Blog

De onverzadigbare wil om te fietsen of de persoonlijke druk dat niet fietsen achteruitgang is, heb ik vandaag maar eens onderdrukt. Of, als ik eerlijk ben laten overrulen door Join. Of, als ik helemaal eerlijk ben, onder gepaste dwang me laten overtuigen door E dat een dag rust zorgt voor meer de dag erna.

Rust is een relatief begrip. Ik zit op een terras op de markt in Riva del Garda. Winkelend publiek om me heen en ik mooi tijd om een kantoor belletje te doen. De wereld lijkt hier stil te staan, maar is blijkbaar nog in beweging.

Ik kan het niet anders omschrijven, dan heel eenvoudig met “wat een dag!”

Het begon allemaal al redelijk vroeg. Van fietsvriend R kreeg ik al de opmerking “voor jou zal het dus wel een vroeg rondje worden” en onder de groepsdruk bezweek ik ook vandaag weer. Iets na 7 uur zwaaide ik, zonder een kopje koffie gedronken te hebben, al naar E terwijl ik weg reed. Kort – kort. Geen enkel probleem. Heerlijke temperatuur om te gaan rijden en ook nog heel rustig op het fietspad.

De col van gisteren zat nog wel wat in de benen en het liep wat stroef. Zachtjes uitgedrukt. In plaats van rechtstreeks naar boven, koos ik voor het fietspad. Een venijnige route met een klimmetje dat met 20% wordt aangegeven er in. Niet zeuren, maar trappen.

Op de weg terug, de wind gunstiger en het idee dat er een espresso zou zijn als motivator. Het hielp.

Terwijl we aan de koffie en brioche zaten begin de spanning op het terras te stijgen. De Giro kwam er aan. Over een tijdje wel te verstaan. De CEO van de bierbrouwer kwam nog even kijken en zag dat het goed was.

Ik blijk dus duidelijk niet de enige te zijn die enthousiast wordt van zo’n Giro dag. Voor mij is het echt altijd bijzonder. De auto’s. Het getoeter. De muziek. Alles bij elkaar.

En toen was het zo ver. De reclame karavaan kwam aan en bleef voor de deur stilstaan.

Doen ze slim. Niets gooien met het risico dat kinderen of mannen van middelbare leeftijd onder de volgauto’s duiken om prullaria op te rapen, maar stilstaan, muziek hard zetten en uitdelen. Vooral dat laatste was bij ons niet tegen dovemansoren gezegd. Mooie buit bij elkaar.

Als je weet hoe druk de straat normaal is, is het heel bijzonder dat deze een tijd is afgesloten voor de Giro. Een paar uur het slot er op.

En na de reclame, geef ze eer want mede dankzij hen is dit spektakel mogelijk, werd het tijd voor de renners. Daar draait het natuurlijk eigenlijk om. Wij waren ondertussen verkast naar ons terras om een beter uitzicht te hebben. Mijn eerste koers waar ik niet hoefde te vechten of boze blikken te werpen om mijn plekje te houden. E weet dat ze als er renners voorbij komen beter afstand kan houden.

Een grote kopgroep trok als eerste voorbij. Met daarbij lokale matador Cesare Benedetti. Reed een sterke etappe. Zo zie je maar wat fans betekenen en zeker ook wat het scheelt als je de afdalingen goed kent.

Na de kopgroep een minuut of 3 – 4 wachten op het peloton. Affini sleurend voor Roglic. In de kopgroep zat een renner die kans maakte op roze en in deze etappe moest het gaan gebeuren. Wat zouden ze gedaan hebben als ze toen wisten wat ze nu weten?

Enorm tempo. Auto’s mogen hier niet zo hard rijden. Dat is zeker.

En dan,

Dan is het zomaar weer voorbij. Fine Gara Ciclistica.

Het gewone leven kan weer doorgaan.

Of je kunt zoals ik de rest van de dag vanaf een ligbed op het balkon naar de TV kijken en zien hoe de koers verder verloopt. Wel heel mooi als je delen van het parcours herkend.

