Blog

Er is een rit die de laatste van het jaar moet zijn. Dat was voor mij vandaag met mijn Zweden in Zwift geleid door een Duitser. Geen idee hoe dat in elkaar zit, maar het is een aardige zondagochtend bezigheid om met ze mee te rijden.

Met deze rit er bij maakte ik de volgens Strava 666 kilometer in de Festive 500 vol. Daarbij er meteen voor zorgend dat ik de kilometers van 1ste kerstdag nog een keer (ruim) bij elkaar gereden heb. Waarom zul je, je misschien afvragen? Omdat de 1ste kerstdag voor de familie hoort te zijn en niet de fiets, is wat sommigen aanhangen. Gelukkig was het bij een combinatie van. Familie en fiets. Al dan niet in deze volgorde, is aan de lezer om te bepalen.

De 666 is een duivels aantal kilometers. Zeker als je dan op pagina 666 van Teletekst kijkt en daar ziet dat Rohan Dennis zijn vrouw heeft doorgereden. Opzettelijk, zoals het nu lijkt. Nu schijnt het zo te zijn dat er bij hem meer dan een paar steekjes los zitten en zaten, maar dat het zo ver zou komen, daar ben ik toch wel erg van geschrokken. Zoals je dat soms kunt hebben bij mensen die je niet kent, maar wat hen overkomt toch keihard binnenkomt. Ik had liever het verhaal onthouden dat Dennis afstapte in de Vuelta, ontevreden over het materiaal van Merida. Zijn contract kwijt was, of verscheurde, als een bezetene ging trainen en op een BMC wereldkampioen tijdrijden werd. Dat is nog een beetje leuk gek.

Ik fotografeerde Rohan Dennis als Australisch kampioen, nog rijdend voor BMC, in de Giro d’Italia van 2018. Tijdrijders hebben de naam wat zonderling te zijn. Er kunnen er namelijk nog wel een paar opgenoemd worden, zoals Bert Oosterbosch en Victor Campenaerts. Maar je hebt zonderling en zonderling.

Update

Er doet inmiddels ook een verhaal de ronde dat het per ongeluk gebeurt is. Zijn vrouw zou aan de auto hebben gehangen, als party trick, gevallen zijn en Rohan D. over haar heen gereden te zijn. Gevolgen zijn het zelfde.

Na een dag rust met de familie was het nu weer tijd om op het zadel te gaan zitten.

Je zult er maar weer zin in hebben. Zin had ik er zeker in. Als verwennerij had ik de avond er voor wafels gebakken. Een lekker basis voor een goede rit.

Ik had weer een mooi plan uitgedokterd. Uur met een Roborider tegen 1.8. Kwam wat moeizaam op gang, maar reed erna mijn snelste ronde van de afgelopen 90 dagen rond de vulkaan. Volgende was weer een Rapha rit. Rammen door London is de beste omschrijving. Omschreven als 1.8 ging het een heel stuk vlotter met de groep waar ik mee rond reed. We haalden zelfs een serie C en de eerste B rijders in. Wat is dat? Overschatting van de één of onderschatting van de ander. Dat waren snelle kilometers.

Daarna rustig tegen 1.5. Heel rustig. Dat is benen stilhouden als je ervoor zoveel sneller bent gegaan. Als afsluiter wilde ik mee met een 1,5 uur groep tegen 1.5. Duwen tegen het rode hek. Geklaag van de groepsleider. Zoals ik het graag heb.

Maar toen… het zal gods hand geweest zijn. Mijn Di2 batterij leeg. Ik had het zien aankomen. Wel wax op mijn ketting gedaan, maar dit laten lopen. Sukkel. Daarom niet meer dan de 100km voor de dag gefietst.

Daarna we zo verstandig geweest om de accu aan de lader te hangen en niet af te wachten tot een later moment en het dan weer te vergeten.

Ik ben dol op de Di2 en het elektrisch schakelen en daar kan eigen dommigheid geen verandering in aanbrengen.

