Blog

Vrijdag. Ik heb een uurtje op de Kickr gereden en mijn fiets verder klaar gemaakt. Ik heb wat last van het weer merk ik. Oude klachten.

Ik kijk wat bij Maats en zie daar een nieuw jasje. Zo’n jasje waar ik er eigenlijk al te veel van heb, maar in de combinatie met de grijze armen moet ik hem wel hebben. Ik ga toch maar naar ze toe. Zie daar ook de helm van Sweet protection die ze ook dit jaar weer in samenwerking met PAS Normal (PNS) maken. Speciale kleur en nog een paar dingetjes. Ik pas hem. Denk eerst dat de helm wat helmig is. Een beetje de pothelm waarmee ik vroeger onder de trap bij Tante Alie zat.

Maar bedenk me dan dat eens iets anders juist goed zou zijn. Weer eens iets proberen. Doen en niet te veel denken.

De helm heeft alles dat een nieuwe helm moet hebben. MIPS in ieder geval. Als het even kan de nieuwste versie zoals hij in deze helm zit. Een goed stelsysteem dat je eenvoudig kunt bedienen. Zachte bandjes. Bij deze versie met een magnetische sluiting die er vroeger ook op de aero helm van Specialized zat. Heel makkelijk.

Verder genoeg luchtgaten en als het kan moet hun aero zijn. Deze is getest in de windtunnel en woord ook door Uno X gebruikt.

Dan heeft deze helm nog iets.

En dat zijn vlakken die je uit de helm kunt halen om eenvoudige van een dichte aero helm een luchtige versie te maken.

Onder de woorden “cycling club” zitten gaten met rubber grippers die je bril goed op zijn plaats houden als je hem niet op je neus wil hebben. Zijn er speciaal voor en werken beter dan de gewone gaten die ik andere helmen heb.

Vandaag reed ik er de eerste ruim 4 uur mee. Zat goed. Zo’n helm die je vergeet dat je hem op hebt. Geen last van windsurfen bij de bandjes. Bandjes zaten goed. Ik hield de ventilatie gaten natuurlijk dicht. Zo warm was het namelijk niet.

Hopelijk hoef ik hem nooit te testen om te zien hoe goed hij het doet bij valpartijen.

Vanuit Italië kreeg ik deze foto doorgestuurd.

In begrijp dat Moser op zijn 71e de liefde vindt door een truitje van Mecki’s. Waar die familie in de Italiaanse wielerwereld niet allemaal een vinger in de pap hebben.

Vandaag niet groot opgepikt door de media. Zo kwam ik het niet tegen op pagina 601 van Teletekst of Wielerflits, maar vandaag heeft De UCI bekend gemaakt dat Jumbo Visma vanaf vandaag alleen nog maar op het binnenblad mag rijden en dat, dat niet meer dan 36 tandjes mag zijn.

Ze willen dat de andere renners vanaf vandaag ook een eerlijke kans krijgen op de winst. Pogacar en Van der Poel hebben al verheugd gereageerd. Patrick Lefevre schreef in zijn Column dat “die Gelen” het over zichzelf hebben afgeroepen. Merijn Zeeman wist te vertellen dat bij Jumbo vandaag 36 aanbiedingen zijn die gebaseerd zijn op bakpoeder, dus dat het allemaal wel goed zou komen.

Wout van Aert schijnt gereageerd te hebben met; “ik moet niks”! Over dat laatste is de UCI dan weer niet te spreken. Op 1 april moet je nu eenmaal wel iets.

De SL7 heeft aandacht nodig en daarom krijgt de SL6 ook de aandacht die ze nodig heeft. Als je binnen fietst hoef je niet te sturen. Als je binnen fietst is het iets minder erg als je fiets wat minder goed schakelt. Als je binnen fietst zijn banden niet van belang.

Maar als je binnen fietst zweet je. Veel. Heel veel. Ook als je hand doekjes zo goed mogelijk gebruikt, kruipt het luie zweet waar het niet gaan kan.

Dus omdat de SL7 even stil staat kreeg de SL6 nieuwe lagers en meer aandacht. Eindelijk zal ze gedacht hebben.

Het was nodig. Het was hard nodig. Het bovenste lager was helemaal verroest. Draait nu weer als een zonnetje.

De tubeless banden waren in geen tijd gemonteerd. Melk toegevoegd. Stuurlint niet mijn mooiste wikkel werk maar na tijden met zweethanden er op wel weer lekker fris.

