Ik hoor bij de groep van fietsers die graag op het zadel zit, maar geen zitvlees heeft voor het zadel, ondanks dat er voldoende vlees op de botten zit.
Gelukkig zijn er goed “chamois” in de broeken tegenwoordig. Net als perfecte zadels. Maar ondanks dat, zit het soms niet allemaal mee. Daarom kies ik er voor om te smeren.
Ik wissel wel eens van product. Nu smeer ik hier mee. Een merk dat ook smeermiddelen maakt voor op de ketting en andere draaiende delen en net zulke goede producten voor op het lichaam.
Ruikt ook nog best lekker en natuurlijk en nog beter, het werkt!
Wat zijn er veel mooie boekjes en boeken geschreven over fietsen en de fiets. Niet alleen in het Nederlands, maar ook in veel andere talen. Gelukkig dan ook vaak weer vertaald in het Nederlands. Ik en mijn fiets, van Paul Fournel, is zo’n boek.
Het is eerste hoofdstuk alleen al. Man beland in het ziekenhuis. Moet geopereerd worden. Arm gebroken. Hij kijkt naar het operatie gereedschap. Zie een Black & Decker boor liggen. Vindt het jammer dat het geen Peugeot is. Peugeot is een mooie wielerploeg.
Precies, zo denken de hersenen van de wielerliefhebber. Zo herkenbaar. Je gaat voor een nieuwe vloer kijken en ziet Quickstep. Je gaat naar de supermarkt en ziet Jumbo. Je rijdt over de snelweg en ziet Visma. In alles komt de wielrennerij terug.
Ik ben heel benieuwd naar de andere verhalen.
Als Frank Heinen er dit over zegt, dan weet je dat het goed zit:
Van trainen wordt je beter, maar zoals Joop Zoetemelk al zei: de Tour wordt gewonnen in bed. Modern wordt er nu aan toegevoegd: als je er maar niet te lang in ligt.
Maar Joop wist waar hij de mosterd moest halen. Je moet namelijk zorgen dat je hersteld. Als hij uren op een vast verzet door de duinen bij Scheveningen had gereden was zijn bed de beste oplossing, in die tijd moest je namelijk niet meer dan één bidon meenemen. Waarschijnlijk met water en misschien met een beetje grenadine. Eten? Zeker niet te veel. Liever zo min mogelijk.
Dat is nu allemaal anders. Niet allen tijdens, maar ik er na moet je, je nu verzorgen. Achteraf met eiwitten. Bijvoorbeeld in de vorm van een glas chocolademelk, lactose vrij voor mij, of in de vorm van een herstel shake.
De renner is op drie punten verbonden met zijn (lees hier het van toepassing zijn de gender) fiets. Stuur, zadel en pedalen. Dan kun je er maar beter voor zorgen dat, dat allemaal perfect is. Iets te veel speling kan voor flinke blessures zorgen. Zeker bij de pedalen. Voor dat je het weet speelt een knie op en zie je een deel van je seizoen aan je voorbij gaan. Extra belangrijk is het om geregeld je plaatjes te vervangen. Die slijten nu eenmaal. Vooral als je wel eens parmantig als een pinguïn op je koersschoentjes rondstapte, maar ook door de verbinding met de pedalen.
Ik gebruik nu de blauwe Shimano plaatjes. Ietsjes speling, maar niet te veel. Klikken makkelijk in.
Goed van Shimano vind ik dat ze tegenwoordig hun producten in, gok ik voorzichtig, gerecycled karton / papier verpakken en niet langer in hard plastic. Daar drijft al genoeg van op de ocean. En het plaatje is nog steeds van een kunststof gemaakt….
Waar doe je iedere een beetje fietser een plezier mee? Zeker de fietser die weet dat je soigneren kunt leren, maar nog meer als dat soigneren al een beetje geleerd is?
Met sokken.
Of zijn het kousen?
Lengte? Zeker niet te kort, want hoe hoger de sok, des te harder de snok.
Kleur? Het mag zeker wit zijn, maar de moderne renner staat ook nog wel eens een kleurtje toe. Als je in de regen fietst is een kleurtje, zoals zwart, een redder in de nood. Stijlvol of niet.
Materiaal? Dat hangt van het seizoen af. Maar een warmere winter sok, waarin Merino is verwerkt houdt de voeten een heel stuk langer warm.
Je zou toch maar in een auto achter het peloton aanrijden. Nog spannender langs renners rijden. Ondertussen instructies geven, bidons uitdelen, met je renners meeleven, juichen als je wint, huilen als dat niet zo is.
