Blog

Veel is er nog niets te zien en als dat er wel zou zijn, dan zouden Christo en Jean-Claude er nu nog een verpakking omheen doen.

Spannende tijden dus. Hopelijk is de tijd niet te kort.

Er werd weer afgesproken om te gaan fietsen. Kilometers maken. Hoeveel zou de dag wel uitwijzen, maar het moesten er flink wat worden.

Fietsen moet ik blijkbaar doen met renners waarvan de naam begint met een R. Was het heel vroeger Rudolf of Rodney, zijn het nu Rick, Robert, René of Rutger en vandaag Ron H, Ron V en Robbert. Ron V had iets uitgestippeld. Niet meteen de man met het beste richtingsgevoel, maar als Ron H de route op zijn Garmin heeft staan moet het toch wel goed komen.

In de ochtend natuurlijk de nodige gezonde “wedstrijd”spanning. Hoe zijn de benen.

De zakken in ieder geval volgepakt met eten. Bidons gevuld. Zo’n hoog aan de lucht en windkracht 2/3. Niet te hard in de rug, maar ook niet te hard op de neus.

We vertrokken al slingerend door het bos. Een combinatie aan wegen zoals ik ze zelf niet zo vaak rijd. Zeker de laatste tijd niet. Dan zoek ik meer de open stukken op. Weerstand en trainen. Join, weet je wel.

Maar omdat we de wind gunstig hadden staan bemoeide ik me er toch mee. Op naar een meer open weg. Tempo! Dat ging gesmeerd. Allemaal doen wat we kunnen.

Zo kwamen we bij de Ketelbrug uit. Daar stopt het meestal voor mij, of ik moet naar vriend R en LL rijden. Maar vandaag gingen we de brug over. Bleek ik maar één keer sneller gedaan te hebben. Een beetje het thema van de dag. Overal heel snel voorbij rijden. Of altijd of op de dag.

Dat het voor ons onbekend terrein was bleek al snel. Zonder te verdwalen raakten we de weg kwijt. Steeds verder richting Lemmer en wat ik zeker wist was dat, dat niet op de route lag.

Overleg. Alternatief gekozen en verder. Doordenderen. Overnemen. Nu met de wind minder gunstig, maar nog steeds alle vier proberen te geven wat de benen toelieten.

Blijkt dat ze in dit gebied op zondag alles sluiten, behalve de kerkdeuren. Waar wij een koffie stop, vooral een water vul stop, bleek dat niet te kunnen. Gelukkig was er een stuk verder een, kleine gok, Vietnamees meisje dat de plaatselijke snackbar open hield. Cola, Calippo en water. Veel blijer konden we niet gemaakt worden vandaag.

Daarna weer verder. Ik merkte dat we de tweede helft aan het rijden waren. Beetje vermoeider. Beetje uitgezweet ook. Maar toen kwam de Ketelbrug weer op onze route. Aanzetten. Klimmer Ron V trok door en liet ons achter. Zo gaat dat.

Ik kwam met een alternatief voor de dijk. Dacht dat iedereen wat meer gebaad was met iets meer beschutting.

Bij het kruizen van een rotonde durfde ik niette volgen. Ik vond een aankomende auto te snel naderen. Gelukkig hadden de anderen het na een tijdje in de smiezen. Anders werd het een wel heel lange achtervolging.

Bleek zo te zijn dat de voorkeur zelf werd voor door het bos. Twijfel. Kop of volgen. Kop werd het. Wel wat meer wind, maar wel mijn eigen lijnen. Ik besloot een niet te zware versnelling te rijden, zodat het tempo vlot maar houdbaar bleef. Ook als er een keer ene bocht minder goed gestuurd zou worden. Volgers weten het niet, maar er wordt aan ze gedacht. Ik voel me nog steeds sturend goed op mijn nieuwe instelling van de fiets.

Helaas reed Robbert lek. Mooie gelegenheid om weer eens bij te praten met Ron H.

Daarna jakkerden we weer door. Laatste loodjes. Laatste stukje.

Nog een stukje bos. Brug over. Rust in de tent. Kletsen. De high van de rit kwijtraken en horen wat de plannen zijn richting de Alpen. Daar gaan de R-en binnenkort een paar dagen klimmen.

Zo kwam er een einde aan een vlotte rit, die voor ons ongeveer 160 kilometer en 5 uur duurde en voor Robbert zo‘n 30 kilometer langer.

Mooie dag. En veilig weer thuis.

