Bij ons thuis worden de meest impulsieve of toch zeker de belangrijkste beslissingen aan de ontbijttafel genomen. Wordt het jam of Nutella, ananas of meloen, een espresso dopio of twee losse espresso’s, zelf fietsen of naar de Giro start gaan.
Het werd ook het laatste. Een kans om Pogacar in het roze te zien en de hele sfeer nog eens op te snuiven wilde ik me niet laten ontgaan en werd gelukkig volledig gesteund door E. Op de dag die volgde op een dag die “Romantisch regenachtig was”, waar gesleuteld werd aan onze vriendin n we hoorden dat onze Italiaanse vriend alle een aantal weken in het ziekenhuis ligt met een hart probleem, gingen wij er voor. Op naar de start in Wolkenstein in Gröden / Selva di val Gardena.
Een plaats(je) midden in de Dolomieten aan de voet van de Passo Sella. De klim die ze vanuit de start ook meteen op mochten rijden. De rit er heen was al prachtig.
De prijs zonder einde
Het plaatsje gehuld in roze en bijzonder trots op hun ski legendes van nu en uit het verleden.
Wie het zijn, vertel het me maar
Adam Blyth stond nog naast de motor, voor dat hij aan de bak mocht voor Eurosport.
Renaat (Schotte) as er ook, zelfs terwijl Sporza de uitzendingrechten niet heeft. Die heeft Eurosport.
Verder hadden ze het vooral druk bij het tentje waar we koffie probeerden te drinken. Gekkenhuis, gekoppeld aan Italiaans drama. Een spektakel. Wel lekkere koffie en appelgebak, niet voor de strudel gekozen.
Natuurlijk stond de Astoria Prosecco klaar
We keken rond, snoven de sfeer op en bekeken de renners die vertrokken op weg naar een uiteindelijk weer regenachtige etappe. Wij hadden het goed. Bijna helemaal droog en de meeste van de druppels die vielen, vielen er naast.
Je zou er toch maar naar uitgekeken hebben. Afspraken afgezegd, alleen vergeten om je avond gebedje te doen, de weergoden goed te stemmen en zo het aangename weer te regelen. Dan ben je in de aap gelogeerd. Of zoals de Giro baas zal denken, de organisator van de etappe over de Stelvio langs Bolzano.
Het weer is zelfs hier in het dal bar en boos, dus laat staan om meer dan 2000 meter hoogte. Daar valt sneeuw.
Geen Giro kijken voor mij, behalve naar Eurosport.
De weg naar deze dag had ik wel kunnen beschrijven. Ik heb namelijk nog best een aantal keer op de feest gezeten.
Fietsend naar heel dreigende lucht bij Meran. Iets verde weg start de etappe vandaag.
Klimmend in de richting van Cles.
En de trap omhoog…
Een mooie ronde over de Weinstrasse, waarbij een Italiaan me respect gaf voor mijn fietsen en het weer maar eens blijkt hoe relatief het gevoel is bij het fietsen en het nog maar eens blijkt dat ik mijn referentie kader misschien toch eens aan moet gaan passen.
En nog een moeizame rit over het fietspad. Heel moeizaam.
Al met al fiets ik zo’n beetje om de dag op het moment. Ben niet in de vorm die ik gepland had aan het begin van het jaar, maar misschien moet ik ook daar nog maar eens mijn plannen eens realistisch gaan bijstellen en her eiken.
Is deze regendag misschien wel een mooi moment voor.
Of misschien wel de dag om nog grotere plannen, met de juiste voorbereiding, voor te gaan maken.
Spannende dag voor techniek liefhebbers op de fiets. De nieuwe lang verwachte Sram Red groep werd gepresenteerd. Vandaag om 16:30 verviel het embargo en liepen bij mij de verschillende YouTube filmpjes synchroon met de etappe van de Giro. Wat kan die Milan sprinten en wat zullen ze bij Sram trots zijn dat hij met de groep rijdt.
Is het wat? Het ziet er in ieder geval aantrekkelijk uit. Zeker op de speciale S-works, 300 stuks wereldwijd, die vandaag ook gepresenteerd werd. Lekker kleurtje.
Dat ze bij Sram humor hebben blijkt uit het volgende. In een promotie filmpje wordt aan Bauke Mollema gevraagd wat hij van de nieuwe groep vindt. Hij begint met zijn duim halverwege en draait hem dan naar boven. Grappig? Pas echt als je weet dat hij van de opmerking is “fucking Sram” toen het schakelen niet zo wilde als hij hoopte.