Daar ging ik voor nog een ronde. Zou ik de Festive 500 vol maken in 4 dagen. De uitdaging lag er en zonder uitdaging is de Festive 500 niet waar het voor bedoeld is. Ik had mijn ritten uitgekozen en daarmee zou het goed moeten komen.

Een uur met een Roboracer. 1.8 watt/kg.

Espresso van E

Een Rapha rit. Zo hard mogelijk doorrijden.

E naar de sportschool. Ik klaar voor mijn volgende rit. Gecanceld. Wat nu? Maar weer met een rustige Robo. Ik viel in een gat. Benen wilden niet meer. Ik kreeg de wattages er niet meer uit. Zag dat ik niet had gegeten. Kluns! Koolhydraten aanvullen. Nadenken. Veel kilometers lagen er niet meer voor me. Dan maar mezelf nog eens uitwringen. 1.9 – 2.1. Dat vind ik aan de snelle kant. Zeker om nog eens mee aan te zetten.

Als ik 5 kilometer vol kon maken was ik blij. 5 werd 10. 10 werd 15. 15 zelfs 20. Toen ook nog eens de 20 gewoon 25. De handen konden de lucht in. De 500 gehaald. Voor de zekerheid 2 kilometer extra. Strava rondt wel eens af. Dan niet in mijn voordeel. Maar ik had de afgelopen dagen steeds naar beneden afgerond en had zo 6 kilometer in reserve staan.

502 of eigenlijk 508 kilometer gereden.

Vanaf nu wordt het tijd voor zelf schouderkloppen, op de borst kloppen en verheerlijking. De lezer mag hier stoppen.

Er waren 249.070 deelnemers.

Ik tikte als nummer 332 de kilometers af (iets minder dan de helft van de no1). Daarmee behoorde ik tot de 0,1% eerste finishers.

Natuurlijk tevreden en het bewijs dat ook ik en daarmee iedereen meer in zich heeft dan je vooraf denkt.

Hoe werd ik beloond? HEMA lunch.

Gekkigheid. Iets anders kan ik het inmiddels niet meer noemen.

Ik neem jullie nog maar eens in herinnering mee naar de maanden november en december. Misschien oktober ook nog wel. Daar stonden mijn fietsen te blinken. Praktisch ongebruikt. Keer op keer met heruitgesproken goede voornemens om er nu echt weer mee te beginnen. Dit jaar in geen geval ongetraind beginnen aan de Rapha Festive 500. Het mocht dit jaar geen aanslag worden op mijn lichaam maar een uitbouw.

De maanden gingen voorbij. Het weer slecht en mijn energie bleef achter op de Zuid-as. Weer een jaar beginnen aan de Festive 500 waarbij ongetraind groot geschreven kan worden.

Maar we hebben nu drie dagen achter de rug, waarbij ik in Wattopia ben gebleven en er nu nog 97 kilometer voor me liggen om de 500 vol te maken.

Vandaag was een dag met vooral en tegens. Lekker gereden, uit een rit gezet omdat ik niet snel genoeg terug kwam na het doorkruizen van de rode muur, verkeerd rekenen, wat pijntjes en heel veel zweet druppeltjes. Maar vandaag weer een aantal uren gemaakt in Wattopia die ik me normaal niet kan voorstellen. Aan het kerstdiner vertelde ik dat ik normaal gesproken een uur al te lang vind en nu trap ik er ongeveer 4 weg. Zelfverbazing vind ik een passend woord.

Tip

Laat je vooral niet gek maken door de anderen die je volgt en die proberen om de 500 kilometer vol te maken. Misschien hebben zij geen leven en jij wel. Ook wel wat waard.

Hoe dan ook een aardige als je anderen op Strava volgt om dat in gedachten te houden.

Na de lange dag van gisteren was het voor vandaag vooral de vraag of er nog wel iets in mijn benen zat, behalve melkzuur.

