Deze dag naast de fiets stond al langer gepland. Een tripje met E langs een aantal plaatsjes na een TV presentatie over Brixen / Bressanone. Een bezoek meer dan waar. Een aanrader voor wie van de typische Süd Tiroler plaatsjes houdt, met arcaden en grootse katholieke kerken.
Een woning in Brixen besmukt met opvallende kunst
Maar zo’n dag heeft meer doelen of die geef ik er toch graag aan en dit is natuurlijk geen VVV blog. Potje honing kopen op de markt, alleen dat al want vroeger stond in de catalogus van Van Herwerden toch echt honing te koop en koninginnebij pollen, en rust in de benen voor de dag van morgen. De dag van morgen is het Mendoladag. De dag dat de pas voor gemotoriseerd verkeer is afgesloten en je er als fietser in alle rust van het uitzicht en de beklimming kunt genieten.
De lezer weet dat de rust bij mij onrust is als er iets georganiseerd is en het dan ook nog berg op gaat. Ik ga het gewoon proberen.
Vandaag de fiets eens de andere kant op gestuurd. Richting Trento. Beginnen met wind in de rug en een beetje bergafwaarts.
Blik op de op of afrij laan
Het tempo zat er vanaf de eerste meters meteen goed in. Soms loopt het zoals het loopt. Als ik de andere kant oprijd kom ik meestal interessante fietsgroepjes tegen. Vandaag jammergenoeg niet mijn kant op. Waar ik hoopte meegenomen te worden, mocht ik de locomotief zijn voor een vlotte Duitse bikepakker. Zo’n hippe die in de gemiddelde MAAP of Rapha reclame niet zou misstaan.
Ik gaf hem een slinger tot aan Trento. Ik had er mooi 1,5 uur opzitten in gestrekte draf. Mijn bagagedrager zitter, die zich keurig gemeld had, hoopte vandaag het Gardameer te bereiken. Die laatste 40 kilometer zou hem denk ik wel lukken, ook al zou het wat minder eenvoudig gaan als hij zelf het tempo aan moest gaan geven.
De weg terug zou een stuk lastiger worden. Dat was wel zeker. Terug omhoog en de wind was nog niet zo ver gedraaid als ik gehoopt had.
Het werd dus iets meer duwen en trekken en een heel stuk meer werken dan de vloeiende beweging van de heenweg. Daarbij begonnen, eerlijk is eerlijk, de tijd en de kilometers toch ook hun rol te spelen.
De geplande 4 uur maakte ik dan ook bij lange na niet vol, ook al voelde het als veel meer dan 4 uur door de polder bollen. Ik vraag hier toch net dat beetje meer van mezelf.
Misschien soms wel net dat beetje te veel. Ook al gaf Join me vandaag toch nog een voldoende, helemaal klopte de verdeling niet.
Dreigende luchten en een weersvoorspelling die niet veel goeds deed vermoeden en Join die een rustdag voor schreef.
De fiets bleef staan en we kozen voor stappen door Bolzano.
Ik brandde een kaarsje bij Maria. Terwijl ik me omdraaide kieperde een mevrouw een hele laag kaarsjes in haar tas. Ik denk niet dat je dat uit weelde doet.
De gezondheid kwam vandaag in een potje met een rietje, met daarin een drank met onder andere spinazie voor de een en bietensap voor de ander.
En het weer? Dat viel uiteindelijk goed mee. In Süd Tirol hebben ze het minstens net zo lastig met het voorspellen van het weer.
Een pittig gesprek, alles is relatief lezer, aan de ontbijttafel. Wat te doen. Een dag lang klimmen of me aan de Join training houden. Ik las dat in het huis waar de man de broek aan heeft, de vrouw deze in de ochtend heeft klaargelegd. Ik luister. Waarschijnlijk ook wel zo verstandig. Als de tijd me ontbreekt dan baal ik dat ik me niet kan houden aan het schema, heb ik de tijd wil ik weer iets anders doen. Een soort van FOMA. De angst om te missen dat je zou kunnen doen en meemaken. Ook al vind ik een op en neertje hier over het fietspad eigenlijk ook heel leuk.