Op weg naar de bakker zagen we net nog het volgende.

En we zagen wie onze buren zijn vannacht in Picolo Mondo.

Team Jumbo Visma weet wel waar ze slaapt. Ik had zelf gedacht dat er in de regio waar ze morgen vertrekken wel genoeg hotels zouden zijn, maar heb het blijkbaar mis. Picolo Mondo is van ouds her een hotel waar ploegen vaak worden neergezet. Bij de vorige Giro in de buurt waren ze ontevreden over het niveau van de ploegen waar ze het mee moesten doen. Dat zal nu wel anders zijn. Trouwens één van de weinige ploegen die nog volledig is. Dus ze moeten wel genoeg kamers hebben.

Soms vraag ik me wel eens af waarom ik het nou zo leuk vind om naar Torbole te gaan. Ik word hier omringd door vele hoge pieken die me allemaal stuk voor stuk angst inboezemen. Zelfs op mijn rondje Cavedine moet ik een klimmetje over die een veelvoud aan hoogtemeters oplevert dan bij een rondje rond de polder.

Als ik thuis op de bank zit heb ook ik natuurlijk grootse plannen en ziet alles er op papier een stuk eenvoudiger uit, maar als het dan zo ver is, het eten in de voorbereiding te goed gesmaakt heeft en de fiets kilometers achter gebleven zijn, dan worden de knieën toch weer week en is het gevaar dat ik alleen maar verval in de rondjes Cavedine.

Maar, de lezer zal het niet ontgaan zijn, de Giro d’Italia komt voorbij. Niet alleen zomaar voorbij, maar daarbij ook nog eens klimmend over een aantal toppen in de buurt. Daarbij ook de Monte Velo / Santa Barbara. Een stijle beklimming op ongeveer 7 kilometer van ons appartement. Reden dat ik er niet vaker oprijd is dat het één lange worstelpartij voor me is waarbij ik eerder onderweg al eens voet aan de grond moest zetten. Score in de Gironis categorie 1. De hoogste score. Maar als die renners daarna nog 4 beklimmingen op mogen, dan kan ik de verleiding niet weerstaan deze ene ook weer eens te proberen.

Met beleid reed ik richting Arco. Daar afslaan en op zoek naar de voet. Bleek ik niet helemaal goed uitgedokterd te hebben, maar door kleine straatjes en de kerktoren in het oog te houden vond ik hem. Het is hier Zambanini grond. Ook al woont hij 5 kilometer verderop, hier wonen zijn fans.

Over de hele route kwam ik zijn naam tegen. Net als wat keren Bora.

Mijn voornemen was en bleef om rustig te blijven. Boven komen was het doel en ook echt het enige doel. De ketting dan ook maar op de 30 tandjes achter en malen maar. De iets lichter lopende stukjes gebruikend om wat op adem te komen en dan weer door. De berg was geel, oranje en rood afwisselend op mijn scherm. Sommige stukken flink boven de 10 procent. Kilometers die zelfs gemiddeld er boven uit komen. Dat is stevig.

Shirt open geritst. Zweten. Ploeteren. Een slok uit de bidon als de Wahoo me een herinnering geeft. Ik knijp onderweg ook nog snel een gel leeg.

Het was waarschijnlijk sneller om te lopen en ik was een eenvoudige prooi voor een ieder die verder op de fiets naar boven reed, maar afstappen was er niet bij en meter voor meter werden ook de hoogtemeters weggewerkt. Eerste eik punt: de Monte Velo.

Al fietsend een foto. Vooral niet stoppen. Door naar boven, naar de echte top. Over stukken nieuw asfalt. Na een stukje wat vlakker wordt het weer echt stijl. Ik zie de top.

Helaas ligt er een fietser bij het bord en heeft hij zijn fiets ook tegen het bord aangezet. Flauw.

