Blog

Ik ben een polderrenner pur sang. Wind. Ellenlange wegen rechtdoor. Het maakt me niet uit.

Stijgt de weg een beetje, dan kom ik in de problemen. Een brug voelt als een col. Een Passo als een onneembare berg.

Maar de laatste tijd durf ik de uitdaging meer aan te gaan. Want wat is het mooi. Het zwoegen. Het lijden. Het langzaam maar zeker hoger komen. De haarspeldbochten. De uitzichten. De veranderende vegetatie. Het gevoel als je boven komt. Het bord dat de hoogtemeters aangeeft en de naam van de pas.

Misschien is dit het dichtste dat ik bij winnen kan komen. Het overwinnen van mezelf.

Ik heb voor komend jaar een paar persoonlijke uitdagingen op het programma gezet. Zal er hard voor moeten werken. In de voorbereiding en als het zo ver is als ik aan de voet sta.

Tot die tijd bereid ik me voor. Want als theoreticus en analytic wil ik me natuurlijk goed voorbereiden.

Dat kan met dit schitterende boek. Niet zo’n boek waarin een fietser die geen fietser is of een fietser uit de tijd dat fietsen nog buiscommandeurs hadden in de rondte rijdt, maar een nieuw en modern boek.

Wel zo’n boek dat je amper kunt optillen. Zo’n echt salontafel boek.

Mijn donkere avonden zijn gevuld. Met plannen en wegdromen.

Zou ik er een probleem mee hebben. Het lijkt er op. Is het geen eten dan is het wel drank. Nog beter als de twee te combineren zijn. Lurken aan een zakje onderweg.

Maar wel alcohol vrij.

Heerlijk verfrissend. Ik was er zo enthousiast over dat ik ze er een berichtje over gestuurd heb. Ze wisten niet zeker of het in het assortiment zou blijven en daarom ben ik extra blij met deze doos vol.

Mojito gels. Ik lust ze well.

Je zult maar vrienden hebben. Je zult maar vrienden hebben die van fietsen houden. Je zult maar fietsvrienden hebben die van een spelletje houden. Je zult maar fietsvrienden hebben die van een competitief spelletje houden.

Dan heb je hier het ideale cadeau. De ideale bezigheid voor een gezellige avond. Een Kwaremontje er bij en proberen de vragen te beantwoorden.

Een doel zonder consequenties, maar als je iets af kunt vinken geeft dat een goed gevoel. Boven de maand december hing voor mij nog de granfondo zoals ze dat bij Strava noemen, oftewel een ronde van 100 kilometer. In de zomer niet zo’n grote uitdaging, maar in de wintermaanden is dat het soms wel. Minder mooi weer, kortere dagen, andere verleidingen en dan tikken de dagen weg.

Vandaag was het prima fietsweer. Een iets uitdagende wind, maar zonder uitdaging kan iedereen het. Ik stapte op met het idee om lekker te gaan fietsen. Winters op het binnenblad, licht trappend vertrokken. Niets te veel vermoeien, maar lekker rijden. Trainen komt vanaf januari wel weer aan de beurt.

Zo stuurde ik mijn fiets rustig slingerend langs de Vecht, of hoe deze riviertjes ook mogen heten. Langs plassen, die bij mij allemaal Vinkex of Ankeveense heten. Wat maakt het uit. Allemaal ben mooi. Allemaal even kronkelend. Allemaal soms helemaal onoverzichtelijk.

Bij de prinses kwam ik de Renault Clio club tegen die daar vast hun jaarlijkse kerst route aan het rijden was. Versierd en wel. Was dat het meest opvallende van de rit? Misschien wel. Of het moeten de vele fiets clubjes geweest zijn die me tegemoet reden. Er wordt dus wel in groepsverband gereden.

Zo trapte ik door en kwam ik ruim boven de 100 uit en kon ik het vinkje makkelijk zetten.

Nadat ik de dames over de Muur van Namen had zien crossen nog vlug naar onze hoofdstad. Vooral de Holtkamp bitterballen en Utrechtse oude kaascroquetjes waren het melden waard. Iets met weggereden calorieën? Nee, gewoon lekker.

Dat fietsen n eten in combinatie dat wil wat met elkaar. Veel fietsen is veel eten. Beter nog is als je fietst en goed eet, zodat je beter kunt fietsen. Boeken vol worden er over geschreven en de theorie krijg ik steeds meer in mijn vingers.

Dit boek liet ik me graag geven. Één van de Amerikaanse wielrenners die ik volg, kookt hier geregeld uit. Vooral zijn ontbijtjes. Die zien er meestal lekker uit. Dus wie weet schuilt er ook in deze renner een keukenprins.

Van boven tot onder coureur. Modieus uit Parijs.

C’est la chaussette qui fiat la cyclist!

En niet zoals Anne op kantoor altijd zie:

C’est le ton qui fait la musique.

Ook al geloof ik daar ook wel heel erg in.

Fietsen is voor mij een verslaving. Als ik er eenmaal (weer) mee begin, kan ik niet ophouden. Wil ik het liefste er iedere dag opnieuw op uittrekken en draait echt alles er om.

Fietsen lijkt nog meer verslavingen met zich mee te brengen. Die van het onophoudelijk opnieuw aanschaffen van bepaalde spullen. Daarbij behoren bidons. Ik gebruik veelal de zelfde, maar heb een kast, of kasten, vol staan met bidons. Soms wil je namelijk wel eens iets anders, krijg je er één bij een pot drink mix, het aanschaffen van wat sportvoeding, een fiets, een stapeltje kleren of is het gewoon leuk. Soms moet je ook wel wisselen, hoe goed je ze ook wast. Schimmels tieren weelderig in niet goed gewassen bidons.

En als je zoals ik werkt bij PAS, dan zijn dit soort bidons natuurlijk helemaal leuk om te hebben.

Starte net mijn Wahoo op, omdat er een update is van de kaarten. Wachtend op het starten, inderdaad het lange wachten, zag ik dit schermpje. Dat het rennertje zit te fietsen op een Wahoo Bike was me eerder opgevallen.

Maar nu!

Volledig in kerststemming! Met boom, mits, sjaal en trui.

Dat is nog eens seizoens gericht.

En inderdaad een vies scherm.

Eten, drinken, eten, drinken. Het nieuwe wielrennen is gebaseerd op input die resulteert in output. Koolhydraten in je systeem stoppen die zorgen voor wattage en herstel.

Er is veel smakelijks in de sportvoeding, soms ook helemaal niet, maar er is ook nog veel meer smakelijks er naast te vinden, dat ook zeker niet slecht is. Denk bijvoorbeeld aan nougat. Er is een sport repen merk dat nougat aanbiedt, maar wat is er lekkerder dan speciale die voor je meegenomen wordt uit Parijs.

Een blik vol met lekkere smaken.

Ik denk alleen dat ik deze bewaar voor na het fietsen. Iedere keer een beloning voor de geleverde prestatie.

Fietsen lijkt soms een oud Hollandsche bezigheid. Kunst op twee wielen. Een gouden bezigheid. In een Nederlands landschap. In blauw en wit.

Zelfs in Delft Blauw. Op een echte Delfs Blauwe tegel. Met echtheidscertificaat.

Natuurlijk gevonden in de immer mooie museumwinkel van het Singer in Laren.