Vandaag staat er 2,5 uur intensieve duur op het programma verdeeld in 15 minuten inrijden, 30 minuten meer wattage, 30 minuten wat minder, 30 minuten wat meer en 30 minuten wat minder afgerond met 15 minuten uitrijden. Niets extreems. Eigenlijk een rit om daarna de dag nog aan te kunnen.
De lezer ziet het woord “eigenlijk” staan en weet voldoende.
Ik rijd naar het fietspad en begin mijn eerste blok. 30 minuten rond 80% van ftp. Daarmee kun je een lekker tempo rijden en zo rijd ik tot Bolzano en een stukje richting Merano. De eerste 30 minuten zitten er op als ik net een geblokt rennertje voorbij rijd die in mijn wiel kruipt. Ik bega de fout om door te rijden. Doordat het hier lichtjes oploopt krijg ik net dat beetje meer weerstand en in plaats van te vertragen versnel ik iets. De wattages gaan wat omhoog. Het loopt als een trein. Ik voel me goed en goed op de fiets. de man aan mijn wiel is vast een bekende van velen want hij krijgt geregeld zijn naam toegeroepen.
Zo stoom ik mijn volgende 30 minuten door. Eigenlijk met te veel inspanning. Zelfs voor een blok met de wat meer wattage. Wat zou het.
Ik krijg een Grazie op het punt dat ik besluit om te keren. Dat was blok 2.
Ik sta even stil. Zie een renster op een Specialized aan de overkant en niet veel later een man in een Quickstep tenue, van een ouder jaar, aan komen rijden. Ze groeten elkaar en gaan me voorbij. Zouden dat de locomotieven zijn die mijn karretje mee zouden nemen?
Toch wel voor een paar 100 meter. Die Italianen doen dat slinks. Ik weet niet eens hoe het gebeurde maar ik zat weer op kop. Kon het niet laten. Zocht de flow weer op en begin te rijden.
Blijkbaar vonden mijn wagonnetjes het prima, want die zag ik niet meer, maar hoorde hem alleen luid brullen en fluiten als we mensen voorbij moesten en zij meer aan de kant. Je hebt signaleren en signaleren. Ik gaf natuurlijk braaf mijn handtekens.
Een klein sprintje nadat we een weg over moesten steken, maar verder was het vooral stevig doorrijden, tot aan Bolzano. Dat was blok 3. Daar ontving ik weer de bedankjes en de vraag waarom mijn derailleur aan een roze padje hing. “Marginal gains” was mijn antwoord. Enig trots, die Italianen kennen het vak van complimenten geven, toen ze vroegen of ik ex-profi was, zoals ik maar door bleef rijden.
Zo had ik voldoende om het laatste stukje te beginnen. Stukje rustiger, maar nog steeds in de lekker doorrijden flow. Nog een 30 minuten blok.
De laatste 15 gingen in alle rust terug. Beetje worstelen op het laatste stukje naar boven. Goed gevoel overgehouden aan de rit. Tijd om bij te komen.
Join wilde me een hele krappe voldoende geven. Ik had teveel mijn best gedaan. Ik kan het niet ontkennen.
Als Lupo Wolfie dan niet mee gaat op reis, dan lopen we wel naar La Lupa del Lagorai gemaakt van de restanten van boven die omgevallen zijn door een over dit gebied woedende orkaan.
Als de man de berg niet op fietst, haalt hij de kaas in huis: Stelvio en nog lactose vrij ook
Het is pas dag twee, maar ik weet nu al dat ik dit ongelofelijk ga missen. Een ontbijtje op het terras, terwijl de dag ontwaakt. Daar neem ik normaal toch de tijd niet voor of ik heb geen zin om de wekker om 4 uur te zetten. Het zal vooral het laatste zijn.
Om er een beetje in te komen en passend bij wat Join me voorschreef besloot ik om een op en neertje te doen naar Meran. Iets in me hoopte op een typisch Italiaanse zondagochtend groep die me op sleeptouw zou nemen. Het bleef bij hopen, want Italiaanse zondagochtendgroepjes rijden met wind mee en daarom de andere kant op.
