Blog

Daar is ze dan. Nu met de officiële beelden er bij. De S-works Tarmac Sl8.

Nog meer aero, nog lichter, nog meer compliant. Het beste van het beste en dan nog beter.

Of in andere woorden: nog schrijnender als je hierop gelost of voorbij gereden wordt.

Of in nog andere woorden: dit zorgt er misschien voor dat je net iets langer bij kunt blijven of net iets later gelost wordt.

Of in mijn woorden: dit is geen fiets, dit is passie.

We schrijven najaar 1985. Ik rijd het criterium in Heemskerk. In de kleedkamer van de plaatselijke gymzaal hebben de Liefhebbers en Veteranen het over doping. Ik word aangemoedigd door de meester van de 6e klas, Jan van den Hoek. Ik word al snel gelost. Geen bochten techniek. Niet het vermogen om aan te zetten. Wist ik veel dat je moest trainen om beter te worden.

Na afloop race ik met mijn vader, die als vaste begeleider met me meeging, in de auto terug naar huis. Radio 1, het zal nog Hilversum 1 geheten hebben, aan. Het WK wielrennen. We horen dat Joop Zoetemelk in de kopgroep zitten. Mijn vader rijdt in een vloeiende beweging de auto de garage in en we hollen naar de TV en zien daar Joop Zoetemelk wereldkampioen worden. We staan te juichen voor de TV.

We schrijven wat zomer heet in 2023. Ik twijfel twee tellen om buiten te gaan fietsen, maar heb door dat de regen die verwacht gaat worden ook echt gaat vallen. De straten staan niet veel later blank. Het lijkt wel najaar, of een zomerse dag in Schotland.

Ik train een uur op Zwift. De haat liefde verhouding met mijn Wahoo Kickr. Veel liever ga ik naar buiten, maar ik ben blij dat ik zo in ieder geval nog bezig ben. Een uur rustig trappen. Beetje zweten. Join vond niets doen ook prima. Van rusten word je beter (als je het maar niet te veel doet).

Vanaf de fiets een blik op mijn iPad. Sporza zendt het hele WK in volle glorie uit. Alleen jammer dat met Eddy Planckaert ook de koffiekoeken uit beeld zijn verdwenen. Ik houd er wel van, zo’n dag WK. Ik voel de spanning. Ik voel het landsbelang.

Terwijl ik wat klusjes doe gaat de iPad met me mee door het huis. Ik wil niets missen. Daarna gaat het grote scherm aan en beginnen de eerste momenten van roepen. Verwensen van mensen die niet weten waar lijm voor bedoeld is en zich blijken te hebben vastgekleefd aan de weg. Wilden vast een leus voor hun plaatselijke held op de weg schilderen, maar dat ging helaas helemaal mis.

Vanaf dat ze op de plaatselijke ronde rijden is het helemaal bal. Wat een festijn. Vroege aanvallen. Renners die lossen, omdat ze leeg zijn. Mindere bochten techniek. Niet het vermogen om na iedere bocht aan te zetten. Misschien niet goed getraind na de grote ronde.

Maar één man bleek dat allemaal wel te kunnen. Ging er nog even bij liggen en vertelde achteraf dat liever niet gedaan te hebben, maar reed de straatstenen uit de grond, op zoek naar een echt veldrit parcours, en zijn tegenstand op afstand.

Nederland heeft er een wereldkampioen bij bij de heren profs op de weg. En wat voor één. Zo een die iedere fietser wel wil zijn en stiekem wel eens naspeelt tijdens zijn rondje. Mathieu van der Poel doet. Met een schoen die stuk is en een sok die door de val afzakt. De schoenen moesten na de finish snel uit, ook al zag ik daar juist een reclame boodschap in. Ze zitten zo goed, dat je maar 1 sluiting nodig hebt. Maar de reclame kwam van Sockeloen. In de trant van de nog lopende Pontiac: “mijn schoen ging stuk, maar mijn sokken deden het nog”.

Ik deed dol en nam er n alcohol vrije Desperado op. Het was feest bij ons thuis.

Nu weer focus op het WK baanwielrennen.

Join: 13,2

Strava: 53

De zomer zou op zaterdag nog eens herfstiger worden. Als het even zou kunnen wilde ik natuurlijk het liefste naar buiten. Maar het beloofde echt niet veel goeds. E dacht dat het wel zou kunnen. Volgens de weersvoorspellers zou het tot 10 uur droog blijven. Dat betekende dus vroeg vertrekken. Gelukkig is dat voor ons een doordeweekse activiteit die we in het weekend ook nog wel eens willen herhalen en E ook geen moeite mee heeft. Fijn is dat.

