Blog

Bij Cervélo hadden ze genoeg om te pronken. Wat wil je als je Jumbo Visma hebt gesponsord in 2023. Het team dat in één jaar alle drie de grote rondes heeft gewonnen. Dat kon je op verschillende stands terug zien. Bijvoorbeeld op die van Vittoria de bandensponsor.

De S5 is me ook wel een fiets. Konden we ook nog van dichtbij bekijken op de Cervélo stand. De fiets van Primoz Roglic. De winnaars fiets. Zal nauwelijks mee gereden zijn, omdat hij pas op de voorlaatste dag in het roze wist te komen.

Ik houd er wel van. Ik heb er ook wel iets mee. Reed niet voor niets in het verleden op twee verschillende versies, de SLC-SL en de R3-SL.

Cannondale was één van de grote merken die ontbrak. Opvallend dat ze er niet waren met hun nieuw gepresenteerde fiets medio 2023. Vooral de LAB71 versie had ik graag eens in het echt gezien.

Maar bij Shimano pakten ze uit. Daar hadden ze een aantal met Shimano afgemonteerde wedstrijd fietsen staan. Zo ook die van het Pro Team van Tour du Tietema (TDT) in opvallende kleuren.

Want opvallen willen ze en opvallen zullen ze.

Misschien niet meteen het meest aansprekende merk. Misschien meer voor de kenner en degene die graag Duitse fietsbladen leest. Misschien niet bekend uit het pro tour wielerpeloton.

Zeker een waanzinnig snel uitziende machine.

Als je er naar kijkt zie je de snelheid. Je moet wel diep kunnen zitten en geen spacers nodig hebben onder je stuurpen.

Ik keek er altijd vol ontzag naar. Het Celeste van Bianchi. Fietsen waar Coppi en Pantani op reden. Een fiets waar ik eens op mocht rijden in Spanje.

Maar nu is de gekkigheid uitgebroken bij Bianchi. Ze deden al wat bijzonder in de tijd dat ze Lotto Jumbo sponsorden. Beau en Lau waren niet heel blij met de tijdritfiets. Maar nu hebben ze een aerodynamische fiets waar de meningen nogal over verdeeld zijn.

Ik zit in de hoek “van mij hoeft dit niet zo nodig”. Zeker het stuur en dan ook nog eens het deel rondom de balhoofd buis. Mag ook niet op de wedstrijd fietsen, omdat het een toevoeging is.

Bij iedereen bekend. Wie wel eens richting Lelystad rijdt kent de Nederlandse vestiging. Wie beter ingelicht is kent de opslag in Almere. Wie at weet van de wielerwereld weet dat deze Taiwanees ook voor anderen Carbon wikkelt. Weet dan ook hoe sterk ze in Azië en Australië zijn. Weet dan ook dat Dylan Groenewegen er dit jaar al weer zijn eerste winst op behaald heeft.

De Giant van de profs is dit jaar fleuriger gespoten, ook al snap ik de zilveren zadel buis niet echt.

Giant voelt voor mij niet zo speciaal. Beetje als “gewoon”. Ook al vind ik dat ze met deze nieuwe Propel wel een hele mooie fiets hebben neergezet.

Giant zet als dames model Liv op de markt. Sponsoren daar ook een Pro Tour team mee. Ook fleurig gespoten en van oudsher zijn deze fietsen opgebouwd met smallere stuurtjes en kortere cranks die beter bij de gemiddelde lichaamsbouw van “de vrouw” zou passen. Nu wil dat in 2024 er besloten is dat smalle sturen meer aero zijn en kortere cranks makkelijker rond te draaien zijn.

Het verhaal wil trouwens dat de nieuwste aanwinst van het heren team, Caleb Ewan zo klein is dat de maat fiets die hij nodig heeft niet in de Giant lijn zit. Voor een maatje 47 moet hij naar Liv toe. De fiets is goed genoeg voor een winst ergens in Australië voor hem. Of er dus echt verschil is en verschil nodig is, is dus maar ten zeerste de vraag.

De fietsen van Bahrein – Vicorious. De fiets van de dodelijke valpartij in 2023 van Gino Mäder. De fiets waarop Wout appels in één jaar een Tour en een Vuelta etappe op weet te winnen.

In 2024 ook in fris wit gespoten. Alsof er een nieuwe wind door het team heen waait.

Merida is één van de merken dat ook veel fietsen voor anderen maakt. Een echte Carbon frame bouwer. Maar hoe goed ze daar ook in zijn, het merk en de fiets missen iets. Een beetje seksapil. Dat beetje vlinders in je buik. Je ogen er niet van af kunnen houden.

Wat ze heel mooi doen is de directe verbinding naar de Shimano derailleur. Daar kan ik dus heel enthousiast over worden. Hiermee schakelt de derailleur beter.

Wat op de stand ook mooi was, was de fiets waar Mohorich wereldkampioen Gravel is geworden. Het stop uit Treviso zat nog op het frame. Zo hoort het.

Snuit de correspondent in Stellenbosch in Zuid Afrika kreeg ik het bericht door dat daar ook de SL8’s staan te blinken, maar gelet op de huidige koers van de Rand de parallel import niet echt de moeite waard is. (1 Rand = EUR 0,0494).

Een oplettende kijker ziet overigens nog een belangrijk verschil tussen de fiets op de foto en die van mij. We hebben het dan niet over de Sram groep die er op zit, maar we hebben het over het ontbreken van de Roval stuur x stuurpen combinatie die ontbreekt. Hier is het de losse combi zoals we die van de SL7 kenden (en de pro modellen).

