Blog

Op onze lagere school kwam jaarlijks een meneer langs. Het zei me niet zo veel, maar die meneer was van “de missie”. Een echte missionaris. Hij bracht een boodschap en verkocht een boekje met “een mooie midden plaat”. Het geld daarvoor ging naar de kindjes in Afrika en hij bracht de boodschap dat ze het daar een stuk minder hadden dan wij. Als goed katholiek kind kocht ik natuurlijk ieder jaar zo’n boekje. Of voor het doel. Of voor de midden plaat.

Dat deze meneer blijkbaar best wel de nodige invloed op me heeft gehad, blijkt nu. Ik voel me soms “missionaris van de fiets”. Een collega vertrok laatst en bedankte me voor het introduceren aan de fiets. Een andere collega vertelde me dat ik zijn liefde voor de fiets en het fietsen weer heb weten aan te wakkeren. Geregeld wordt ik er op aangesproken en predik ik het woord met voorbeelden. De koers is als het leven en kan daarom op alles worden toegepast.

De laatste tijd vraag ik me wel eens af of onze missionaris ook wel eens mindere tijden in zijn geloof had. Ik denk dat ik behoefte heb aan een retraite. Rust en focus op mijn geloof en overtuiging. Helaas is het er het seizoen minder voor. Maar wellicht daalt het wel weer op me neer. Devotie zal resultaat opleveren.

*tijdens een moment van verveling (ik mis mijn oud collega die me tijdens Teams meetings spamde met fiets berichten) probeerde ik wat beelden te maken op de EY Ai om te zien waar dat in resulteerde. Best leuk. Best goed ook. Je zit alleen als je goed kijkt dat de perfectie er nog niet is. Cranks ontbreken, Italië is niet echt herkenbaar en de door mij ingevoerde merken komen niet terug. precies het vertrouwen dat je op dit moment nog kunt hebben in het resultaat.

Twee weekenden in Drenthe, een kans die je niet laat lopen als die kans je geboden wordt. Dus daar gingen we op naar Landal Orvelte waar mijn ouders een huisje hadden gehuurd.

Eerste weekend. Niet te best weer. Niets aan te doen. Gelukkig op zondag goed genoeg voor een ronde. Dankzij Strava werd ik geleid over heel aardige wegen. Heel handig is het als je die Strava voorstellen van routes kiest.

We zijn een week verder en het weer is helemaal anders. Het lijkt bijna of de zomer nog even terug wil komen, ook al zijn de temperaturen wel heel wat lager. Eigenlijk koud in de ochtend.

De vrijdag was voor een tripje. De zaterdag voor de fiets. Eerste zaterdag van de maand met goed weer dus kans op 100 kilometer. Ik had er zin in, zag er tegen op, maar ging er voor. Dat allemaal in korte broek. Wel een warme korte broek. Voor velen onzin, ik vind het ideaal. Ook in combinatie met knie of beenstukken.

De ronde was mooi. Rond om Emmen. Langs het huis waar Van Gogh heeft gewoond en meer moois. Mooi fietsen hier. Combinatie van bos en open stukken en soms heel licht glooiend.

Echt glooien deed het vandaag. Als je de kans hebt moet je heb grijpen. Dus op naar de VAM berg. Het hoogste punt van Drenthe dat nog een paar meter hoger is gemaakt. Zoveel vuil is er in Drenthe dat opgestapeld is.

Maar liefst 4800 cm boven NAP. In centimeters een hele hoogte. Met 16% pittig klimmen.

Ik reed er een paar rondjes en werd best wel moe er van. Draaide dus af en kwam daar geheel onverwacht E tegen. Veel toevalliger kon niet en beter hadden we het niet kunnen afspreken als we het hadden willen afspreken.

Terug richting “het kamp”. Nog maar eens een beetje doortrappen. E die me opwachtte in Orvelte. Foto momentje. Voor mij het zelfde bij de poort.