Join had een pittig programma neergezet. 10 keer 40-20, dat is 40 seconden zo snel als het gaat, maar duidelijk boven ftp en dan 20 seconden rusten en later nog 4 x 10 minuten tempo. Iets om naar uit te kijken….
De heenweg koos ik voor beentempo. Ook wel eens goed om te doen als je, zoals ik, vaak vervalt in een langzaam beentempo als het berg op gaat. Ik wil niet dat mijn hersenen gaan denken dat, dat altijd zo moet gaan als ik aan het fietsen ben.
Zo reed ik de toerfietsende, bike pakkende, familie fietsende, zich wielrenner voelende, semi gravellende, georganiseerde reizenden, hardlopende, skeelerende mensen massa op het fietspad voorbij. Het is mooi om te zien hoe intensief dit fietspad wordt gebruikt. Gelukkig is het breed genoeg om meestal vlot in te kunnen halen.
Bij Flarer, de fietsenwinkel, was vandaag mijn keerpunt. Pracht en praal aan Italiaanse fietsen. Willier, Pinarello en Colnago en van alles de topmodellen. Daarbij schoentjes van verschillende merken in uitvoeringen om je vingers bij af te likken. Ouderwets kwijlen voor de etalage, zoals ik dat vroeger deed bij Kroone Liefting in Limmen toen ze nog in hun oude winkel zaten. Lang geleden. De nieuwelingen categorie ben ik al lang ontgroeid, maar de jeugdige liefde voor de fiets is gebleven.
Het fietspad
De weg terug. Het loopt nu licht af en daar maak ik gebruik van. Tempo gaat iets omhoog, maar ik rijd vooral met het doel om het te blijven volhouden. Het inhalen gaat maar door, maar helaas volgen de renners niet die ik verwacht dat wel met me mee zouden rijden.
Afslag bij Bolzano. Nog 20 kilometer te gaan. Ik zie een sponsorpakje voor me rijden. Een mooi richtpunt. Bij het inhalen voel ik dat die niet achter blijft, maar zeker mee gaat. Hij kent het voordeel van een rug om achter te verschuilen. Kent ook de etikette van de handgebaren.
Tot mijn verbazing neemt hij zelfs een stukje over als ik even aan een reep knabbel. Het eten was er vandaag een beetje bij ingeschoten. Slinks laat hij daarna weer lopen en ik neem nog een stuk over. Goed voor de gevraagde inspanningen van de dag.
Daar komt hij nog een keer. Ik zie dat hij een paar tanden heeft bijgeschakeld en er nog een keer goed voor wil gaan zitten. Het gaat vlot. We komen steeds dichter bij het einde van het fietspad voor vandaag. Als je zo gepiloteerd bent, moet je er een eindsprint van maken. Ik ga niet uit het zadel, maar gooi wel het tempo nog een laatste keer de hoogte in. Hupsakee. Ook ik voelde me even wielrenner.
Hier laat ik onze wegen scheiden. Ik fiets rustig het laatste stuk naar boven terug naar Tramin. Leuk als je er bent en uitzicht over het dal hebt, lastig als je nog die paar hoogtemeters moet overbruggen en het eigenlijk wel genoeg is.
Ook al voel ik me goed, ik ben gesloopt. De warmte eist haar tol en de rest van de dag ben ik niet veel meer waard. Join is heel tevreden met over hoe ik de training heb uitgevoerd. Mijn eerst 7,8. Meestal is een voldoende al een hele opgave.
De eerste week dat La Dama en ik samen zijn is voorbij. Er zijn 6 ritten gereden. Van lang tot kort, van vlakker tot met meer hoogtemeters, van sneller tot langzamer, van alles en nog wat.
Gisteren ging ze een dag in de tas toen wij ons verplaatsten van Torbole naar Tramin. Hier de Italiaanse naam opschrijven is onzin, als je ‘s avonds bij het Schützenfest hoort wie er allemaal welkom geheten worden, de mensen uit Beieren, die uit Oostenrijk en natuurlijk ook de gasten uit Italië. “Hier spricht man Deutsch in Tradition“, terwijl ik het niet enger probeer te maken dan dit.