De wekker belde. Eten en een kop koffie. Zien dat de wind wat zuidelijker zou zijn. Op bezoek bij de prinses dan maar. Het kan slechter. Fris was het wel. Blij met mijn lange mouwen. De korte broek kon. Maar het werd pas beter toen de temperatuur op mijn Wahoo boven de 10 graden uit klom.

In plaats van een op en neertje ging ik via Spakenburg en Nijkerk terug. Rondjes zijn net zo veel leuker of het moet naar een eindpunt toe zijn, van A naar B.

Het liep opvallend goed. Niet te zware inspanning. Zo goed dat ik op weg naar huis er nog een lusje aan vast plakte. Als je dan alles bij elkaar optelt komen de kilometers van zelf op de teller.

En is de Fondo ook weer afgetikt. Geeft de familie rust.

Geeft mij een goed gevoel.

Bij het op pad gaan met E, brak onderweg dan toch echt de hemel open. Noodweer. Stortregen en stromend water over de weg. Blij dat ik daar niet mijn rondje in hoefde te fietsen.

Strava 54

Join 13,3

Het hakt er in die verkoudheid. Laat ik het zo maar noemen. Tijd niet op de fiets en de conditie dendert achteruit, zeker als het dan ook nog zijn best doet om beter te worden.

Maar beter worden wilde ik zo graag in deze periode. Ik had mijn focus op een Join score van rond de 20, op een schaal van 50, ons augustus. Op 1 augustus is het niveau 12,1 terug gelopen van bijna 17. Ik heb gemerkt dat fietsen pas leuk wordt ons de waarde 20. Op Strava is de score teruggelopen naar 50. Een treurige waarde ook. Een beetje een winter waarde.

Dus met Trump die voor de rechter verschijnt gaan we deze maand voor: Let’s make Arnoud fit again!

Op 2 augustus is de weg weer ingeslagen. Snotterend en wel in Zwift een uur trappen en op 3 augustus nog een keer in de herhaling. Het is trappen en niet trainen.

Vandaag wilde ik dolgraag naar buiten en hield ik dus vooral de weersvoorspellers in de gaten. Want midden in de zomer is het niet meer dan een aardige herfst.

Dus ‘s ochtends eerst gedaan wat goed voor de geest en het gestel, maar misschien iets minder voor het gewicht is. Op pad met E en genoten van een versnapering. Ik weet niet wat de woke naam is voor dit gebak.

In de middag was het zo ver. Droog. Dus naar buiten. Een op en neer naar de Ketelbrug. Blokjes van 2 minuten. 2 minuten iets meer wattage en dan 2 minuten iets minder. Deze blokjes 20 keer herhalen.

Eerlijk is eerlijk. Na dit deel van de rit was het beste er wel af. Vermoeid reed ik het laatste deel naar huis. Zelfs nog een licht buitje over mijn hoofd.

Maar een blik op een schip als dit maakt buiten fietsen toch wel erg leuk en laat je de wind vergeten die eigenlijk de hele rit in de zij blies en nog stevig ook.

Zo reed ik weer eens iets langer en heb ik de afgelopen dagen de scores weten te verhogen naar:

12,8 Join

52 Strava

Ondertussen is het WK begonnen. Een Super WK, waar praktisch alle fiets disciplines gereden worden. Ook voor het Paracycling. Vanaf donderdag staat bij ons daarom ‘s avonds de TV op Sporza. Als je nog iets van motivatie nodig hebt of respect voor wat anderen doen of nog beter duidelijk wil hebben dat je vooral niets te klagen hebt, is het aan te raden daar naar te kijken. Ongelofelijke sportieve prestaties. Ook van de mensen die niet onder de para categorieën vallen. Wat een snelheden worden er gehaald met dat baanwielrennen. Machtig om te zien.

Met een blik op de verschillende forums werd er opeens het nodige bekend. Het WK voor profs komende zondag wordt een hele belangrijke dag voor Specialized liefhebbers. Een dag van de introductie.

Introducties komen soms met speciale modellen. Soms blijven die niet zo speciaal. Soms ook totaal niet leverbaar.

Ik schreef mijn vaste leveranciers aan. Alsof het om een geheime drugsdeal gaat. Zo geheim is het ook nog, ondanks al het lekken. De dealers mogen niet lekken of ze zijn hun licentie kwijt.

Achter de schermen werd er gewerkt. Een telefoontje. Een blik naar E. Vlot in de auto, met een bijna lege accu. Als je maar graag wilt, durf je ook risico’s te nemen.