Korte rit, maar een leuke rit. De Ai van Strava vond het maar makkelijk allemaal, maar toch een goede training. Leuk die bemoedigende woorden.

Onze polder heeft een kustlijn. Tenminste weer eens iets anders dan de woorden: eindeloze dijk. Na de Italiaanse kronkelweggetjes vond ik het tijd om weer eens deze lijn te berijden. Blik op oneindig en trappen maar. Wat wil je meer op zo’n heerlijke dag als vandaag.

Ik kwam op de weg een vos tegen. Wist hem zelfs te fotograferen. Stond ook dusdanig te pronken dat ik wel moest. Prachtig in de kleur.

Op de dijk kwam ik er achter dat de wind niet helemaal uit de hoek kwam die ik had verwacht, maar al te veel stond er niet van dus trapte ik de kant op die ik had gekozen. Wat maakt het ook allemaal uit.

Vandaag werd de Dam tot Dam gelopen en gereden. De lopers hadden het zwaar door de temperatuur. Voor mij was de temperatuur prima om in korte broek en korte mouwen rond te rijden. Blijkt dat Ron H een vlotte Dam tot Dam heeft gereden vandaag. Klasse. Had ik vandaag zeker niet uit mijn benen weten te persen.

Na Almere Haven werd ik ingehaald. Door een eenling. Tijdje aan het wiel gezeten en daarna er voorbij. Dacht dat het wel tijd was om ook wat kopwerk te doen. Anders dan hij zette ik hem niet op het kantje. Na een tijdje keek ik om. Gelost. Hoe kan dat nou.

Verder onder de Stichtse Brug door. Over het heerlijk lopende nieuwe asfalt. Na een tijdje bijgehaald door een drietal. Leuk, ware het niet dat er één geen en twee enkelsokjes droegen. Hoe hoger de sok, hoe harder de snok. Toen we de polder weer indraaiden nam ik daarom maar over. Had niet voor niets hoge Pas Normal sokken aan. Voelde even lekker. Maar ook hier het zelfde liedje. De bijhalers bleken lossers.

Langzaam maar zeker ging bij mij het energie niveau nu echt naar beneden. Het werd minder en minder. Maar een kampement opslaan midden in de polder is ook niets. Dus doortrappen maar en dan komt het huis steeds dichter bij en is de redding van het fietsbankje nabij. Blij dat ik er op zat met een glas water in de hand. Want ook al is het hier vlak, dat betekend dat je ook geen afdaling hebt waarbij je, je benen stil kunt houden en er in de polder ook geen redenen zijn om stil te staan en een beetje bij te komen.

Mooi fietsweekend gehad. Met een spannende tijdrit op het WK om het af te sluiten.

Weer op het droge. Weer in het vlakke land. Nog steeds onder een zonnetje. Nog steeds in korte broek en met korte mouwen. Zo mocht ik er vandaag op uit. Moest me er toch nog een klein beetje toe zetten. Waarom weet ik niet maar als ik een tijdje van de fiets af geweest ben blijf ik er net zo makkelijk nog een dag vanaf. Maar wat zou ik een spijt gehad hebben vandaag.

Eerste idee om een rondje door de polder te maken, maar richting Nijkerk kreeg ik ineens het idee dat een stukje er buiten wel zo leuk zou zijn. Weet daar wel zo’n beetje of toch een beetje de weg. Niet de kant op zoals ik dat vaker doe, maar andersom. Plaatsnamen kwamen wel bekend voor, dus dat was goed.

In Voorthuizen reed ik me vast in het bloemencorso. Zo voelde het nog als vakantie. Geen haast.

Uiteindelijk via Harderwijk weer de polder in. Daar het fenomeen van de invloed van het water meegemaakt. Tegen aan de ene kant, en mee aan de andere.

Zo werd het een mooie ronde, met extra kleur op de benen en armen er bij. Voelde dat het een stukje eenvoudiger is om te blijven duwen als je een tijdje hebt moeten duwen om vooruit te blijven gaan. Met al dat klimmen was ik anders achteruit gerold of omgevallen. Nu ging ik daardoor lekker vooruit. Zonder dat het al te zwaar aanvoelde.

