Blog

Ik kan me niet voorstellen dat ik hier alleen in sta, maar ik houd niet van slechte beoordelingen. Ik wil graag de beste versie van mezelf zijn en zie dat ook graag terug komen in een beoordeling.

Op de fiets is de beste beoordeling hoe fit je bent. Fitheid dat je terug kunt zien in je FTP en dan nog beter uitgedrukt in watt per kilo.

Het eenvoudigste om te proberen geen slechte beoordeling te krijgen is de beoordeling te ontlopen. Ontduiken is misschien nog wel een beter woord.

Dat deed ik dus.

Tot vandaag.

Want ook al geeft het niet hebben van de cijfers het idee dat ze nog wel het zelfde zullen zijn zoals je graag wilt dat ze zijn, dat hoeft niet. Daar hebben we precies het belang. Als je wil trainen volgens wattage, moet je wel de juiste cijfers hebben. Ze zijn namelijk de basis voor de inspanningen die je moet en mag leveren.

Ik wil weer trainen en niet alleen maar fietsen en moest daarom mijn angsten op zij zetten. De weegschaal op en daarna de inspanning op Zwift gaan rijden. Ik koos voor Ramp test. Iedere minuut 20 watt er bij. Van je laatste minuut wordt 75% genomen en dat vertegenwoordigd je FTP. In Zwift zorgt de Ergo mode er voor dat het wattage wordt aangegeven en dat je alleen maar hoeft te proberen de pedalen rond te krijgen. In het begin enorm makkelijk, maar opeens kom je aan je max en is het rondkrijgen van de pedalen met een redelijk aantal omwentelingen amper mogelijk.

Mijn cijfer is nu een FTP van 225 en daarmee praktisch gelijk aan de cijfers van afgelopen najaar toen ik de laatste test deed, bij een gelijkwaardig (hoog) gewicht. Volgens Garmin is dat een redelijke watt/kg en volgens Zwift is het ongetraind.

Ik ken mijn plek en weet dat er getraind moet worden.

Join heb ik inmiddels aangezet. Startpunt 11,6 (van 50) . In Strava is het 39.

Ik ga maar even zitten om dit te verwerken en ga morgen zeker op mijn zadel zitten.

We schrijven de midden jaren 80 van de vorige eeuw. Mijn fietsgekte begint nu echt op gang te komen. Opeens is hij daar. Een renner uit Mexico. Hij rijdt bij Seven Eleven. Een ploeg die vooral speciaal is. Een stel gekke Amerikanen bij elkaar, met nog wat specialere aanwas. Ze rijden in de Tour de France, onder leiding van Eric Heiden die als ploegarts mee is, bewust de auto’s die ze krijgen van de organisatie de vernieling in. Schijnen zelfs hamburgers te eten. Gekkigheid.

Ik ben fan van Alcala. Hij wisselt naar PDM. Ze rijden op Concorde. Ik ook. Trots. Alcala rijdt met blauwe Sidi’s die ik ook heb. Beter kan het in die tijd niet. Samen met Rooks en Theunisse. In de buurt van Alkmaar kom ik Rooks ook wel eens tegen.

Alcala heeft een korte carrière, waarbij hij ook Wordperfect en Motorola, beginjaren van Armstrong, aandoet.

Mexicaanse wielrenners. Het zijn er niet veel. We kunnen nu uitkijken naar een nieuwe renner: Del Toro. Van de stier. Een speciale. Eentje die als training in een wedstrijd het peloton voorbij sprint. Die het probeert om achter Remco Evenepoel aan te gaan. Onthoudt die naam.

De dood of de gladiolen.

De dood waar in Mexico wat anders mee omgegaan wordt. Een skelet is niet (alleen) om angst aan te jagen. Op de eerste twee dagen van november wordt er extra aandacht en liefde gegeven aan de herinnering van overledenen.

Mijn nichtje was in Mexico. Kwam daar op een kunstmarkt deze fietser tegen. Het ideale Mexicaanse cadeau voor iemand die fietsen ademt. Een speciale print. Misschien is het voor de Dia de los Muertos. Voor mij is het meer en krijgt hij een mooi plekje.

Een app van mijn neef.,wat zie ik nu voorbij komen?

Ik ben het niet, ook al doet een eerste blik misschien anders vermoeden.

Ik begrijp wel dat ik aan mijn pensioenplanning moet denken, als ik hier op lijk. Of dat ik dus meer Mamil ben dan ik wil.