Zo’n dagje naast de fiets geeft tijd voor gedachten, zeker als je nu in een rustig huis terecht bent gekomen dat midden tussen de wijnranken op een wijnberg ligt. Rust is het woord na de drukte in Torbole.
Ik vraag me af wat voor een huwelijk, beter: bijvrouw relatie, het is tussen mij en La Dama. Is het gearrangeerd, voorbestemd, liefde op het eerste gezicht, een verstandshuwelijk of een relatie die nog moet groeien. Misschien wel een beetje van alles.
Het was duidelijk dat ik bij mijn nieuwe fiets weer bij een S-Worms terecht zou komen als me het totale verhaal zou bevallen. Ik heb eerlijk is eerlijk niet verder gekeken of geprobeerd. Door het aanbod dat er was werd de keuze deze witte. Maar bij het zien was ik meteen helemaal verkocht. De eerste paar ritten zijn overtuigend, ook als is het niet de overstap van een stalen fiets naar die van Carbon. Het is verfijning. Het zijn de details. Om de term nog maar eens uit de hoge hoed te toveren: marginal gains, maar ze zijn er. Het is niet goed om na een paar ritten al een echt oordeel te hebben, dus ik geef het nog wat meer tijd. Maar laat ik zoveel zeggen: ik kijk uit naar de volgende rit. En zoals Remco Evenepoel heeft laten zien, uiteindelijk is de mens de motor en moet die de fiets vooruit duwen.
Join had geen training ingepland. Vast door een combinatie van; de eerdere inspanningen van de week, het onhandig wel beschikbare tijd inplannen op zaterdag en het beperken tot 5 trainingen per week. Maar uiteindelijk ben ik de baas, echt waar, en keek ik wat er voor zaterdag gepland stond en deed ik dat op vrijdag.
Dat lijkt nadenken, maar is toch ook een vorm van masochisme. Er stond namelijk een training gepland met twee pittige blokken van ieder 10 minuten, waarvan 2 minuten boven ftp en 8 minuten op tempo doorrijden. Dat ga je voelen.
Ik koos twee klimmetjes uit waarop ik wist dat ik 10 minuten aan een stuk in de inspanning kon zitten. Lang leve de klimmetjes. Hier moet ik me altijd al inspannen om boven te komen en kon ik dus prima uit de voeten. Een stukje eenvoudiger dan op een vlakke polderweg de wind op zoeken. Dan kost het me meer moeite om te doen.
Interval één zat er op. Moest de afslag die ik zou nemen voor mijn rondje voorbij rijden. Ook vandaag kwam ik trouwens Pasqualon weer tegen. Profs starten uiterlijk om 9 uur met trainen is een uitspraak van Rinaldo en daarom vind hij dat Oss er maar de kantjes vanaf liep.
Op naar nummer twee. Ik verbaasde me dat Ivan me tegemoet reed samen met zijn trainingsmakker, de fietsen winkelier uit Arco. Ik ging de haarspeldbochten naar boven en een klein stukje verder. De 10 minuten in totaal moesten vol.
Weer terug naar beneden en langs het meertje naar huis.
De wind staat niet goed maar zeker ook niet slecht. Bij het tegenklimmetje bij de stenen krijg ik een lesje dat beentempo op een lichtere versnelling veel sneller kan gaan dan sleuren op een groter verzet. Ook al heeft het voor mij een dubbel effect, kracht en proberen te blijven staan in plaats van te gaan zitten, waar mijn benen naar verlangen, was het mooi om te zien hoe ik voorbij gesneld werd. De zwarte paardenstaarten zijn hier in onder de wielrensters.
Naar Dro en dan door naar Arco. Ik rijd tempo over het fietspad en hoor dat er iemand in mijn wiel zit. Meer mij. Terrein dus ik fiets door en geef hand signalen bij sterk afremmen en als we andere fietspad gebruikers moeten omzeilen. Zo vliegen we door tot Arco.
Als ik een hekje ontwijk en daarbij vol in de remmen moet om niet tegen een op de weg stappende meneer aan te rijden wordt ik rechts ingehaald door de zwarte paardenstaart. Hoe zij gereden was en weer achter me gekomen is me een raadsel.