Ongeveer 1100 meter geklommen vanuit Torbole. De top is bereikt. Één van de mythische Trentino cols. Voelt toch een beetje als winnen. Zelfs als er geen reden is om je handen in de lucht te steken.

Ik neem niet in één keer de afdaling, maar fiets nog een klein stukje de Passo Bordale op. Tot aan het supporters lokaal van Cesare Benedetti (hij is getrouwd met een Poolse, dat is de link met de adelaar en het rood witte).

Dan vind ik het mooi geweest en duik ik, voorzichtig, de afdaling in naar Loppio om zo weer naar het meer terug te rijden.

Nog de kleine maar venijnige pas over. Ik krijg een duim omhoog van een meneer die op een bankje zit. Alles blijkt maar weer eens relatief.

Torbole ligt er vredig bij. Onder een stralende zon. Voor mij de rest van de dag niets meer.

Voor de liefhebbers en de relativiteit, hier het Strava segment, voor de etappe van vandaag.

De Giro heeft ook in 2023 haar eigen bier. Opvallend genoeg is het een Belgisch bier: Chimay. Of is dit allemaal niet zo opvallend als je bedenkt dat ze in België dachten de Giro winnaar in huis te hebben.

Bij Mecki’s gaat het Giro virus inmiddels een graad hoger. Chimay heeft de bar versierd. Alles in de hoop om dinsdag goed in beeld te komen.

Maar dat is nog niet alles. Binnen zijn vlaggetjes aan de servetten houders geplakt en staan de bier pakketten klaar.

Hopelijk wordt het een feestje en een etappe om niet snel te vergeten.

Mijn tip. Pogingen van Zambanini, Benadetti en de broertjes Bais om in de vroege vlucht te zitten. Of het gaat lukken, dat is de vraag. Zamba is al drie keer gevallen en Benadetti had last van zijn maag. De broertjes doen het goed. Leider in het bergklassement. Waarom gaan ze het proberen? Het zijn allemaal lokale helden. Benadetti fietst na de St Barbara (Monte Velo) zelfs door de plaats waar zijn fanclub zit. Ben ik vandaag nog langsgegaan.

Ook de regio rond het Gardameer is Noord-Italië en droog hoefden we het dus niet te verwachten. De eerste dagen waren dan ook fris en bewolkt, maar gelukkig is deze streek niet getroffen door noodweer zoals dat in Emilia Romanga het geval is. Als een blad aan een boom kan hier het weer ook weer anders worden. Zoals gisteren. Van niets naar alles. In de loop van de dag te warm om op het terras te zitten. Dat dan weer.

Aan de ochtend koffie werd ons nog eens haarfijn uitgelegd hoe belangrijk het is om je contacten te onderhouden en niet te laten versloffen. Neem er je tijd voor. Niet iedereen is er even bedreven in. Voor Ivan was het maar wat handig dat de contacten met Fondriest zo goed zijn. De vrouw van hem was er van het weekend eerder bij dan de Carabinieri toen zijn dochter een ongeluk had. Verder moet je sponsors de aandacht geven die ze verdienen en niet ondertussen voor een ander reclame maken in de zelfde branche. Deze tips krijg je er bij de koffie gratis bij.

Met de beloofde zon en droogte mocht ook de fiets naar buiten.

Ik ging Italiaans ingepakt in mijn windbreaker. Echt Italiaans had ik natuurlijk mijn winter Jack aangetrokken, maar dat was er voor mij zeker te veel aan.

Bij het wegrijden was het meteen duidelijk. Een gele lap op een fietser.

Mannetje om bij aan te sluiten en me de eerste kilometers tegen de wind in te laten trekken. Maar het was een Italiaan. Dan kun je nog aan de styling met bijpassende schoentjes bij je fiets gedacht hebben, de benen natuurlijk ook glad geschoren, maar dat wil nog niet zeggen dat je echt zin hebt om door te rijden tegen de wind in. Doen ze hier namelijk niet zo graag met die wind. Overnemen dus maar en iets doorrijden. Belofte gebroken om het “echt rustig aan” te doen.