Trainen helpt, het blijkt maar weer.

Om discussies en moeilijke gesprekken te voorkomen: inderdaad deze laatste week was niet te best voor de conditie opbouw. Helemaal heb ik niet stil gezeten; veel gelopen, zeker voor mijn doen, en ook nog dagelijks baantjes gezwommen. Over het laatste: ik zwem met iets dat schoolslag heeft, zoals me dat ooit bij zwemlessen is geleerd. In het zwembad werd ik aan alle kanten voorbij gezwommen, maar mijn iWatch vond het inspanning genoeg om het toch echt als beweging te kwalificeren. Mooi meegenomen dus.

De witte dame is inmiddels al weer in haar reistas gepakt voor de reis terug naar het vlakke land. De hoop is op een zonnig weekend, zodat de fiets benen ook weer getraind kunnen worden. Fietsen blijft het toch wel voor mij. Dit jaar zie ik inmiddels als de voorbereiding voor komend jaar. Tijd om de doelen van dit jaar maar eens aan te passen aan realistischere voor nu.

Eenkennig, zo mag je me noemen. De fiets, de fiets en anders niets. Een beetje zoals Joop Zoetemelk die ooit eens mee deed aan een programma waar sporters het tegen elkaar opnamen en hij zich nog geen keer op kon drukken en bij het vasthouden van een touw er al uitviel (overdrijvingen van de schrijver). De afgelopen dagen ben ik buiten wat ik “echt” leuk vind en een beetje kan gestapt, de locatie is wat lastig om vandaan te fietsen, maar biedt een prachtig uitzicht, en ervaar ik nu dat een lichaam meer spieren en pezen heeft dan die ik anders geregeld gebruik.

We, E stapte er een stuk lustiger op los, begonnen met een wandeling naar een berghut. Er moet wel een wortel zijn wil ik gaan lopen. Een wortel in de vorm van een stukje Apfelstrudel. Als iemand gaat fietsen zeg ik altijd: doe rustig aan, overdrijf niet, heb als je terugkomt nog zin om weer te gaan en bouw op. De lezer snapt het, wij liepen berg op, over los liggend grind, waar het voor mij soms bij iedere stap de vraag was of ik niet net zo hard naar beneden zou rollen (iets overdrijvingen van de schrijver).

Prachtig. Af en toe droomde ik wat weg naar MTBs of Gravelfietsen, maar de weg was mooi en zeker leuker dan de industrieterreinen waar mijn fiets ritten soms over of langs gaan en die ik dan al leuk vind.

De Strudel deed goed. Een plek als van Heidi en Peter op de Alm

Daarna toch maar weer naar beneden. De wil wilde nog wel een stukje verder. Het verstand, in de vorm van E, besloot wat beter was.

Nog doller werd het daarna. Bij ons verblijf is een zogenaamde Infiniti pool. Een zwembad van 18 meter met zout water, goed verwarmd, waar je prima op en neer kunt zwemmen. Zo gezegd zo gedaan. Mijn iWatch blij dat ik weer eens een andere bezigheid deed. Telde keurig mijn baantjes.

Het laatste beviel zo goed dat ik het de volgende ochtend voor het ontbijt nog maar eens deed. Als beperkte schoolslagzwemmer met ik wel dat de bewegingen niet gewoon zijn voor me. Een vriendelijke manier om te zeggen dat er wel wat pijntjes zijn.

Wel goed om het lichaam zo eens wat anders mee te laten maken.

Het is me wat. Je loopt tegen de 80. Je besluit na jaren een koffietentje gerund te hebben nu echt met pensioen te gaan. Dan heb je tijd om je elektrische racefiets de rondjes te laten rijden die je vroeger nog puur met eigen been kracht maakte te gaan maken. De fietsen zijn nu zo goed geworden dat je, je daarmee ook wielrenner voelt.