Strava 60

Join 14,9 – Je doet iets te veel

Ik merk altijd of ik de dag voor een langere rit gefietst heb of niet. De meesten proberen van de niet profs kiezen voor absolute rust en wielen het liefste de fiets laten staan, maar ik heb gemerkt dat het voor mij beter is om in ieder geval een stukje gefietst te hebben. Zelfs als dit het dag schema wel heel krap maakt, vroeg opstaan een noodzaak is en alleen de Wahoo Kickr en Zwift de mogelijkheid bieden om een stukje te fietsen. Hoe dan ook het liefste is ochtends, zodat de benen verder wel kunnen herstellen.

Zo ook vandaag, omdat er nogal wat op het programma staat.

Daarom zelfs vandaag de wekker vroeg gezet, hoewel dat eigenlijk helemaal niet nodig was na een doorwaakte nacht en in Zwift gaan rijden. Buiten was aanlokkelijk, maar de regendruppels vielen en het leek nog wel donker.

Nu maar hopen dat de benen van vandaag geen voorteken zijn voor zondag. Moeizaam. Ook duidelijk te merken dat de SL6 die op de Kickr staat heel anders is afgesteld. Een kortere stuurpen is een must. Dat is een zekerheidje.

Ik houd mezelf maar voor dat kleine stukjes ook stukjes zijn en dat met de voeten op de grond staan ook zeker niet slecht.

Nu op naar taart en verjaardagsfeest en een vlot bezoek aan de Marathonweg. De taart schakeer ik voor vandaag onder carboloading.

Het zijn spannende tijden. Slapeloze nachten.

Zou het….

Op dinsdagavond een ronde gereden. Ruzie met mijn Wahoo en ook nog eens het lege gevoel na een lange kantoordag. Willen is kunnen, maar je kunt niet altijd hoe graag je ook maar wilt.

Donderdagavond werd de volgende fiets klaargemaakt voor de nodige klimkilometers. Een derailleur met een lange kooi en een cassette oplopend tot 32 tandjes zal de volgende 60 plusser iets eenvoudiger de Ardennen en Alpen reuzen over laten rijden.

Voor mij stond de fiets weer klaar om op te rijden op vrijdagochtend. Lang genoeg, maar niet te lang. Vlot, maar niet leegrijden. Beter worden!

Ik bedacht me dat trainen niet altijd een mooie tocht hoeft in te houden. Daarom fietste ik naar “mijn” rondje in de polder om daar een paar blokjes om te maken. Prima om te doen en zo liet ik me niet verleiden tot al te grote afstanden. Wel doorrijden op een paar stukjes.

Lekkere rit zo op de vrijdagochtend. Uitkijkend naar zondag waarop er een groter aantal kilometers gepland staan. Niet alleen, maar met drie van de R-en.

Join 13,7

Strava 55

Ondanks dat ik niet vaak meer aansluit sta ik nog steeds in onze fietsersapp groep. Maar deze zondag besloot ik mee te gaan. Join kon deze zondag de pot op. Geen training alleen met een oog op wat goed was in de opbouw, maar er op uit met mijn fietsvrienden. Ron H had een mooie ronde uitgezocht naar Vierhouten. Zou 124 kilometer worden. Bij E gaf ik het volgende aan: ik ging het laten gebeuren: snelheid, koffie stop, kletsen, route, alles. Ik zou mijn lycra drang of komt het door de helm op mijn hoofd, om onnodig me met alles te bemoeien laten gaan vandaag. Gewoon lekker fietsen.

9:30 op de brug waar Rick niet meer woont. Perfect om af te spreken. Een zelfgebakken rijstpannenkoek als ontbijt als bodem en genoeg reepjes en gelletje in mijn achterzak om de uren door te komen.

Daar gingen we. Tegen alles wat ik ken in, startend met de wind in de rug. Tempo er in. Rond de 40 zag ik op mijn Wahoo. Snelheid die ik lang niet meer had gereden. Maar als je af en toe in het wiel kunt kruipen scheelt het veel. Je deelt de inspanningen in drieën (bijna, omdat je in het wiel natuurlijk nog wel iets van inspanning levert).

Na Harderwijk werd alles mooier. Rijden over de Veluwe. Over de weg die Ron H me al eens eerder had laten zien. Veel mooier wordt het niet en op het nieuwe asfalt ook niet veel vlotter.

Licht op en neer. Paar bochten. Vlotjes.