Arco. Fietspad op naar Dro. Slingerend rond het zondag verkeer. Vanuit Dro de eerste stijgende meters. Dankzij de nieuwe toevoeging aan de Wahoo (Garmin heeft het ook) springt het woord Klimmen in beeld en is de klim te zien. Nieuw als je gene route hebt gepland.

Ik fiets naar een renner toe. Was mijn bedoeling. Proberen er even bij te blijven. Mijn temperatuur stijgt. Inspanning neemt toe. Warmte tot gevolg. Ik wil mijn vestje open ritsen. Kom naast de man voor me. Hij groet. Ik ook. Mijn vestje is open, maar ik rijd op kop. Slechte actie. Dan maar in mijn eigen ritme verder. De man vindt het wel prima en ik zie hem niet meer terug.

Ik ben tevreden dat ik niet helemaal instort als ik boven aan kom. Ik schatte mezelf nog iets zwakker in. Dat valt gelukkig alles mee. Op naar de rest van het Cavedine rondje.

De hogere bergtoppen in de buurt zijn nog met sneeuw bedekt. Ik hoef daar niet naartoe. Ik keer om. Verstand gebruiken op de eerste dag.

Opvallend genoeg is de wind niet gedraaid, maar de temperatuur wel toegenomen. Hoe dichter ik bij het meer kom, hoe warmer. Goede 20 graden al weer. Het is genieten.

Als ik aankom vertrekt Ivan. Kort gesprek. Blik op zijn nieuwe fiets. Een mooie blauwe Cinelli. Het merk van de fietsen waar hij op reed toen hij baanrenner was, sprak ik hem op aan. Precies!

Mooie rit vandaag. Precies goed. Zonder pijn in de benen gefietst. Ook wel eens leuk.

‘S middags bij de borrel nog een leuke ontmoeting. Ivan vraagt of ik hem ken. Natuurlijk!

Eros Poli. De man die onverwacht een rit over de Ventoux won. Olympisch en wereldkampioen op de ploegentijdrit. Nu organisator bij In Gamba. Fietstochten voor de beter bedeelden op Pinarello Dogma’s. Ze starten nu met een Giro versie. Vooral Amerikanen rijden hier mee.

Eros is trouwens laatst 60 geworden . Ter gelegenheid daarvan een nieuwe fiets en er was ook een fiets week met hem. Zelfde prijs.

Aan alles is te merken dat de Giro over een paar dagen door het dorp rijdt. Er wordt gepraat in de bar over hoe de route nu echt loopt. Waar ze precies voorbij gaan rijden. Op z’n Italiaans natuurlijk. Druk gesticulerend. Anders komt de boodschap niet over.

Dat Trentino lang leve de Giro groet (vv il Giro) is te zien aan de roze banners die her en der langs de weg hangen. Verder worden de onwetenden, waarvan ook in Italië de leegheid van die levens me schokt, gewaarschuwd met borden dat de weg een aantal uren is afgesloten.

Ik zie de Polizia Locale al drukdoende rondlopen.

Spektakel gegarandeerd.

Als kleine jongen kreeg ik als we op vakantie gingen het Donald Duck vakantie boek. Genoeg om een vakantie mee door te komen. Strips, verhalen en puzzels. Ik was de koning te rijk.

Dit jaar kreeg ik een heel ander vakantie boek.

Een boek vol met puzzels over wielrennen. Dat wordt testen hoe goed mijn wieler kennis is.

Natuurlijk ook het Giro blad van Tuto Bici. Iedere etappe tot de minuut uitgespeld. Weet ik tenminste hoe laat ze komende dinsdag langs Mecki’s rijden. De hoop is dat door de Belgische bier sponsor, Chimway, dinsdag de helikopter extra inzoomt op de bar.

Verwachting tussen 12:21 en 12:29 in Torbole.