Maar dan krijg je een weinig voorkomende ziekte. Je lichaam zet eiwitten verkeerd om en die zetten zich o.a. vast in je hart (dit is mijn simpele vertaling van iets dat heel veel ingewikkelder is).

Daar gaan je plannen. Daar gaat het gevoel van wielrenner zijn. Daar gaat de fiets. Je hobbelt wat heen en weer en met wat Italiaans drama er bij wordt het allemaal niet beter. De moed zakt je in de schoenen en wielerschoentjes zijn het ook al niet meer.

Uit balorigheid koop je een Porsche ter vervanging van je LandRover. De oude klassieke Fiat (zie foto) gaat in de verkoop.

Gelukkig heb je een zoon met overtuigingskracht en het besef dat een fietser niet zonder fiets kan. Dat weet hij zelf net zo goed. Hij struint de Canyon site af en ziet een elektrische fiets met lage instap. Kan 25 km/u en heeft een ongeveer 60 km. Ideaal.

Je probeert hem voorzichtig uit. Bijna 20 kilometer in totaal.

Bij terugkeer glinsteren je ogen. De dag er na vertel je er nog net zo enthousiast over. De enige droevenis zit in het verbod om hem op te voeren. Maar met al die bloed verdunners is vakken helemaal geen optie. Het is geen racefiets, maar nog wel een fiets. Je hebt de wind weer gevoeld. Ziet wat meer. Voelt je in ieder geval weer fietser.

Een fietser kan niet zonder zijn fiets, als zijn hart er van vol is. Beter dan vol met onafgebroken eiwitten.

Wat is dat? Sneeuw op de hoge toppen om ons heen. Een koude wind die er overheen blaast. Een hele omslag. Voelt als 20 graden minder dan een week geleden. Is in de harde cijfers ook zo. Maar er valt geen regen, dus er wordt gereden. Ik kies vandaag voor een niet te dik shirt met lange mouwen en een gilet. Houdt de wind tegen en de warmte maak ik zelf. Wel in korte broek. Het is nog vakantie. Ik denk dat de temperatuur als te laag gevonden zou worden als ik in Nederland was. Daar houd ik de 15 graden grens aan. Maar hier loop ik verder ook nog in korte broek rond, dus wat zou het.

E vertelde me dat na 21 keer iets een gewoonte wordt. De 21 heb ik deze vakantie nog niet gehaald, maar de fiets gewoonte en vreugde is weer op zo’n niveau dat ik echt zin heb in mijn ronde. Het wordt weer een Cavedine, maar wat maakt het uit.

Heen over de weg.

Ik klim gestaag en vlotter dan de eerste keer. Van wat, komt wat.

Als de temperaturen wat beter waren geweest had er meer in gezeten, maar de moed ontbrak me vandaag wat voor meer tijd in de kou. Zeker berg af.

Voor de terugweg koos ik daarom zelfs voor het fietspad door het bos. De 20% klim nu als afdaling. Bochtentechniek oefenen. Er valt nog heel veel te leren.

Onderweg duidelijk te zien dat niet iedereen de passende kleren voor dit weer in zijn koffer heeft meegenomen en dat voor anderen vandaag de winter echt is aangebroken. Bij de laatsten vraag ik me af wat je aantrekt als het echt koud is.

Dat was het dit jaar dan weer in Torbole. We verplaatsen ons nu richting Tirolo bij Meran. Heel benieuwd hoe het daar zal zijn.

Dit stukje typ ik in mijn favoriete koffietent in Bolzano/Bozen: Exil. Tussen de Süd Tiroler Italianen op een zaterdagochtend. Koffie soorten en Prosecco omringen me. Mooi leven. Kan ik wel aan wennen.