De wegen scheiden in Arco. Ik neem het volgende stuk fietspad en haal meteen twee andere fietsers bij. Één gaat met je mee en het had signalen geven gaat dus door.
Als we bijna zijn vraagt de meneer vanachter mijn rug of ik niet moe word. Net het laatste duwtje voor de laatste paar 100 meter om daarna uit de bollen en de Grazie in ontvangst te nemen. Na al het ploeteren fijn om even tempo te maken.
De dag wordt gekroond met een wandelingetje naar Wind’s bar en een goed gevulde Açaíbowl. Als me iets het idee geeft van gezond te eten is dat het wel.
Dat was het voor Torbole. Op naar Tramin op zaterdag.
We vragen ons af hoe vaak we al deze weersomstandigheden hier gehad hebben. Vast wel een keer, maar het is opvallend hoe stabiel het is. Niets van dreiging in de avond of de hele tijd wat kijken naar de wolken die de bergen over trekken. We genieten er van, maar moeten de zonnestralen ook wel eens ontwijken. Het gevoel dat het september is ontbreekt volledig.
Vandaag fiets ik nog eens de Ballino op. Het gaat niet zo zoals het wel eens eerder is gegaan. Dat is duidelijk en ik zal proberen daarover niet door te blijven mekkeren.
Ik word ingehaald door een Italiaanse. Ziet er strak uit zoals ze naar boven rijd. Lange paardenstaart, roze sponsor kleding en een oranje De Rosa. Veel Italiaanser wordt het niet. Als ik niet wist dat Bolzamo in Nederland aan het fietsen was en ze een ander shirtje droeg, zou ik denken dat zij het was.
Ik duik de afdaling in en deze gaat me gemakkelijk af. Ik blijf me verbazen over hoe ik me op de fiets voel. Heel zeker. Ik blijf het ook nu roepen: lang leve de schijfrem!
In het dorp aangekomen bedenk ik me dat ik tien de weg door het dorp was afgesloten ik daar een klein klimmetje op moest om via een lusje weer op de weg te komen. Waarom dat er niet aan toe voegen? Was altijd verschrikkelijk voor me. Ik denk dat ik nog op de Pinarello reed. Min. Flamboyante uitstap.
Viel goed mee en in plaats van meteen afslaan, fiets ik nog een stukje verder. Nog een paar meter klimmen en een stukje Brenta massief inrijden. De beer is hier baas.
De blik terug
Het is hier mooi. Dat is zeker. Net zo zeker als dat ik omkeer en weer terug rijdt. Nu in gestrekte draf en over het fietspad langs de tunnels en de 6 haarspeldbochten, op de fiets doe je er eigenlijk 5, helemaal weer het dal in.
Nog 24 kilometer op weg naar huis. Op naar de stenen. Ik word voorbij gereden door een nieuweling / junior van de lokale ploeg uit Dro. Plat op zijn stuur. Volle bak. Trainen doe je zo.
Andrea Pasqualon van Bahrein Victorious komt me tegemoet. Man met baard. Zijn vriendinnetje woont in de buurt weet Rinaldo me ‘s avonds te vertellen. Ook wie het was trouwens.
Ivan komt me ook tegemoet. Er moet getraind worden. Zo blijkt maar weer. Hij rijdt in de winter een graveltocht samen met zijn vriendin in Patagonië en dan niet in het kledingmerk, maar in het gebied in Zuid Amerika.
Zo trap ik verder. Een paar mindere goden inzeilend. Kan E mooi laten zien hoe ik er één voorbij steek op het laatste stukje fietspad.
Mijn shirt heeft drogere tijden meegemaakt. Iedere druppel drinken loopt er net zo snel weer uit.
Mooie ronde zo. Precies 1000 hoogtemeters. Veel preciezer kun je het niet inplannen.
De dag van de fiets had meerdere redenen. Een belangrijke was ook dat er op woensdag een test op het programma stond. Zie het als een proefwerk en een toelatingstest in één. De ene om te zien of de trainingen resultaat hebben, de andere om te zien of je het niveau aankunt.