Dinsdag (vandaag woensdag regent het met bakken uit de Süd Tiroler lucht) wilde ik eens iets anders. In plaats van naar het noorden, stuurde ik mijn fiets naar het zuiden en dook ik bij Mezzacorona het dal in richting Cles. Een dal, klimmend, dat bekend staat om Castel Thun, van de beeldjes, appels en vooral appels en appels.
Een groot deel van de route verliep over Italiaanse fietspaden, los van de hoofdweg en af en toe bijzonder stijl en rustige wegen naast de hoofdweg. Een genot om over te rijden en het liep gesmeerd. Puur genot op twee wielen.
Cles staat ook bekend als de woonplaats van Maurizio Fondriest die er nog steeds een fietsenwinkel heeft en een beer die er een tijdje geleden een hardloper heeft aangevallen. De beer is gevangen of geschoten en Maurizio ben ik misgelopen. Had geen zin in de drukke weg en koos voor de afslag naar Fondo.
Meer klimmen en met het eigen,ikke doel om dor te gaan tot aan de Passo Mendola. Maar dat was zonder de steeds dichter trekkende wolken gerekend. Toen die zwart werden dacht ik dat boven op een berg aankomen in de stromende regen niet is wat ik graag wilde beleven als ik het kon vermijden.
Dus de zelfde weg terug. Geen probleem. Lekker vlot.
Bidon met fris water in een dorp en door naar het finale fietspad. Daar kwam ik hordes mensen tegen in regen capes, regen pakken, regen jacks en stilstaand onder bomen. De weg was er kletsnat en ik vind dat ik de juiste beslissing had genomen door om te keren.
Ik heb genoten van de rit. Jammer dat het geen rondje kon worden, maar misschien zit dat nog in het vat. Zoals we weten verzuurd dat niet.
Een mooie zondagochtend. Langzaam prikt de zon door de wolken en daarmee neemt ook mijn zin om te gaan fietsen toe. Ik had eigenlijk al veel zin en het werd er zeker niet minder door. Het Italiaanse middel lijkt te werken en zorgt er voor dat de verschillende slijmvorming oplost. Dat klinkt beter, ook al geloof je het niet bij iedere hoestbui.
De weersverwachting voor de komende dagen is minder goed en daarom denk ik dat het verstandig is om vandaag de A22 te volgen. Gaat iets meer de berg op door een smaller dal en die combinatie is voor minder weer meestal een minder goed idee.
Zo ga ik op pad. Voel me goed op de eerste kilometers. Fluim en snuit wat in het rond en fiets voorbij Bolzano. Daar is een triathlon. Typisch Italiaans wordt het groots aangepakt. Sporters lopen zich warm voor het zwemmen, mooie triathlon fietsen zie ik en er hangt een helikopter in de lucht. Vast ergens op een obscure locale zender ook nog te volgen.
Ik fiets door. Verbaas me over hoe traag aanpassingen aan wegen hier gaan, want er is een stuk nog steeds opgebroken. Kom voorbij de restanten van de grote brand die eerder gemeld werd en kom langzaam maar zeker op het mooiere deel van de route.
Ik kan hier wel aan wennen. Ook al went het nog niet dat het stiekem oploopt en je als fietser het idee hebt dat je gewoon niet zo snel bent. Ik ploeter door. Heb het warm. Shirt open. De zon straalt. Fiets door tot aan Klausen. Bij het laatste stukje ga ik bijna onderuit als ik een moment niet goed oplet, in een gat rijd en het stuur uit mijn handen verlies. Ik zie me al vallen, maar weet nog net mijn stuur opnieuw vast te pakken. Italiaanse wegen. Soms het mooiste asfalt dat je maar kunt bedenken en soms niets meer dan gaten kaas.
Bij de bron vul ik een bidon met water en stuur mijn fiets weer terug. Er vallen een paar regendruppels uit de enige donkere wolk die er is.
Het tempo ligt bergaf een stuk hoger. Zelfs met de tegenwind die er blaast. Het stuk tot aan Bolzano loopt gesmeerd. Zelfs tot aan de afslag Meran gaat het nog goed. Daarna merk ik dat de energie langzaam uit mijn benen verdwijnt. Het wordt werken. Er stuift me een renner voorbij en die blijft zo’n 300 meter voor me rijden. Ik krijg het gat niet dicht. Krijg mezelf ook niet zo ver om een tandje bij te schakelen en nog een uiterste poging te wagen. Het is wat het is.
Ik tel de kilometer paaltjes af. Bij paaltje 119 ben ik er bijna. Daar houd ik me aan vast.
De uiterste uitdaging komt op de laatste kilometers. Terug omhoog naar Ansitz am Eck, ons verblijf in Tramin. De klim aangever van mijn Wahoo kleurt eerst geel en dan rood. Ik kleur ook rood. Zwalk de laatste meters naar boven. Moe. Er is een filmpje van. Had ik de camera vrouw maar moeten vertellen dat ik niet gefilmd wilde worden. Ik besluit haar niet te bedreigen om zo te voorkomen verder niet meer mee te mogen doen.