Ik zag een leuke rit om 10:30. Bedacht me later dat de Rapha rit om 9:03 vast ook leuk was en verder zou ik er wat voor en tussen gaan rijden. Veel korte ritten. Veel ritten met verschillende inspanning. Vooral inrijden op het gemak. Bij de Rapha rit was het daarna stevig aanpoten. Tussendoor een 3 minuten pauze en rustig aan om daarna vol de laatste 90 minuten tekeer te gaan. Het was sub 2, maar het voelde als meer. Moest echt stukken flink aanzetten tot dat het beheerster werd aan de kop van de rit. Kon af en toe de spanning van de benen afhalen als ik door de rode grens muur ging.

In totaal een kleine 4 uur bij elkaar gefietst en nog eens 125 kilometer. Op dag 2 ben ik daarmee over de helft. Verbazing al om. Vooral als ik me bedenk hoe ik me in het geheel voel. Natuurlijk voel ik mijn benen, maar iets anders had ik ook echt niet verwacht.

Nu op naar het kerstdiner.

Tip

Zorg tijdens het fietsen voor afwisseling. Zeker als je binnen rijdt. Ga eens met wat meer inspanning rijden en ook zeker met minder. Focus op Zone 2, maar ga gerust ook eens iets harder. Rijdt met een hoger en een lager beentempo. Kom geregeld uit het zadel. Als je wisselt tussen ritten zit er meestal 3 minuten ruimte tussen. Gebruik die om even af te stappen. Misschien wat te rekken of een toiletbezoek in te plannen.

En vergeet vooral niet achteraf de inwendige mens te verzorgen.

Het is 24 december en daarmee wordt het startschot gegeven van de Rapha Festive 500. Gelukkig tellen tegenwoordig ook de kilometers op Zwift mee en was het niet nodig om het water in te gaan, want zo was het weer te noemen vandaag. Een waterballet zonder grenzen.

Ik koos er ter ere van Rapha voor om in een Rapha broek te starten. Ere wie ere toekomt.

Het lijkt eenvoudig om binnen te rijden en zo de kilometers weg te rijden, maar ook dat kent zo zijn uitdagingen. De noodzaak om alles te trappen. Het meer statische rijden. Minder afleiding.

Maar ik ging er voor. Rond 8 uur starte ik. Een Roborijder volgend. 1.8 watt per kg. Trappen maar. Gangetje van 32 kilometer per uur. 4 bidons klaar om voldoende te drinken. Ook het nodige te eten klaar gelegd.

Ik begreep dat je op duurtempo ongeveer 30 gram koolhydraten per uur zou moeten eten of eventueel 40. Daar had ik de ballen voor klaargelegd.

Na een goed uur begon de zondag rit met de Zweden. Ruim 100 kilometer. Mooi om me bij aan te sluiten.

Trappen maar weer. En zweten. Heel veel zweten.

Ik kreeg het gaande weg steeds minder makkelijk. Gelukkig bracht E me een espresso en een stuk later, met een echt fourage tasje, een bidon koud water en stukjes cake die overgebleven waren van de trein die we ieder jaar bakken voor de familie.

De bidon koud water was een genot. Zo lekker kan water zijn. Want ook al blies de ventilator hard, ik begon het steeds warmer te krijgen. Tegen het gevoel van verhoging aan. Zo warm.

Maar waar ik het vandaan haalde wist ik niet, maar ik bleef maar trappen. Hoewel mijn vermogen af begon te nemen, de vermoeidheid nam de overhand, reed ik de rit helemaal uit.

Gecombineerd 143 kilometer in Wattopia gereden. Dat waren, tijdens het fietsen, gecombineerd door het fietsen en normaal verbruik, 3.677 calorieën volgens mijn Apple Watch. Dat zijn 7 Big Macs. Ik ben bang dat mijn banaan (89), 2 gels (samen 240), 1 fruit reepje (123) en plak cake (120) wat aan de minimale kant was om voldoende energie binnen te krijgen. Misschien maar iets meer opscheppen vanavond.