Zaterdagavond. Op “the Gram” komt een Reel voorbij van één van mijn favoriete fotografen / YouTube fietsinfluencers @tristantajephoto / @tristanttakevideo . Hij traint door de regen in de buurt van Girona. Zijn trainer heeft gezegd dat zijn huid niet water doorlatend is en dat je daarom best ook in de regen kunt trainen.

Zaterdagavond. Ik geniet nog wat na van de ochtendrit. Ik kijk naar de weersverwachting voor de zondag. Wordt het toch weer Zwift, of test ik mijn huid ook uit.

Zondagochtend. De wegen zijn nat. Het regent.

Ik loop naar mijn kast. Twijfel nog een fractie van een seconde maar voor dat ik er erg in heb pak ik de kleren om buiten te gaan rijden.

Als bovenste laag trek ik een soort van Gabba, de merknaam van Castelli, aan. Een wind en vocht, voor echte regen is een regenjas, weerhoudende laag. Voor iedere fietser een “moeten hebben” in zijn of haar fietsgarderobe. Zit als een shirt of jack, maar houdt het meeste vocht buiten.

Buiten. Het is helemaal niet koud. Er staat vrij weinig wind. Nat is het zeker. Mijn spatbordje zorgt er vooral voor dat de achterkant van mijn broek droog blijft. Mijn schoenendrogers zullen thuis mijn schoenen wel weer droog maken.

Spoorbaanpad. Eens iets anders, maar ook dat is voor een deel opgebroken. Dat zijn veel wegen. Ook die langs het Amsterdam Rijnkanaal. De Keverdijk gaat vanaf 12 februari dicht. Hopelijk ligt er daarna weer beter asfalt. Een beetje behelpen, maar de kilometers en uren gaan snel voorbij en inderdaad blijkt ook mijn huid niet waterdoorlatend.

Droog is leuker, zeker met een zonnetje, maar na de uurtjes van vandaag voel ik me net dat beetje stoerder. Niet iedereen gaat er met dit weer op uit. Ik ben het vandaag wel gegaan en ik weet nu dat ik dit kan. Wel onthouden dat een minimumtemperatuur aan te raden is.

Hier was het stil, maar verder is dat het niet. Ik blijf maar smeden. Vooral aan plannen. Rijd ondertussen af en toe in Zwift en ben ook al een paar keer naar buiten geweest. De afgelopen twee weekenden had ik weer het geluk van de mini trainingskampjes vanaf ‘t Loo. Daarbij een mooie rit over de Veluwe gemaakt en ook nog op en neer naar vrienden R & LL. Mooie rit over de dijkjes, waarbij de wind de uitdager was.

Ondertussen word ik door een bestuurslid van een oa een wasmiddelenfabrikant aangesproken op mijn jaarkilometers en vertelt hij vol trots over die van hem en zijn huidige stand. Niet veel anders is het bij een contact met een voormalig CEO van een melkverwerker. Ik heb de naam.

Verder luister ik naar de podcasts die het steeds meer over asfalt en kasseien beginnen te hebben, nu de renners bijna uit het veld zijn. Zo blijf ik bij en steek ik nog iets op.

Over mijn plannen ga ik het nog hebben. Daarbij speelt een boek dat me aangeraden werd tijdens een etentje een rol. Heeft niets en alles met fietsen te maken. “Marginal gains” en dan niet alleen bij Team GB.

Zo zijn we februari ingegaan en heb ik eindelijk de crockpot laten komen voor het waxen van mijn ketting. Ik zit al een tijdje op de wax hype train, maar ga nu all in.

Vandaag reed ik een rondje buiten met daarbij een Beter Worden podcast. Daar ging het over frequentie. Wist het wel, maar het was goed het nog eens te horen. Begin met frequentie. Probeer over de week verdeeld bijvoorbeeld drie keer te fietsen. Daarna komt de duur. Daarbij wordt de inspanning aangepast. Dus ging ik vandaag niet zo lang dat ik morgen niet meer op zou kunnen stappen, maar precies lang genoeg om morgen ook weer te kunnen. Zin heb ik zeker. Het Join starten heb ik steeds voor me uitgeschoven. Ben bijna weer zo ver om ook daar te beginnen. Het is, voor zwaarlijvigen zoals ik, als na lange tijd weer op de weegschaal gaan staan. Doodeng. Ik zie net zo op tegen de slechte Join score en dito FTP. Maar als je geen startpunt hebt, kun je niet bouwen. Als je, je FTP niet kent, dan kun je niet goed trainen. Ik weet het. Kan het opschrijven. Nu nog over die drempel.