Als je hier in de rondte fietst zie je veel verschillende fietsen. Oud en nieuw. Wat valt me op? Zoals altijd als ik hier fiets hoeveel er echt oud is en hoeveel er echt nieuw is. Nog geregeld mensen op fietsen met velgremmen, en dan verder zelf gekleed in een oud slobber kloffie of geheel in een gesponsord pakje. Meestal Italianen, schat ik in. Het gros van de toeristen is namelijk onderweg op gewone, elektrische, fietsen of elektrische MTB’s. Die zie je heel veel en zijn tot mijn frustratie vooral heel snel berg op.

Je ziet hier ook wel groepjes samen rijden waarbij MTB’s en racefietsen gemengd zijn. Zie je bij ons niet veel op onze Nederlandse wegen. Eigenlijk nooit. Verder wordt ook hier de gravelfiets meer en meer gekozen. Door trekkers met bagage, maar ook de lokalen kiezen er meer en meer voor. Ook Ivan en zijn vriendin rijden er geregeld een ronde op en gaan dan ook nog speciale gravel rondes maken.

Maar ik let vooral op de pracht en praal aan fietsen. Zeker nog twee witte SL8s. Niet zo gek als je Daniel Oss hier vaak tegen komt en nog een andere renner. Aan het fietsen hek hangen hier vaker SL8S, maar ook de 7 zie je nog, maar ook andere, eerdere, nummers zie je nog vaak. Opvallend veel zie je ook De Colnago van Pogacar. Had ik nog niet in het wild gezien. Natuurlijk ook het en der een Pinarello. Een Trek. Heel weinig Cannondales. Af en toe een en Canyon en vaak ook blinkende Italiaanse kleinere merken.

Een mengelmoes en alles kan me voorbij fietsen. Te weinig vlakke wegen hier.

Zwaar dreigende luchten en onweer voorspeld. De afspraak was dus snel gemaakt. Niets geks doen. Laag blijven en een rondje fietsen.

Vooraf natuurlijk eerst de telefoon connect en met de Wahoo, hpgaat vanzelf natuurlijk, en het volgen aangeven. Altijd handig voor de thuisblijvers, zodat die geen spoorzoeker wordt.

Ik durf het aan om in kort x kort te vertrekken. Wel met een ondershirt aan en voor de zekerheid heb ik vandaag ook maar mijn regen gilet meegenomen. Je weet maar nooit.

Bij de eerste meters is het fris, maar al snel heb ik de temperatuur weten op te voeren. Voor mij meer dan warm genoeg om zo in de rondte te rijden. Als koukleum wel te verstaan. Vooral op mijn benen.

Vandaag een variant op wat bekend is. Richting Cavedine maar dan over het fietspad. Een fietspad dat gelegd is over wat eerder een MTB route was en daardoor een stel gemene klimmetjes in zich heeft. Zo gemeen is een stukje dat ze daar voor een betonpad met rillen er in hebben gekozen tegen het terugrollen. Misschien is dat wat overdreven, maar het past wel bij het Italiaanse drama.

Waar ik me op regen had voorbereid kwam in ons deel bij het meer toch vooral de zon door. De omringende bergen hielden de wolken blijkbaar goed genoeg tegen. Zoveel geluk kun je ook hebben.

Onderweg kwam ik Daniel Oss weer tegen. Zoals het hoort in Italië was hij met lange mouwen vertrokken. Vind het blijkbaar al zo warm geworden dat hij ze opgetrokken had. Natuurlijk kwam ik niet veel later iemand tegen die een soort enorme buf om zijn gezicht had gewikkeld tegen de kou. Ik had ondertussen een hele andere belevenis. Had het toch echt vooral warm.

Als lunch werd ik bij Bar Wind beloond met een heerlijke Açaí bowl. De bes uit het Amazone gebied, behorend tot de superfoods, populair bij surfers, vind ik chat een verwennerij met al het verse fruit en de granola er bij. Herstel eten voor mij. Ik vergeet er maar even bij dat de bessen ingevlogen moeten worden.

En het weer? Dat bleef de hele dag prachtig. Pas in de late avond won de regen het, maar die blijft ons donderdag wel vergezellen.