Tip van de dag

Probeer op de eerste dag al een flinke hap uit het totale aantal kilometers te halen. Dan heb je niet de druk dat je iedere dag minimaal een x-aantal kilometers nog moet rijden om het te halen, maar heb je zelfs de mogelijkheid iets te verliezen, mocht het gebeuren.

Kerstavond. We hebben 24 dagen afgeteld tot aan kerst of hebben we afgeteld tot de dag waarop de Rapha Festive 500 begint.

Vandaag als laatste iets waar ik niet zonder kan. Een middel dat nog een tijdje op de lijst van verboden middelen heeft gestaan bij een te hoge waarde. Het zwarte goud wat mij betreft. Het middel ook dat algemeen aanvaard wordt als een middel waar je als duursporter echt iets aan hebt.

Cafeïne.

Verwerkt in gels en drink mix. De cola bij de stop onderweg. Voor de echte zware gebruiker in pil vorm. Voor de liefhebber in kauwgom.

Maar mij doe je toch wel het meeste plezier met een espresso.

Kopjes heb ik daarvoor in verschillende soorten. Dit is een nieuwste aanwinst.

Drink ik tegenwoordig mijn Amsterdamse kantoor espresso uit, omdat de wegwerp bekertjes tot de verleden tijd behoren en de gegeven bekers meer weg hebben van een afvoerpijp dan een kopje.

Tijdens de Tour de France is Vive le Velo bij ons thuis vaste prik. Een vriendelijk wieler praat programma op lokatie.

De presentator kwam in opspraak omdat hij via een slimme constructie via zijn echtgenote bijverdiende aan de Vive le Velo kleding.

Mijn vrouw heeft een jaar tijdens de adventstijd prachtige posters laten maken van mij in de vorm van het Vive le Velo mannetje door de Engelse tekenaar er van.

Als vriend van de show en de tekenaar kwam ze er dit jaar achter dat ze in een speciale oplage beddengoed kregen. Helaas eenpersoons en ze wil nog even met me verder onder het zelfde dekbed.

Gelukkig hadden ze ook kussenslopen.

Want wat zei Joop Zoetemelk al eerder: de Tour win je in bed.

Wij worden Tour winnaars.

Nog zo’n verslaving van me als het om fietsen gaat. Schoenen. Witte schoenen. Ik heb er een massa van. Tellen is geen goed idee want dan zal mijn bijnaam snel Imelda Marcos worden.

Niets beter dan een stel witte sokken van de juiste lengte met een stel stralend witte schoenen. Er is de theorie dat je bene er optisch langer door worden en dat de fietser daarom voor deze combinatie gaat. Ik weet niet zeker of dat het is, maar een stel nieuwe witte schoenen zijn een genot.

Deze schoenen zijn een discussie punt. Ik vind ze heerlijk zitten. Goede verdeling van de kracht over de voet. Heel stijve zolen. Een zachte sok die je voet omsluit. Maar de sok is meteen de valkuil van deze schoenen. Ze worden snel vuil en niet meer schoon. Verder zijn ze minder geschikt om binnen mee te rijden, omdat de sok vocht opneemt. Net als regenwater. Maar als je, je daar bij neerlegt heb je hier een fantastisch paar schoenen aan.

Mijn bling bling paar.

Tot dat ze vuiler worden.

Het afgelopen jaar en ik hier heel fanatiek en toegewijd in geworden. Nog meer dan ik het al was. Er komt geen druppel olie meer op mijn ketting. Bij een nieuwe ketting zorg ik er juist eerst voor dat het fabrieksvet op de ketting helemaal verwijderd wordt. Dan begint het waxen. In 2023 begon ik met drip wax van Silca. Marginal gains. Het loopt beter en het kost minder wattage om je ketting rond te draaien.

In 2024 ga ik nog een stap verder. Dan gaat mijn ketting in een waxbad.

Natuurlijk weer van Silca. De Secret Chain blend.

Spannend om te doen. Maar wie niet sterk is moet slim zijn om het kleinste verschil te maken of te overbruggen.