Enve is vooral bekend door de wielen. Niet gek, want dat zijn pronkstukjes. Wil iedere hedendaagse fietser wel in zijn fiets hebben zitten.

In 2024 rijdt niet alleen UAE, het team van Pogacar, maar ook Total Direct Energie er mee. Dat niet alleen, maar ook op het Enve frame. De Mele. Vraag of dat een frame voor profs is, omdat de balhoofdbuis iets langer is daardoor de zit waarschijnlijk te ontspannen. We zullen zien wat ze allemaal gaan doen aan hun houding, misschien wel met negatieve stuurpennen.

Ik heb op één van mijn fietsen een Enve stuur zitten. Prachtig stuur. Nu komen ze met nog meer moois. Het stuur van Pogacar. Een stuur – stuurpen combinatie.

Prijs categorie van een leuke start fiets. In heel veel verschillende maten te koop en in nog meer verschillende maten te bestellen.

Ook leuk, hun bidonhouders. Zoals deze.

Budgettair verantwoord en je hebt toch iets van Enve.

Één van de zaken waar je, je geen buil aan kunt vallen is een goede helm. Geregeld een nieuwe, net wat luchtiger, net wat aerodynamischer net wat beter passend, dat is wat je wilt.

Oakley komt dit jaar, verwacht in maart, met een nieuwe aero versie met een vizier.

Ron probeerde hem en het vizier past over een bril heen. Misschien wel de oplossing voor de brillendrager.

Andere aantrekkelijke is die van Abus. Van der Poel rijdt er mee. Misschien is dat de aantrekkingskracht.

Ziet er hoe dan ook snel uit.

Er waren niet alleen fietsen te zien op de Velofollies. Ook bekende renners, al dan niet al lang gestopt met fietsen of inmiddels als gravel rijder actief. Daarbij kwamen nog een stel bekende fiets BVen (Bekende Vlamingen).

We noemen: Marcel Kittel, Greipel, Johan Museeuw en zijn zoon,

Een interviewende Ruben van Gucht, voor de roddelbladen volgenden op enige afstand stond Ine Beyen, met Jan Bakelants. Karl Vannieuwkerk op de Vive le Velo stand.

Alberto Contador niet te vergeten.

Veel groter worden de renners niet die aanwezig zijn op een beurs.

Geen world Tour ploeg in 2024. Wel fietsen sponsor van één van de meer gesoigneerde ploegen van 2024. Die van Fabian Cancellara. Tudor Cycling. Gekleed in Assos kleding en rijdend op BMC. Veel meer Zwitsers wordt het denk ik niet.

Bij BMC hebben ze ook nog een nieuwe fiets. De snellere versie van de bestaande Team Machine.

Snelheid, of aërodynamica, wordt veel gewonnen door smalle stuurtjes. Dat doen ze bij BMC strak. Iedere fiets heeft tussen de remgrepen 38 centimer. De nieuwe snelle standaard. Ik durfde zelf maar tot 40 te gaan.

Maar bij BMC kan het nog een heel stuk extremer. Zoals op de baan fiets die er stond.

Maar daar gaat alles extreem. 68 tandjes op het voorblad. Daar trap ik maar met 52 tandjes in de rondte.

Groot renner die op BMC reed en dat nu geloof ik nog doet, is Greg van Avermaet. Dit jaar gestopt en als eerbetoon een BMC met goud, oud Olympisch kampioen, beschilderd en belegd met al zijn prestaties.

Mooi? Speciaal.

Een kleine schok in de Belgische wielerwereld afgelopen najaar. De Belgische Lotto ploeg besloot na jaren dat hun voormalige Dstny fietsen sponsor, Ridley, geen fietsen op niveau kon maken. Het gerucht gaat ook dat er een andere partij was met diepere zakken. Een Spaanse fietsen sponsor die ik vooral ken van de Basken van Euskatel. Maar nu gaat de rode Lotto er dus op rijden.

Uit een opvallend stel fietsen kunnen de renners hun keuze maken.

Een klim fiets.

En een aero fiets. Op deze zullen de meesten gaan rijden gok ik. Benieuwd of dit brengt wat ze willen en hopen. Ze hebben in ieder geval een paar spannende renners, waaronder vooral Arnaud Delie veel kan laten zien.