E d’r kleuren kennis, kennis van mij en net dat beetje meer animo voor avontuur, was hard nodig. Alsof het een marathon was belanden we op de Marathonweg. Overleg met de baas. Op hoog niveau.

Een sprong in het diepe.

Ik deelde mijn “voorkleur”.

Met dat beetje gevoel voor avontuur.

Ik probeer in eerste instantie niet zwart te kijken. Beetje afhankelijk van leverbaarheid en mogelijkheid.

Een nieuwe fase.

We zullen zien.

Dit weekend was nog de focus op familie en eclairs in Trier. Oberweis, uit Luxemburg, is aan te raden. Net als mijn familie.

Zo jammer dat ik nu in de Eifel ben en weer grieperig waardoor ik de fiets moet laten staan.

Zo jammer dat ik Vollering niet zo’n leuke wielrenster vind en net zij de Tour de France wint en niet Niewadoma.

Zo jammer dat net Evenepoel op een S-Works rijdt en dat ook nog eens heel snel doet.

Zo jammer dat er zo veel gegist wordt over de Tarmac SL8, maar er zo weinig over bekend is.

Zo jammer dat mijn conditie nu alleen maar terugloopt in een periode dat ik hem eigenlijk op moest bouwen op weg naar de volgende doelen.

Zo jammer dat het nu al bijna augustus is en de zomer daardoor al vergevorderd.

Zo jammer dat de Tour de Frances nu beide voorbij zijn en we het nu even met de Ronde van Polen moeten doen.

Zo jammer….

Maar hopelijk ligt er veel leuks op het fietsvlak ik het verschiet.

Drie dagen die ik weekend noem en drie dagen ongeveer 105 kilometer per dag gereden.

Vrijdag voelde goed over de typische Ron H ronde langs de Vecht en door het Gooi. Mooi en als je het maar vroeg genoeg rijdt ook niet te druk. Zaterdag ging ik op herhaling.

Maar dit keer wel onder een dreigende lucht. Gelukkig bleef het droog en won de zon van de regen. Zelfde ronde, met een iets ander einde. Beviel wel weer.

In de middag vieren dat onze straat 25 jaar bewoond is. Wat een tijd. Leuk om de buren eens te spreken die ik anders alleen maar gedag zeg. “Jij bent die van de racefiets” was de eenvoudige openingszin en de Tour het gespreksonderwerp.

Zondag nog een keer. Ik wilde eerst een Dutch down Hill rijden naar Groningen. Zo veel wind zou er staan. Maar de keerzijde, een treinreis, hield me tegen. Dus ploeterde ik eerst tegen de wind in en reed ik me al snel helemaal leeg. Ik had vast het straat staan nog in de benen. Maar de wind was er zeker ook een reden voor.

Gelukkig terug mee. Ging daardoor iets beter, ook al werd me door een drietal flink de les gelezen. Op het kantje achter hun waaier reed ik wel nog een stukje echt heel hard. Net zo hard als er dit jaar het hardst was gereden op dat stukje en ik had het zeker niet gedaan op de 133 keer dat ik er eerder reed.

Voor mijn ego: Milan Brons is professioneel triatleet en Jarno was top amateur. En ja, Cees Bol rijdt in de Tour de France. Werd vandaag laatste of voorlaatste in de etappe.

Wat een beetje wil en doorzettingsvermogen al niet te weeg kan brengen en wind schuin in de rug.

Vandaag nog een mooi einde aan de dag. Wout Poels wint de etappe. Ik ben fan. Had hem eigenlijk ook wel verwacht op weg naar de bollen trui, maar dit is misschien nog mooier. “Waar is Wout” is zijn serie op The Gram. Op het podium is vandaag het antwoord.

Er dook ook nog een extra foto op van de SL8.

Druk gespeculeer over de achtervork. Dunner en misschien lager geplaatst. Het zou een Peter Denk ontwerp zijn. De ontwerper van de Aethos, de lichtste productie fiets met schijfremmen, maar ook verschillende Scott frames waar ik op gereden heb. Ik ben benieuwd.

Daar is ie dan toch echt. De speurders op het internet hebben de eerste foto gevonden. Bij een trainingskamp van Soudal Quickstep.

De S-works Tarmac Sl8. Dat Sl8 al gedeponeerd was door Specialized was eerder deze week opgedoken. Toen een zwartgemaakte foto van Evenepoel met een fiets en nu deze foto.

Wat zien we? Niet hele grote verschillen met de SL7. Wel een opvallende balhoofd buis met een aerodynamisch uitbouw naar voren. Verder een dunnere achter vork. Zou de ideale combinatie zijn van licht, aero en soepeler over slechte weken. Nog meer “one bike to rule them all”.