Uitpuffen en met de lift naar boven. Hopen dat de deuren van de lift snel open gaan om niet van min stokje te gaan.
Een mooie dag voor het Nederlandse wielrennen, met winnaars op alle vlakken. Puck Pieterse Europees kampioen MTB, Poels winnaar in Hongarije na onverwacht thuisgelaten te zijn uit de Giro, Ronhaar winnaar Fleche du Süd, Vollering winnaar in het Baskenland, Kooij winnaar in de Giro met een grandioze sprint en ene Driessen die meer dan 100 kilometer fietst. Allemaal prestaties binnen hun eigen marges.
Daar stond ik dan aan de spreekwoordelijke T-splitsing. Geen idee of hij spreekwoordelijk is, maar het was geen letterlijke. Nam ik de afslag fietsen of de afslag rust. Het hoesten en snotteren was zeker niet minder geworden. De vraag dus of fietsen het beste was om te doen of proberen met een dag niet er voor te zorgen dat het sneller beter zou gaan.
Ik koos voor het laatste. Wel een beetje in de hoop dat de weersvoorspellers het mis zouden gaan hebben met het mindere weer in de komende dagen, want deze zaterdag was werkelijk prachtig. Maar een zaterdag in de zon in Bolzano waar je ziet dat de mensen ook behoefte hadden aan mooi weer, want heel mooi is het hier nog niet geweest, is zeker ook fijn.
Espresso op de favoriete plek met de aardige bediening, wandelen onder de arcades, kijken bij de schoenenwinkels, een Meraner als lunch en bij de apotheek een Italiaans middel tegen mijn klachten.
Moet zorgen dat alles oplost en mijn longen er weer zin in krijgen. Ik had deze foto op Strava gezet, omdat ik daar een aantal volgers heb die meteen nerveus worden als ik een dag niet plaats tijdens een vakantie, heeft er toe geleid dat ik nu weet hoe ik een volger kan blokkeren. Als iemand twijfelt aan mijn oprechtheid en zegt dat we alles doen om onze slechte conditie te verbloemen, dan hoef je me niet te volgen.
De dag bracht nog meer en wel een heel passend cadeau van E. Dé Giro d’ Italia Oakley van 2024.
Een Limite Encoder Strike Vented met Prizm Black glazen met Giro inscriptie, een speciaal poets zakje en opvallende Giro roze pootjes.
Als liefhebber van de mooiste koers van het jaar kan het natuurlijk niet beter worden dan dit. Beetje jammer dat de leider een andere brillensponsor heeft. Hoe hij des ondanks met zijn tegenstanders speelt is indrukwekkend te noemen.
Het middel lijkt aan te slaan en zo hoop ik op zondag de blits te kunnen maken tijdens een rondje fietsen. Piano, piano. Zoals we dat in Italië zeggen. Rustig aan.
Op Hemelvaartsdag van de vrachtwagen loze Duitse Autobahnen gebruik gemaakt om onze XC40 naar Tramin te sturen. Van laad station naar laad station was het een lange, maar toch een rit die goed te doen was. Heel vroeg uit de veren, maar daardoor weinig last van het overige verkeer.
De kuch, nies en snotter partij, waar ik woensdag al druk mee begon te zijn, was ik niet op vakantie gegaan had ik me ziek gemeld op deze laatste dag, was zeker nog niet over, maar vrijdag scheen de zon, de inschatting was geen koorts en het vertrouwen was er dat ik me in zou houden. Dus lekker fietsen.
Niets ingewikkelds. Fietspad op en trappen. Eerst in de richting van Bolzano en dan richting Merano. Lekker fietspad, dat heel veel bereden wordt door van alles en nog wat dat fietst. Van ik val nog net niet om tot ik ben een tijdrit aan het trainen op een tijdritfiets.
Op de heenweg haal ik een fietser in snel pak op een 3T gravel fiets in. Hij sluit aan en vraagt of we wisselend op kop zullen rijden. Toch maar gedaan. Ging lekker. Hij blij, ik blij.
Naar Meran kom ik niemand tegen waar mee ik kon fietsen. Maar zo kon ik mooi eigen tempo blijven rijden. Er komen me wel leuke groepjes tegemoet. Zo lijkt het toch.