Ik vermaakte me goed. Heel goed. Fijn rijden met deze krasse knarren. Dat Ron V op weg is om de 70 aan te tikken zou je namelijk niet meteen zeggen.

We reden verder. Draaien en keren. Nog wat klimmen en dalen. Soms iets sneller, soms iets rustiger. Koffiestops waren er niet. We hielden het bin wat we in onze bidons en onze achterzakken hadden.

Er snorde een scooter voorbij. Terwijl hij het eerst niet leuk vind dat ik bij hem in het wiel dook en me er voor liet rijden, mocht ik daarna toch vlotjes met hem verder. Strak tempo. Niet te gek, maar zonder de Ronnen. Het knaagde bij me. Bij een splitsing stopte ik en kreeg ik al het respect van de bestuurder en een aantal handdrukken. Hij was onder de indruk. Ik nog veel meer van de Ronnen die niet veel later er ook al weer waren.

Bij een verkeerslicht schoot bij mij kort de kramp in mijn hamstring. Ik gok op combinatie van inspanning, vocht gebrek en nieuwe zit. Want hoe goed hij me ook bevalt, het is toch anders. Maar eerlijk is eerlijk de inspanning was heel wat anders dan wanneer ik alleen mijn ronde maak.

Terug de polder in. De kilometers beginnen te tellen. Bij de een wat meer dan bij de ander.

Ik was heel tevreden aan het einde. Zoutafzetting op mijn mouwtjes liet meer dan genoeg zien dat ik mijn best had gedaan. Genoeg zouten verloren.

De cijfers zeiden nog veel meer. Lang geleden dat ik dit soort cijfers bij een prestatie waar ik onderdeel van uitmaak heb gezien. Leuk weer in zo’n groepje. Misschien moet ik mijn angsten nog maar eens op zij zetten en me nog eens ergens aansluiten om een ronde te fietsen.

De Ronnen zijn echte cracks. Klagen niet. Genieten. Rijden longen en glucose uit hun lijf om er melkzuur, kramp en pijnlijke benen voor terug te krijgen. Daar kun je mee op pad, zeker op een ronde als vandaag.

Join 14 (omslagpunt van hs 171 naar hs 173 – vindt Join positief)

Strava 57

Wat een regen op de zaterdagochtend. Tijd voor andere zaken dan een rondje op de fiets. Daarna Puck Pietersen aanmoedigen. Resultaat Brons. Genoeg motivatie om zelf nog een rondje te gaan fietsen. Niet meer dan een uur. Genoeg om de benen te laten bewegen en de weersschommelingen uit mijn systeem te trappen.

Tegen mijn systeem in met de wind in de rug vertrokken om daarna met tegenwind terug te rijden. Ben nog steeds blij met de houding op de fiets. Ging lekker.

Zonnetje er bij en zonder al te dol te doen werd het een vlotte ronde.

Morgen langer is het plan. Misschien dat ik me eindelijk weer eens bij goed gezelschap aansluit. Had vrijdag al het geluk weer eens aan de klassieke Ridley te mogen sleutelen. Een genot als het allemaal lukt.

Strava 52

Join 12,9

Best wel spannend, eindelijk tijd om de nieuwe fit op mijn fiets uit te proberen. Wat is de beste manier. Een uur? Langer? Zo lang als Join wil? Een rondje door de polder? Van alles en nog wat?

Ik twijfelde. Doe ik standaard als het met fietsen te maken heeft, dus dat was niets nieuws. Ik koos voor richting de Vecht en zou dan wel verder kijken.

Het werd uiteindelijk een rondje Gooi en prinses. Een ronde waar binnen het kunnen in ons gebied alles een beetje in zit. Vlak, bruggen, vals plat, bochten, recht door, bossen, polder en zoals het is bij ons wind uit alle hoeken. Perfect om alles uit te proberen.

Hier nog een keer de belangrijke wijzigingen op een rij.

Stuurpen een centimeter korter. Over de effecten hiervan was ik het meest bezorgd. Wat zou het het betekenen op de fiets. Wat is het effect bij het sturen. Zou ik opgesloten zitten op de fiets. Zou ik me nog wel aero voelen of kunnen maken.

Remgrepen naar binnen gedraaid om het smallere stuur in de grepen effect te geven. Zelfde vragen. Hoe zou dit voelen? Krap? Pijnlijk?

Zadel en zadelstand. Zou ik nu pijnloos een rondje fietsen? Zou ik merken dat de overbrenging van mijn krachten anders zijn?