Vooral de balhoofd buis maakt de forum respondenten wild. Mooi of niet mooi? Het zal, marketing of niet, zeker een paar watt minder moeite kosten om met deze fiets te rijden.

Mijn goede voornemens weet ik nog niet al te best om te zetten. Geen doordeweekse ritjes, maar alles op het weekend. Ik zie mijn conditie af en daarna weer toenemen. Eigenlijk zonde, maar laat ik me er maar bij neerleggen op dit moment.

Het weekend zette ik goed om. Drie dagen een 100+ rit. Drie dagen vermoeid thuisgekomen. Drie dagen een mooi rondje gemaakt. Verschillende kanten op. Gooi, Veluwe en Ronde Hoep. Iedere dag vroeg weggereden om de grootste hitte voor te zijn. Genoeg eten en drinken meegenomen (zelfs een keer water bijgevuld, op zaterdag). Luchtig gekleed. Alles goed.

Behalve hoe ik de trainingen afwerkte. Lage cijfers van de trainer. Niet goed gehouden aan alle inspanningen die op het programma stonden. Iets te veel en iets te weinig.

Maar fietsen is en blijft ook een beetje plezier houden.

Een nieuwe maand en dan prikkelt de eerste Strava Challenge. Een rit van 100 kilometer. Wat was dat een rit een paar jaar gelden. Nu is iets van die lengte gemeengoed. Prima om te rijden. Best ook wel een rondje om te vinden. Hoef je niet na gek ver voor weg te gaan.

Maar vandaag was er een extra uitdaging bij. Na het afscheid nemen van mijn zwager Fred op zaterdag stonden min hersenen blijkbaar ‘s nachts nog niet stil. Zo werd het een slapeloze nacht. Terwijl we weten dat de Tour in bed wordt gewonnen, is het ook zo dat er de basis voor een goede training ligt. Dat zag ik dus wat sombertjes in.

Verder had de wind besloten om op deze zondag eens te blazen. We noemen het windkracht 4, maar ik denk dat het wel iets sterker was. Het eerste deel, tegen de wind in, met beleid en een goed beentempo. Overzichtelijke versnelling op het binnenblad. Zo stuurde ik mijn fiets in de richting van Amsterdam. Over de Schellingwouderbruggen stad inwaarts richting de Amstel. Ik kwam de nodige fietsers tegen die vanuit Weesp een tocht reden. Konden toen nog lachen, maar moesten met de wind op de neus later weer terug.

Bij de Amstel kwam de wind meer in mijn voordeel en zo Ouderkerk ook snel dichterbij. Waar lang de weg opengebroken is geweest bleek nu een tunneltje te liggen. Geen ellenlang wachten meer om over te steken, maar vlot het plaatsje in. Een fietsersheiligdom, zou je bijna denken zo aan de Ronde Hoep. Vaste prik voor Amsterdam dat met een krom stuur rijdt.

Nog makkelijker ging het richting Abcoude. Wind in de rug is toch wel iets moois.

Door naar Weesp. Kost allemaal geen inspanning zo. Brug over het Amsterdam Rijnkanaal. Tandje er bij. Ik train op het staand rijden. Wind in de flank. Beetje duwen. Maar als je, je goed voelt gaat het goed door. Dan zijn de Rovals een soort zeilen en duwen de wielen je voort.

Door de polder. Hollandse Brug. Ook weer gehad. Grootste uitdaging het stuk langs het strand en het eerste deel dijk. Ik trap een redelijk stevige versnelling voor mijn doen. Maar ook dit loopt. En na de bocht is het wielerwalhalla daar. Harde wind in de rug. Rijden wordt vliegen.

Ik raas door. Doe niet te gek. Het blijft rijden en niet werken. Ik zie wielrensters die worstelen tegen de wind in. Ik vermoed met tranen biggelend over hun wangen. Het is geen feest zo over zo’n ellenlange dijk te moeten ploeteren.

Ik denk er even over om de dijk verder af te rijden, maar heb geen zin in het geworstel dan weer terug naar huis. Mooi geweest. Ik rijd precies 100 kilometer vandaag en houd er nog eens een goed gevoel aan over ook.

En de Tour. Ik zie de dubbeltjes allemaal de verkeerde kant op vallen voor Jumbo in de eerste twee dagen. Mathieu heeft door dat het allemaal net iets te zwaar is en we hebben het te eenvoudig ingeschat. De Tour is echt de hoogste klasse wielrennen. Pogacar sprokkelt de secondes bij elkaar en laat zijn voorsprong groeien. Benieuwd als we later deze week de echte bergen ingaan. Maar eerst sprinten. Wat laten de Nederlandse sprinters zien?