Maar dat is voor de pietlutten, waar ik me schaamteloos toe laat rekenen in dit geval.

Het is ergens november 2023. Ron H. stuurt me een berichtje. Wat jammer dat Bikemotion er niet meer is, maar zou Velofollies iets voor ons zijn? Velofollies is de jaarlijkse fietsbeurs in België die medio januari gehouden wordt.

We besluiten het met potlood in onze agenda’s te zetten. Ik twijfel natuurlijk een beetje, midden in januari, maar vind het tegelijkertijd ook wel heel erg leuk om te gaan.

Begin januari. De vraag of we van de potlood een pen zullen maken. Kort overleg thuis en ik ben helemaal om. Lang geleden dat ik naar een fietsbeurs ben geweest. Verder is Kortrijk dan wel ver, maar ook weer niet de andere kant van de wereld. We gaan er voor en daarbij stijgt de spanning en het enthousiasme.

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. Wij vertrokken naar de Xpo in Kortrijk. Elektrisch nog wel.

Laadstop onderweg, met lekkere koffiekoek. Vlaams is Vlaams.

Bij de Xpo het geluk dat we voor de ingang aan de laadpaal konden staan. Alsof er één speciaal voor ons was vrij gehouden.

In de komende dag / dagen zal ik hier mijn indrukken gaan delen. Het waren er veel en ze waren mooi. Wat een dag. Goed gezelschap er bij, maakt zo’n dag nog beter.

Ik heb er zin in. Ga er voor zorgen dat ik die zin ga houden.

Zaterdag zag er lang niet slecht uit. Ik had tegen E gezegd dat ik echt weer eens naar buiten moest en kreeg het gepaste duwtje. Ik moest wel de tijd een beetje in de gaten houden, omdat we ‘s middags een afspraak bij de opticien hadden. Die vind onze ogen trouwens nog steeds even goed als ze er voor waren, dus de brillen hoefden niet in sterkte aangepast. op de fiets rijd ik niet met bril, maar met (dag)lenzen. Ik zeg ze ook onderweg wel eens gedag als ze uitspoelen of waaien. Gelukkig is mijn zicht niet zo slecht dat ik dan niet verder kan. Om te zien of die nog even goed passen moet er nog een nieuwe afspraak komen. Nog een reden om voor lenzen te kiezen is dat ik dan verder gewoon de Oakley van mijn keuze van de dag kan opzetten. Wel zo leuk.

Maar ik ging dus naar buiten. De korte versie is, wat was ik blij dat E me nog de tip gaf om een Buf om mijn nek te doen. De lange dat ik het jammer vond dat ik zo onverstandig was om niet met mijn spatbord te rijden. Het leek droog, maar was nat. Het leek fris, maar het was koud.

Zo reed ik rond in de polder en vond ik het fietsen buiten weer heerlijk. Ondanks de koude voeten en de moeite na afloop weer warm te worden. Het Kris kras door de polder rijden is toch leuker dan het statisch trappen en kijken naar een scherm.

Meteen ook de reden waarom de zin om zondag binnen te gaan rijden iets verder te zoeken was. Mijn Zweden gingen de Über Pretzel rijden. Zo’n ronde waar je op papier om lacht, maar als je begint te rijden meteen spijt hebt. Voor de kenners, je begint meteen met de klim naar de radiotoren. Met mijn conditie niveau een echte klim. Een uur lang doortrappen. Met duizelingwekkende vaart de berg weer af. Daarna wachten, minuten lang stilstaan, totdat de achterblijvers weer aansloten. Voor mij de genade klap. Benen wilden niet meer en ik ook niet. Toch al niet verstandig om dit uur zo zwaar door te geven. Ik heb nog wel wat conditie op te bouwen voordat het lekkere rijden er weer is.

Strava conditie 48

De eerste week van januari is al weer voorbij. Zwarte maandag staat voor de deur. Nog een weekje wachten. De 15e van deze maand.

Maar zoals ik mijn beste voornemens had voorgenomen, helemaal goed zijn ze nog niet verlopen. Weer lonkten de Zuid as verplichtingen n daarbij behorende vermoeienissen meer dan mijn fiets. Helaas. Dat de eerste week er zo ging uit zien was bekend. Hopelijk kan ik in week twee wat meer de middelmaat vinden.

Zat ik dan helemaal niet op de fiets? Dat viel gelukkig goed mee. Na de 1e van januari een rondje op de Kickr deed ik het zelfde op vrijdag en zaterdag. Beide dagen gingen me maar wat moeilijk af. Echt een zware dobber. Lange ronde door Wattopia met een tempomaker er bij. Beide dagen 50 kilometer. Zaterdag ging eigenlijk niet goed. Kon niet eten en drinken onderweg. Dan is zelfs binnen fietsen geen pretje, maar gelukkig beland je dan niet ergens op een weg en kun je niet verder meer.

Vandaag twijfel om naar buiten te gaan. Eigenlijk wilde ik wel, maar eigenlijk had ik geen zin in de kou en zag ik ook wel wat op tegen de mogelijkheid van gladheid. Op zondag is er steevast het groepje Zweden en daarbij is het goed toeven. Geen zin in hun koffiepauze dus na 2 uur was het mooi geweest. Beter gevoel. Dat neem ik mee.

Dat alles ondanks dat de conditie bar en boos is. Strava 51.