We kozen voor een iets vroegere start van de dag. Net als in Nederland zijn de temperaturen hoog en dan is het wat sportievere bezig zijn handiger in de ochtend als de temperatuur nog net iets lager is. Bevalt mij beter. Wandelingetje naar de bakker. Zoals zo vaak kan ik niet kiezen en kom ik met te veel thuis.
Ik kies er voor om de test te doen op de beklimming naar Drena. De echte test duurt 20 minuten en is proberen te geven wat je in je hebt in die tijd. 95% daarvan bepaalt, hebben de wetenschappers uitgedokterd, wat je een uur lang vol kunt houden en is je “ftp”. De meting gaat in Watt. In de verhouding tot je lichaamsgewicht kun je dan zien hoeveel Watt per kilo je kunt leveren. Dat zijn de getallen waar mee gegoocheld wordt als er over wielrenners en hun prestaties wordt gesproken.
In die 20 minuten is fietsen niet leuk. Je hijgt, je zweet, je benen vragen je om te stoppen, je tellertje gaat langzaam richting de 10 en nog langzamer richting de 20 minuten. Schrijnend is het als je je test doet en ook nog eens voorbij wordt gereden. Ik zag deze renner later nog eens en die kon wel wat.
Zou werk ik mijn 20 minuten af. Het lastige van een natuurlijke weerstand en niet Zwift is dat het traject onregelmatig is en het soms wat extra werken is om blijvend de zelfde weerstand te houden, tandje er bij, tandje er af. Gele en groene zones op het klim traject op mijn Wahoo.
Ik eindig in Drena, maar moet nog verder naar boven om de pas over te gaan. Ik neem tempo terug en ontdek dat ik dat ook kan. Rode zones op de teller, maar ik fiets in een rustiger tempo door. Zo kom ik boven.
En natuurlijk nog een blik op het kapelletje.
Ik rijd bergaf tot bijna aan het einde van het dal. Iets in me wil verder. Iets in me weet dat nu omdraaien veel beter is.
Ik rijd weer terug naar boven. De makkelijke kant en als cadeautje een afdaling terug naar Dro. De wind is af en toe wat lastig inschatten, maar verder loopt het als een zonnetje.
E is gaan lopen naar de markt in Arco en blijkt net een koffietje en een watertje aan het drinken te zijn. Ik schuif even aan. Veel meer vakantie wordt het niet voor mij.
Ter motivatie had ik het nieuwe shirt aangetrokken
Ik drink een deel van E d’r water op. Lekker met een bubbeltje. Geef dan galant mijn volle bidon met water mee voor haar terugweg. Of je nog 6 kilometer op de fiets moet of 6 kilometer te voet met de zon op je bol, maakt nogal een verschil.
Aan het einde van de middag kijk ik naar de Vuelta en begrijp ondertussen steeds minder van de koers. Volgens Rinaldo is het tijd voor de Aerokogel uit Schepdaal, Remco, om naar een beginners klas voor wielrennertjes te gaan, zoals hij in de rondte rijdt. Hij maakt Uijtdebroeks ook helemaal met de grond gelijk. Dat laatste vind ik spijtig, want ik mag die renner wel en hoop stiekem dat hij iets extreems uit zijn helm tovert.
En ik? Ik heb mijn ftp met 2 Watt verhoogd bij een gelijk gewicht. Geen vooruitgang om nu de vlag voor uit te hangen en nog steeds een ftp dat in de onderste regionen van “fair” zit (dat is net boven niet getraind). Maar waar ik blij mee ben is dat het rond dit niveau zit, waarbij ik dacht dat het verder teruggelopen zou zijn. Ik weet dat ik nog wel iets meer uit mezelf kan halen en door verstandigere keuzes mijn fiets prestaties kan laten stijgen. Iets om over na te denken en eens goed met mezelf over van gedachten te wisselen. Want ook al zal een reactie kunnen zijn; het gaat zo toch prima, als je net dat beetje beter bent, gaat het fietsen net dat beetje eenvoudiger en wordt het fietsen nog net dat beetje leuker.
Terwijl ik dit typ bedenk ik me ook dat ik onderweg wel eens iemand voorbij fiets en dat er ook wel eens iemand puffend en hijgend in mijn wiel zit en ik daarom maar niet aan hun ftp wil denken.
Cyclemania-c4 