De reünie ging door tot in de kleine uurtjes. Het was al flink zondag toen ik mijn ogen sloot. Met alles dat op de planning stond voor de zondag, Moederdag is een begrijpelijk bezoek aan C’cum, kwam de fiets wat in gedrang. Maar ‘s ochtendspits ben ik altijd betijds wakker. Als E dan zegt: ga je nu een rondje fietsen, zet ik dat in mijn hoofd om in een teken waar ik geen nee op kan zeggen. Misschien wel durf te zeggen.

Dus ik kleedde me weer om in een fiets pakje. Ter ere van Healy en zijn prachtige overwinning op zaterdag; trok ik Rapha aan. Vond mijn zitvlak ook wel lekker, bleek later.

Van Join kreeg ik twee blokken op. Eigenlijk wel goed voor me: anders was ik domweg wat gaan trappen en was de inspanning er niet gekomen. De benen voelden goed hersteld. De rest van het lichaam had meer een zondag op bed in gedachten.

De blokken gingen. Niet helemaal top, maar dat is trainen. Zo reed ik rond de luchthaven.

Bij Lelystad stonden twee gespierde spijkers te wachten. Het voorkomen zoals je, je wielrenners voorsteld. SL7 en een snelle Canyon. Een groet. Het leek alsof ze op me wachtten.

Ik trapte door. Lekker tempo. Zoevend. Twee man in mijn wiel. Ze hielden het er lang uit. Maar uiteindelijk waren ze zo aardig om mee over te nemen. Een compliment voor mijn rijden. Ik blij in het wiel te kunnen.

Ze hadden een wisselende aanpak. Één onderhield een strak tempo en de ander nam over met het idee alles te verschroeien. Steeds tot een bocht. Als Evenepoel diep weggedoken over zijn stuur. Aero. De ander nam dan weer over en zo herhaalden ze het spel. Ze waren zo aardig om na iedere bocht even op me te wachten. Mijn techniek is nog steeds niet die van vriend R. Doe mijn best, maar kom tekort.

Zo vlogen we langs het kanaal. Delen nog nooit zo snel gereden. Wie had dat gedacht op een dag dat ik eigenlijk nee had willen durven zeggen.

Vandaag de etappa di muri in de Giro. Ik ben blij dat ik niet hoef. Ik kijk op dit moment naar een groep prof wielrenners die zich voor het eerst over een klim met stukken 18% stijging omhoogwurmen. Voor mij bleef het bij rustig trappen. Daarbij ging het eerste uur nog best aardig en was daarna de fut er wel wat uit. Energie reserves nog niet aangevuld. Ik had denk ik toch mee moeten eten van de frietjes.

Door mijn vroege start kon ik wel nog mooi mee op bezoek bij mijn zwager en nog een beetje uitrusten voor dat ik vanavond richting de reünie van mijn lagere schoolklas ga. De jaren 70 in beeld op de foto. De 2e klas moe,den we dit. Ik in de tweede rij van onderen tweede van links. Al liefhebber van de fiets, maar nog geen coureur.

Hier in mijn eerste wielershirt dat ik gekregen had. Wat was ik er trots op. Niets anders geworden in de tijd. Nog steeds even trots als ik was met een nieuw shirt. Mijn moeder was de boosdoener. Wie de hipsters van nu ziet rijden met een tasje aan hun stuur, weet waar het zaadje gepland is van dit modieuze tasje. We hebben het over 1982 inmiddels. Op mijn gewonnen Gazelle en door kapper Stam geknipte pony.

Het stond al een tijdje gepland. Want wat voor de één een ronde vanuit huis is, is voor de ander een rit die op het wensenlijstje staat. Een Rondje Markermeer.

Robert R, de kameel, vroeg of ik er voor de porren was. Andere gegadigden konden niet of haakten af. Maar ik wilde er wel voor gaan. Ook Robert is er één van niet klagen, maar trappen en zo matcht dat mooi met de R van vorig weekend.

Ik zelf ben er nog niet. Conditie is duidelijk nog niet op peil. Ik eigenlijk helemaal niet. Maar proberen te volgen kan ik altijd. Hebben we allebei het maximale van onze training.

