af en toe verdraaid glad uit. Liever langzaam dan een groter risico op vallen. De bochten angst overwin ik in het voorjaar wel weer.

Na zo’n dag als vandaag zit het weer goed met de motivatie. Dom dat ik hem steeds weer opnieuw moet zoeken. Maar gelukkig weet ik hem toch weer te vinden. Soms met een beetje hulp er bij.

Sommige weekenden hebben hoge toppen en vlakkere passages. Zo’n weekend was dit op fietsgebied.

Vrijdag zat ik vol goede moed. Had weer eens niet goed ingeschat hoe enorm nat de weg was. Daar zat ik dan met mijn teen stukjes en zonder een ass saver onder mijn zadel, dus alles werd een heel stuk natter en ik had ingeschat.

Maar ik trapte een niet te lange ronde. Werd ook ingegeven door de niet opgeladen Wahoo, wist het eigenlijk, maar had niet de moeite genomen om hem aan het stroom te hangen. Niet gemeten kilometers kan ik niet gebruiken en als het niet op Strava staat is het nu eenmaal niet gebeurd.

Aansluitend een heel nodige poetsbeurt van mijn fiets. Dat doet dan echt verlangen naar de zomer. Waar alleen een lapje meer dan voldoende is.

De dag werd bijzonder gezellig afgesloten met een hapje en goede gesprekken met vrienden die weten wat het is om rennersvrouw en renner te zijn. Ogen openend en motiverend voor me. Ze moeten eens weten wat zo’n avond betekend.

De zaterdag. Focus op andere zaken, maar ook en bezoek aan Kaptein. Als ik de tijd er niet voor vrijmaak op een doordeweekse dag, dan raak ik er weekendtijd aan kwijt. Op de weg terug nog een afsteken gemaakt naar Handmade in Weesp. Heeft ook veel mooie spulletjes voor de echte liefhebber. Snoepwinkels voor de suikerlozen. Suikergoed was er trouwens ook, want samen met ons kwam de Goedheiligman aan in Weesp.

Verboden voor fietsen. Je gelooft het niet, nu de Pieten juist alles op de fiets willen doen dit jaar.

Zondag. Dreiging van wind en regen en geen zin in een nieuw nat pak. Dus bleef het droog terwijl ik voor Zwift koos. Een uur trappen op de plaats. Nieuw stukje wereld in Watopia ontdekt. Ik moet nog een keer op herhaling omdat ik er voor koos af te slaan en zo niet de hele route gereden heb om hem mee te laten tellen.

Nu focus houden.

Gek weer de afgelopen dagen. Nat, maar geen regen. De wolken hangen eenvoudig lag in ons vlakke land en er is amper wind om ze weg te laten waaien.

Zo reed ik dit weekend mijn gebroken fietsrondes op vrijdag en zondag. Niet te lang metaal onder het motto: beter rijden door voorbereiden. ik hoorde iemand zeggen dat hij het makkelijker vind om in de winter te trainen. Ik herken dat wel. Ook wel fijn als je door een redelijke winter niet in het voorjaar denk, als ik nu begin wordt fietsen pas weer leuk aan het einde van de zomer.

Om vandaag een modderige weg in de polder te ontlopen ging ik over het “koeien pad”. Niet de allerbeste keuze. Ook koeien staan blijkbaar graag droog, laten van alles en nog wat lopen en blijven doodleuk stilstaan midden op de weg.

De samenvatting is simpel. Het fietsen was weer een stuk leuker dan het aankleden er voor. Wat en gedoe. Zeker vrijdag. Toen was het namelijk serieus koud. Dus mochten de halsdoek en de muts ook nog om en op.

Het was nog niet zo heel erg lang geleden dat ik dit onmogelijk vond, het rijden in een wielerbroek die een andere kleur had dan zwart. Zoals meneer Ford zei, een auto kan iedere kleur hebben, zolang hij maar zwart is.

Vanaf het moment dat ik PAS Normal Studios ben gaan dragen is het allemaal, wat anders geworden. Zwart werd ook donkerblauw. Iets lichter blauw. In deze zomer een donker groen en Bordeaux. Deze winter wordt het nog extremer. Donker olijf. En soort schutkleur groen met blauwe letters.

Het merk wordt wel als mode merk genoemd. Misschien is dagboek zo en ben ik een fashion victim geworden. Vandaag reed ik er voor het eerst in rond en voelde ik me prima.

Het was dan ook goed toeven. Niet te veel wind, een zonnetje en de wegen waren allemaal opgedroogd, zo goed zelfs dat ik aan het einde niet eens mijn fiets moest poetsen.

Ik probeerde twee keer aansluitingen te vinden bij andere fietsers. Helaas verdwenen ze nadat ze een tijdje bij me in het wiel gezeten hadden. Ik trapte daarom vooral solo in de rondte. Mooie ronde wel. Eindelijk weer eens richting het noord – oosten. Andere wegen. Andere uitzichten.

Het was wel fris.

Blijkt wel uit de gevoelstemperatuur op mijn Wahoo. Zo fris voelde het niet echt. Gelukkig maar, want daar was ik niet helemaal op gekleed. Gelukkig wel de teenstukken over mijn schoenen heen aangetrokken. Mijn tenen blijven namelijk de grootste uitdaging om warm te houden.

E hield me onderweg natuurlijk in de gaten. Zo ook op het stukje weg dat ik lang niet had gereden en een tijd lang, maar dan andersom, een vaste route van me was. Langs Dronten. Lekker fietspad wel.