Keerpunt. Gaan we weer. Ik haal een groep in, dat bij me blijft. Er neemt zelfs iemand over. We gaan zelfs sneller fietsen. Zo rijden we wisselend aan kop. Tot irritatie van een van de fietsers uit het groepje versnel ik als de weg ietsjes oploopt om dan weg te sturen als het weer vlakker wordt. Spelen, noem ik het. Niet de hele groep is op gelijk niveau en dat is onderling te merken. Kleine irritaties en gaatjes die er vallen. We hebben het hier over een totale afstand van misschien 10 kilometer. Ik denk aan “De Intrigant” van Asterix.
Het gezelschap heeft inmiddels gedaan of ze afgeslagen zijn en ik haal nog wat extra water. Ik ben temperaturen boven de 20 graden niet meer gewend en kan wel wat extra water gebruiken.
De weg terug is lastiger. Wind tegen. Ook al is hij niet zo fel als thuis, ik merk hem wel.
Het laatste stukje fiets ik anders dan de heenweg. Zo lijkt het net alsof ik een rondje heb gefietst. Denkt E zelfs als ze een foto maakt van mijn route. Er zijn fietsers, zeker in Noord Holland, die van mening zijn dat je altijd een rondje moet fietsen en nooit een op en neertje.
Was het verstandig? Lekker was het in ieder geval wel het fietsen vandaag.
Het roze is weer de kleur van mijn keuze in mei. De Giro d’Italia is weer gestart. Ik had het voornemen om nog niet in de eerste dagen op mijn best te zijn. Pieken op een later moment.
Het is niet gelukt. Ik ben meegenomen in alles dat de Giro is. Zit te roepen naar het scherm. Geniet van de dorpjes die in het roze gehuld zijn. Voel een snellere hartslag als ik het Italiaanse commentaar hoor op de streep.
De eerste dagen boden ook wat ik er van hoopte. Toch nog een beetje spanning, maar met een sterk rijdende Pogacar.
Mijn roze keuze dit weekend
Voor de liefhebbers: de val van Pogacar kwam natuurlijk door de hookless velgen waar hij mee rijdt. Band blijft dan helemaal niet zitten als je lek rijdt en de band loopt van de velg. Enve en Zipp zijn er grote voorstanders van. Bredere velgen. Lichter. Goedkoper te maken. maar met een paar nadelen.
Met mijn eigen vorm ben ik wel aan een rustig begin. Dit hele weekend stond ik stil. Ging even niet. Maar hopelijk gaat Italië beterschap brengen. Ik heb er wel weer zin in, maar heb het idee dat ik in gedachten beter ben dan dat ik ben en de wildste rondjes aan het fietsen ben. Als dat maar goed gaat.
Meteen kleine 6.000 kilometer op de teller verlangde de Dame naar een bezoekje aan de Spa van Kaptein Tweewielers in Amsterdam. Niets alleen zoals ik haar vertroetel met de fiets verzorgingsproducten van Silca, maar met echt aandacht.
Het was ook nodig, want de headset lagers hadden een probleem. Niet zomaar een probleem, maar een echt probleem. De lagers liepen niet goed meer en er liep tijdens de regenbuien van de Ronde van Noord Holland zelfs hele stromen roest water uit. Verschrikkelijk om te zien en ook voor de lak.
Natuurlijk ging ik voor het beste dat er te vinden is op dit vlak en daarom liet ik de onderhoudsvrije Ceramicspeed SLT lagers monteren. Beter wordt het niet en ik had meteen mijn zin moeten doorzetten toen ik de fiets kocht. Mijn ervaring met deze lagers op de SL7 zijn perfect en eigenlijk zou dit standaard moeten zijn bij geïntegreerde kabels. Voorkomt veel ellende als je door alle seizoenen heen fietst.
Maar de dame had meer liefde nodig. Trapaslagers, checken van de remmen, nieuwe sloffen, 28mm brede die 29 meten op de Roval Rapid velgen, wiellagers controle, een nieuw stuurlint om het af te maken.
Maar nu staat ze weer te glimmen en te pronken. Klaar om binnenkort de Italiaanse wegen weer te gaan berijden.
Overal heb ik mijn spionnen en correspondenten zitten. Bij de start van de Vuelta Espana Feminina, de vrouwen Vuelta, is Wolfgang aanwezig. Kreeg deze foto doorgestuurd.
Wolfgang weet waar mijn fietsers hart sneller gaat kloppen. ‘s works fietsen. Met het opvallende achterwiel van Roval.
De oplettende kijker ziet nog iets heel bijzonders, de OSPW systeem aan de achterderailleur. De aerodynamische versie van Ceramicspeed. Verder ook dat ze met pedalen rijden van Garmin als Powermeter. Zie je in het mannen peloton niet zo snel.
Ik ben er (bijna) zeker van dat dit de fietsen zijn van het AG Insurance team. Eenvoudig gezegd de vrouwelijke tegenhanger van Soudal Quickstep.
Cyclemania-c4 