Het leven van een ploegleider. Ook daarin hoge pieken en diepe dalen.
Lidewey van Noord komt met die Verhalen uit de volgwagen. Ze schrijft mooie wielerboeken. Pellegrina is hét boek over de fiets beleving in Italië. Ik ben benieuwd wat dit boek brengt.
Dat ik bekennend fietser ben, dat is bekend. dat ik erkent fietser ben wordt erkend.
Ik durf er ook voor uit te komen. Durf de confrontatie aan te gaan. Fietsen is nu eenmaal meer dan bijvoorbeeld alleen het zinloos achter een balletje aan hollen.
De goedheiligman komt vandaag op bezoek. Dat is als je tenminste het afgelopen jaar lief bent geweest. Toch altijd een bijzondere en spannende tijd.
Afgelopen weekend in Laren
Als beetje fietsliefhebber houd je tegenwoordig al je vorderingen nauwlettend bij. Geen rit mag ongezien blijven. Als het even kan ontvang je er nog kudo’s voor ook. Wekelijkse, maandelijkse en jaarlijkse doelen. Kilometers maken. Snelheden. Hoogtemeters. Alleen of in gezelschap. Nieuwe routes plannen op de kaart. Afspraken maken in de nieuwe chat functie. Foto’s of zelfs bewegende beelden er bij. Alles kan.
Want als je het niet in Strava upload is het niet gebeurd. Dat is bekend.
Maar als het woord nog niet bestond, dan is het er nu. Stravastress. Het aanhikken tegen de doelen. De druk van buitenaf. Het anderen zien fietsen, terwijl je er zelf niet aan toe komt.
Maar toch, zonder Strava is fietsen een stukje minder leuk. Nu kun je zien wat je doet en in andere jaren gedaan hebt. Ik ken iemand die betalend lid is omdat hij het waardeert wat de ontwikkelaars hebben gedaan. Verder is hij niet zo van de socials. Ik weet niet of dat dé graadmeter is, maar toch.
Een mooier geschenk is er voor de wielerliefhebber niet dan een nieuw jaarabonnement. Om te administreren en te volgen.
Een lange koersdag kan niet zonder commentaar. Kijkend naar “de Belg” ken je deze man zeker. De man die als een vader hoedt over de hoofdcommentator. De man van de anekdoten. De man die in de zomer nog “even het gras af rijdt” en op bezoek ging bij zijn 100 jarige vader (dit jaar overleden op 102 jarige leeftijd). De voormalig knecht van Hennie Kuiper. De man die beledigd was toen zijn voormalig commentator Michel Wuyts hen als zijn knecht bestempelde die wel heel makkelijk naar een andere kopman overstapte toen Wuyts met pensioen moest. De man waarvan het volledige commentaar dat hij gaf samen met Wuyts tijdens de Olympische spelen overwinning van Greg van Avermaet, een discipel en beschermeling van hem, is uitgeschreven in een boek. De man van wijsheden. “Eten drinken, eten drinken”.
De man die als een predikant zijn geloof predikt. Vaak door Belgische ogen bekeken, maar altijd mooi.
De man die als Mozes zijn tien geboden naar ons brengt. Voor een katholieke sport als het wielrennen, waar jonge jongens door veel te fietsen hun driften leren te beheersen, waar Remco Evenepoel “god” wordt genoemd, maar waar Frank Vandenbroucke zelf zei dat hij God niet was en de Paus een anti abortus wielerploeg, Amore e Vita, sponsorde, kan dat niet mooier.
Dat kan natuurlijk niemand anders zijn dan José de Cauwer.
Voor mij wordt dit weer een bron om uit te citeren.
Eerste dag van de advent. Bij ons thuis is de eerste kaars van de adventskrans aangestoken. Zo tellen wij de zondagen af naar kerst.
Vanochtend reed ik rondjes op de vulkaan in Zwift. Rondjes draaien. Niets van een mooie route, maar puur voor de tijd en kilometers. Net als ik dat wel eens in de polder doe. Op een vast rondje rondrijden en kilometers maken. De eenvoud die telt. Net zo eenvoudig als het niet meer een binnenband in je buitenband stoppen, maar sealant. De melk die gaat vult mocht je lek rijden en die er ook voor zorgt dat de band velg combinatie helemaal licht dicht is. Echt makkelijk is dat met een volspuit. Zoals deze van Silca.
Sealant in de spuit en via het ventiel toevoegen. Een kind kan de was doen. Eén stuk minder geklieder.
In een naald vrije wielerwereld, mag de spuit gelukkig nog wel.
Cyclemania-c4 