Zo is mijn fiets weer klaar voor buiten kilometers. Alleen het weer is niet zo op buiten gericht. Dan maar van druivensuiker.

https://www.gq.com.au/gq-sports/why-cycling-is-cool-again/image-gallery/4bbcc8c377a3175932b1ba10f86a04e2

Mooi artikel over fietsen en fashion. Wel een beetje heel erg voor de echte liefhebber. Rapha – PAS Normal Studios – MAAP. Dat soort merken, waardoor fietsen van een pappa sport naar iets modieus gegaan is.

Het is donderdagavond. E vertrekt richting sportschool. De bank trekt. Het geweten wint. Ik kleed me in no time om en spring op de fiets. Gelukkig staat de SL6 altijd klaar op de Kickr in mijn mancave. Ik zie een groep die net vertrokken is en sluit aan. Trappen maar. Ook ik kan het op een donderdagavond. Gaat eigenlijk best wel.

Vrijdag. Het weer is slecht. Regen en kou. Er wordt zelfs sneeuw verwacht. Ik stap weer op de Kickr en laat me meevoeren. Niet veel herstel gehad. De Fransen houden zich niet aan de afspraak en wat een gecontroleerde tocht moet worden, wordt een race. Er wordt enorm gemopperd door deelnemers. In verschillende talen. Ik stop er na 30 minuten mee en maak het uur vol met uitrijden.

Op weg naar C’cum aan het einde van de middag komen we de sneeuw stevig tegen. Het lijkt wel wintersport.

Zaterdagochtend. Het beloofd in de loop van de dag beter te worden, maar ik wil ‘s ochtends rijden. Buiten liggen nog sneeuw resten en wordt er gewaarschuwd voor gladheid. Ik zie een Het Is Koers rit in Zwift. 2 uur. Zou mooi zijn. Dat doe ik. Rijden maar. Zie ik daar zomaar een bekende aan mijn zij. Ron V rijdt er ook rond.

Ik duw 2 uur met mijn neus tegen de rode muur aan. Vandaag loopt het gelukkig weer beter. Trek een paar sprintjes. Vooral door een stuk sneller te trappen en niet zo zeer met een zwaarder verzet. Zo maak ik de 2 uur vol. Best verstandig ook. Met de ventilator een standje sterker en met een vast patroon aan drinken en een paar zoetigheidjes onderweg. Net alsof het fietsen is.

Alles met in het achterhoofd om de middag te besteden aan het kijken van de etappe in Parijs – Nice en de Tireno. Maar de familiaire activiteiten brachten me naar de 9 straatjes. Saaie Rapha, maar leuke Lululemon voor E. Gelukkig kon ik de Tireno terugkijken. Pogacar weer zien winnen hoefde niet. Niet weten dat Roglic drie op een rij zou maken was een heel stuk leuker. Klasbak. Met of zonder geschoren benen.

Door de week stond ik weer stil, maar vrijdag stapte ik op de fiets. Begin van de maand, dus dan kriebelt de 100. Van Join was een kleiner aantal uren voldoende. Daar begon ik ook mee. De training van Join afwerken. Eerst 2 uur duur en dan beginnen met 2 series van ieder 10 keer 10 seconden sprinten en dan 50 seconden bijkomen. Lijkt mee te vallen. Lijkt vooral mee te vallen. Hoe verder je in de serie komt hoe zwaarder het wordt. Dat merkte ik goed. Zelfs in mijn nekspieren.

Verder was het fris, maar best lekker fietsweer. Ik zag zelfs nog blauwe luchten, dus was daar best tevreden over.

Zaterdag stond de Strade op het programma. Zelf daarom extra vroeg vertrokken om op tijd weer thuis te zijn. Je zult ook nog maar eens koers kijken verslaafd zijn.

Vandaag kracht blokken op het programma. Duwen met weinig omwentelingen. Dat alles in een vies en koud miezerregentje. Je wordt er heel erg nat van. Of je nu met je nieuwe helm onderweg bent of niet.

Ondertussen heeft iedereen over hoe goed de nieuwe documentaire over de Jumbo ploeg is. Heb helaas geen abonnement…

Voor degenen die graag kijken naar koers documentaires start komende woensdag op “ de Belg” ook een aardige serie. Die over Patlef. Patrick Lefevre, The Godfather van het fietsen. De man die denkt dat het prima is om je renners af te maken in een column in het Nieuwsblad om ze zo te motiveren. Ik vraag me dan af als ze beter gaan rijden of dat komt door die vernietigende, volgens hem motiverende, woorden of dat dan wel de vorm aanwezig is en misschien het geluk net een beetje meer aan je kant staat. Maar dat is misschien meer iets voor filosofen of management wetenschappers.