Ik had mijn zakken volgeladen. Het blijft een flink eind en heel wat uren trappen, dan moet je eten.

We reden de ronde rechtsom. Eerst naar Lelystad en de dijk. Meest handig kijkend naar de wind. Betekende wel dat we ons het eerste deel tegen de wind in moesten bewijzen. Het was al snel duidelijk. Robert was goed. Mijn uitzicht vandaag was bekend.

Voor wie bekend is met Robert z’n rijstijl, ziet iets heel opvallends aan de foto. De ketting ligt niet op de 11. Robert rijdt inmiddels zoals het moet. Een tandje lichter en wat meer omwentelingen. Wel vervelend voor mij dat hij zo nog een beetje sneller is.

Halverwege de dijk. We eten vliegjes. Massa’s vliegjes. Hele zwermen zien we hangen. Het lijken wel rooksignalen.

Robert trapt ondertussen lustig verder, met de wind in de flank.,alsof het windstil is. En ik ondertussen mijn best maar doen.

Enkhuizen. De dijk ligt achter ons. Links af richting Hoorn. Mijn favoriete deel van de ronde. Een slingerende dijk met mooi asfalt. Vandaag ook nog eens het geluk dat de wind meer in de rug stond. Dus Robert reed nog een beetje sneller. Zo snel dat auto’s ingehaald moesten worden. Beetje vervelend als ze dan bijzondere handelingen verrichten. Lang leve schijfremmen dan maar. Ik heb er een paar keer hard in moeten knijpen.

Ondertussen kneep ik met regelmaat een gel in mijn mond leeg. Eten en fietsen daar doet Robert niet aan. Als er gegeten moet worden gaat de voet even aan de grond.

Kon ik mooi even adem halen.

We volgenden zo veel mogelijk de dijk. Water aan de linkerhand. De dijk is grote delen weer open.

Ik merkte goed dat Robert bedreven is in het rijden door een drukkere omgeving. Waar mijn ritten vaak over ellenlange polderwegen gaan waar je misschien eens een gans tegen komt, zijn Robert’s thuis wegen een stuk drukker. Met wat sneller door de bebouwde kom. Beter inschatten wat kan en wat niet kan. Voor mij meer aanzetten om gaatje te dichten.

Wij komen bij Amsterdam. Ik begin het te voelen. Los op de Schellingwouderbruggen. Voorbode voor de volgende bruggen.

Robert wil wel een frietje in Muiden. Ik kan dat dus echt niet. Zie me dan bij de eerste aanzet alles er uit gooien.

Wel mooie gelegenheid om een beetje bij te praten. Want ook tijdens deze rit ben ik weer mijn gezellige zelf en is er geen sprake van praten.

Even speciale aandacht voor de bidon van Robert. Geen literfles, maar een prachtige kleine. Ik houd er wel van, ook al is de inhoud voor mij te klein. Geen kameel. Niet eens een dromedaris.

We hebben nog een stevige uitdaging voor de boeg. Een lang stuk dijk met de wind op de kop. Met respect zit ik in het wiel bij Robert. Gaat maar door. Ik ga steeds verder naar de vaantjes. Blik op oneindig. Of beter op het achterwiel. Vooral niet loslaten. Doorgaan. Doorbijten.

Wij zijn rond. Het tempo gaat nog een keer de hoogte in richting huis. Voor mij is dit nu echt het laatste beetje dat er in zit. Laat lopen op het viaduct. Hierdoor neemt Robert een afslag te vroeg en ben ik toch nog eerder thuis. Slim geregeld door me dat ik de wegwijzers een dag vrij had gegeven.

Wat een dag. Daar kan nog wel een colaatje en door E geregelde krentenbol tegen aan om de boel aan te vullen. We kijken naar de Strava resultaten. Het is hard gegaan. Robert is hard gegaan. Ik heb een paar jasjes uitgedaan.

Helemaal naar de vaantjes.

Maar mooi was het wel. Dat onthoud ik vooral.