Natuurlijk is het een eerste rit. Een eerste test. Gevoel is dan altijd anders. Verder moet ik natuurlijk ook een goede 35.000 kilometer in een bepaalde houding om gaan zetten naar een nieuwe houding. Moeten spieren, pezen en het gevoel zeker aan wennen.

Daar ging ik.

Wat me als eerste opviel was dat het smallere vasthouden heel fijn voelt. Wat me ook opviel was dat het kortere zitten, niet echt korter was, doordat mijn zadel een stuk naar achteren is geschoven. De houding wordt er anders door. Sturen, top. Beter gevoel. Onverwacht; staan op de fiets gaat makkelijker en aanzetten ook. Hoe dat werkt met verhoudingen op de fiets weet ik niet precies, maar het heeft vast te doen met waar je uitkomt ten opzichte van het frame en de wielen. Dat het lijkt te werken is het belangrijkste.

Wat ik gek vind was dat ik nu juist het idee had dat ik goed met gebogen armen in een aero positie kon zitten. Misschien begrijpelijk met een stuur dat dichterbij staat. Dat het lijkt te kunnen en te werken is precies het resultaat dat ik wil. Want uiteindelijk is nog steeds het adagium dat geldt: aero is everything!

Op het zadel zitten was zeker anders. Veel meer op of in het zadel. Een krachtiger gevoel. Niet de last die ik ken van de eerdere rondes.

De eerste ervaring is dus goed. Een ronde van 99 kilometer zal wel iets zeggen. Hopelijk zegt het alles, want dan zijn de vooruitzichten goed.

Strava 52

Join 13

Ik hang de laatste tijd veel rond op de Marathonweg. Het heeft zo zijn redenen. Daarover een andere keer meer.

Een reden is ook om een bikefitting te krijgen. Alles in het kader van “to make him fit again”. Ik heb, inmiddels al een flink aantal jaren geleden, al eerder een bike fit gehad. Zelfs bij verschillende fitters. Moderne manier van goed op je fiets gezet worden. Heel belangrijk als je veel op je fiets zit. Nog belangrijker als je daarbij iets van een kwaaltje hebt.

Dat laatste had ik. Een vervelend plekje op het zitvlak links en soms ook wat last van mijn rechter hand.

Christoff is de fitter op de Marathonweg. Een naam. Een kenner. Een ervaren renner. Weet veel van de fiets en kan zelf nog sleutelen ook. Christoff ging bekijken hoe ik op de fiets zat.

Op kantoor mijn fietspakje onder mijn kleding getrokken en vertrokken. Het grote voordeel van flexibiliteit op de Zuid as.

Fiets op de trainer. Informatie ingevuld. Intake gedaan. Probleempje doorgesproken. Trappen maar. Op mijn been plakkers die mijn bewegingen zichtbaar maken op het scherm. Zo veel mogelijk in het groen zien te krijgen. Heel is niet goed. Ik ben wel wat geel.

Hoesje op het zadel om de druk punten te zien. Ik blijk mijn zadel niet te gebruiken. Zit links voor op het zadel. Proberen om me naar achteren te krijgen. Waarom ik een rechte zadelpen heb wordt niet echt begrepen. Het naar achteren verschuiven lukt niet echt. Het zadel blijkt niet passend. Te breed in het midden. Een ander zadel. Een Romin. Meteen beter. Nog wat schuiven.

Nu blijk ik te ver van mijn stuur af te komen. Stuurpen een centimeter korter. Nog meer sleutelen.

Het begint goed te voelen. Als test draaien we mijn rem grepen een beetje naar binnen. Aero versmallen zonder een smaller stuur te monteren. We hebben het erover wanneer te smal te smal is en te breed te breed.

Ook de beweging van mijn linker knie. Opgelost door het andere zadel. Mijn zadel zakt 2 millimeter, maar door het aanzienlijk verder naar achter schuiven verlengd de been strekking. Een soort van meetkunde voor gevorderden.

Grepen ook nog ietsje omhoog voor een betere stand van mijn hand.

Dit zou het moeten zijn. Nu testen in het echte leven. Buiten. Op de fiets. Uren maken.

Ik ben heel benieuwd. Statisch voelde het goed. Nu nog dynamisch.

Ik raad het eigenlijk iedereen aan om dit te doen. Kost natuurlijk tijd (en geld), maar als het wat oplevert is het, het zeker meer dan waard.

Grandioos!