Zo trapte ik op deze zonnige zondag de 100+ bij elkaar. Nieuwe maand en nieuw doel. Keek ik naar iets dat op een cross leek op TV, waarbij Europees kampioenen werden gekroond. Op een moddervrij parcours, bij 24 graden en een gemiddelde snelheid van ongeveer 32. Geen cross zoals een cross moet zijn. Ik zie ze liever zwoegen en ploeteren vanuit mijn luie stoel.

Het is november. De maand dat er speciaal aandacht is voor mannen en hun ziektes. Ziektes die specifiek bij mannen voor komen, maar ook waar mannen zelf minder aandacht aan geven. Hun mentale gezondheid. Praten ze niet zo erg over in zijn algemeenheid. Een gevolg: Wereldwijd sterft er elke minuut een man door zelfdoding.

Ik kies er voor om in november meer tijd in te ruimen voor mijn mentale welzijn. Beste manier voor mij daarbij is tijd te maken voor de fiets. Een uur trappen, zorgt dat mijn gedachten op een rij komen en bij iedere beweging van mijn benen gaan fysieke en mentale gezondheid hand in hand vooruit.

Vrijdag reed ik mijn eerste ronde. Lekker buiten. Fris en bewolkt. Niet te ver. Nog met net zoveel energie thuiskomen als dat ik vertrok.

Vandaag iets langer. Ik dacht dat het ergste wel voorbij zou zijn in de polder met de oogst van uien, aardappelen, spruiten en kolen, maar ik had het helemaal mis. Zo erg mis dat ik bij de eerste bocht bijna onderuit gleed en daarna glibberend en glijdend verder ging. De natte modderlaag leek wel ijs. Dan kan er een bordje staan, maar dat helpt natuurlijk niet.

Gelukkig werd het later beter en koos ik wat verstandiger mijn route. Niet te veel de routes die ik ken als typische oogst routes.

Tevreden thuis.

Maar ook zeker van de verplichting om nog flink mijn fiets te poetsen. Wat een klus. De klei was genoeg om mee te gaan pottenbakken. Maar na de poetsbeurt is de dame weer wit en staat ze blinkend klaar voor de volgende rit.

Movember. Tonen met de “mannelijke” snor. De eerste twee dagen heb ik mijn snor laten staan. Niets voor mij. Ben nogal van het scheermes. Maar wie weet houd ik het nog een dag vol.

Het was wel heel wisselvallig vanochtend. Een nat pak kon ik echt niet opbrengen. Gelukkig is er dan de Wahoo en Zwift als redding.

Ik heb het zo lang mogelijk proberen uit te stellen, maar uiteindelijk kon ik niet anders. Echt fietsen blijft voor mij buiten. Een beetje surrogaat is het toch wel binnen. Maar als ik dan ga rijden dan is Zwift toch wel een oplossing. Geen rijwind, maar een ventilator. Geen uitzichten, maar mijn avatar en Wattopia. Geen mogelijkheid om je benen echt stil te houden, maar door blijven trappen.

Ik was zo lang weggeweest uit Zwift dat er nu allemaal niet zaken in Zwift zijn. Zo zit er nu ook informatie in over de klimmetjes die er aan komen, net als mijn Wahoo dat op de echte weg aangeeft.

Zo ontwikkeld alles verder. Nieuwe routes zijn er geloof ik ook. Die vind ik vast wel ergens onderweg.

De eerste rit is over de dam en dan komen er vast eenvoudig meer. of gloort er al weer een rit buiten aan de horizon.

Het herfst en flink ook. Een dag met zon kan zomaar gevolgd worden door een dag met regen. Een briesje dat gevolgd wordt door iets dat op storm begint te lijken.

Zaterdag fietsen ik een einde door de polder. Gelukkig was het droog en kon je zelfs door de polder rijden. Waarom zou je het niet kunnen? Vooral omdat de boeren druk zijn met het oogsten van uien, aardappelen en bieten en daarbij nogal veel modder achter laten op de wegen. Beter daarom om of er buiten te rijden of de fietspaden op te zoeken waar ze niet komen.

Het fijne van de Flevoland dit najaar is dat er veel nieuw asfalt in is gelegd. En aantal slechte stukken is vervangen door mooi glad asfalt. Zo ook langs één van de randmeren. Waar eerst grote windmolens toornden ligt nu glad asfalt. Ik trapte daar lekker tegen de wind in toen ik door iemand op een SL6 ingehaald. Aansluiten dus. Onder in de beugel. Lekker als iemand het tempo aangeeft en de wind breekt.

Kort gesprekje over de fietsen toen we van de dijk afdraaiden. Leuk weer eens iemand op en over de fiets te spreken. Hij draaide de polder verder in, terwijl ik rechtdoor ging. Waarschijnlijk net een motivatie prikkeltje dat ik nodig had. Dacht ik eerst eerder af te steken, plakte ik er nu nog wat kilometers aan vast. Zo simpel kan het zijn.

Ook bij de vliegveld ronde een stuk met nieuw asfalt. Zoeven maar met de wind gunstig.

Zo reed ik terug naar huis en snel op weg naar de Ronde van Lombardije. Natuurlijk een te verwachten overwinning voor Pogacar, wat kan deze man fietsen, maar daarbij voor mij een jaarlijks speciale ronde. Op de wegen heb ik nooit gereden, maar natuurlijk ben ik op pelgrimstocht naar de Madonna di Ghisallo geweest. De Madonna is namelijk niet alleen de beschermheilige van de reiziger, maar ook van de fietser. Moet er dus nog eens op de fiets naar toe.

Mijn ouders waren er ook en hebben toen voor mij een kaartje van de Madonna voor me meegenomen. Katholiek. Dus draag ik het plaatje altijd bij me. Bij iedere rit die ik maak.

Het beeld laat zien wat de koers is. Vallen, opstaan en winnen. Iemand nog een vraag over waarom fietsen zo op het leven lijkt.