Afgelopen donderdag ook een nieuwe Podcast geluisterd. Ook van de Belg. Wielerclub Wattage. Aanrader. Als Pogacar niet op een Colnago zou rijden maar op een top fiets als de S-works of de Cervelo S5 reed hij 2 kilometer per uur harder. Inderdaad: ik kom alleen maar nog een beetje voor uit door mijn fiets. Het wordt steeds duidelijker.

Zondag. Join wilde me lang de weg op krijgen. In de weersverwachting kwam alleen maar winterse neerslag naar voren. Nog een keer natte voeten zag ik niet zitten. Beetje te veel van het goede. Niet goed voor mijn humeur en het gevoel dat de beweging er nog steeds niet echt in zit, maar ik ging binnen fietsen. Met de Noormannen duwen tegen het rode hek. Beetje zweten. Bij de laatste sprint uit de rit gegooid worden omdat ik niet snel genoeg terug kwam achter het hek. Wel flink snelheid gemaakt. Wel makkelijker dan in de kou buiten. De 1,5 liter drinken klokte ik daarbij snel weg. Inderdaad twee grote bidons. De grote bidon heeft het meer en meer gemaakt bij me.

Bleek trouwens allemaal wel mee te vallen met die neerslag. Had best naar buiten gekund, dacht ik.

Morgen weer een nieuwe week met nieuwe kansen.

Wat het is weet ik niet precies. Met motivatie wakker worden en dan in de uren, inderdaad ik ben te vroeg wakker, die er volgen sijpelt het weg. Ik weet waar ik het voor doe. Ik weet dat ik het nodig heb. Ik weet dat het zonnetje schijnt, maar dan nog steeds.

Maar toen E richting een matje vertrok om de warrior 1 en de cobra te doen, was het voor mij toch echt tijd om op het zadel te gaan zitten. Geen dreigende luchten, dus er was geen uitweg. De kilometers zouden buiten gereden worden. Ik had gezien dat er een stevig wind stond, dus eerst tegen was niet onverstandig.

Op mijn oren, of de beenderen er voor, een Podcast. Gevolgd door nog een stel die me allemaal vertelden over wat de Omloop zou gaan brengen. Daarbij begreep ik ook dat ik helemaal niet in Luxor was geweest, maar in Tivoli. Waarvan akte.

Join vond gisteren zwaar genoeg en gaf me een dag vrij. Ik had het schema van eerder nog in gedachten en wist dat een duurtraining voldoende zou zijn vandaag. Dus een blik op de vermogens houden en vooral tegen de wind in je niet druk maken over de snelheid. Gelukkig waren er geen elektrische fietsen onderweg die me voorbij gingen, want dat had zomaar gekund.

Wind uit Noordelijk richtingen. Fietsen in de zelfde richting. Een beetje slingerend door de polder ging ik richting Elburg en daarna dwars door de polder richting de bovenste kant van onze polder om zo richting de Ketelbrug te rijden en af te draaien. Dat ging van kruipen naar vliegen. De wind mee duwde me eenvoudig naar de 40 plus, waar de tegen me midden in de 20 liet. Ongeveer met de zelfde inspanning.

Waar de twijfel aan de dag begon, trapte ik uiteindelijke de broodnodige 4 uur weg. Duurtraining moet duren en de inspanning daarbij te overzien. Voor het eerst dit jaar ook tevreden hoe goed ik me hield aan de eet en drink momenten. Blijkt echt door dat te doen dat je het langer vol houdt. Nu nog onthouden.

Vanmiddag keek ik natuurlijk weer koers. Het openingsweekend duurt in België ook twee dagen. De Jumbo Visma mannen laten heel knappe prestaties zien. Ranselen het peloton uit elkaar en doen wat ze willen. De winnaar heeft altijd gelijk en zij hebben dat op dit moment zeker. #Samenwinnen noemen ze dat. Gisteren werd het ook gezegd: als je vertrouwen in de leiding hebt, kun jij focussen op wat jij moet doen. De wielrenner hoeft alleen te fietsen. Over de rest denken andere specialisten na en dan heb je het vertrouwen dat het goed zit. Ik zie lessen voor het bedrijfsleven.

Voordat de 7e dag morgen begint, vandaag alvast een terugblik op de week. Het was me er één en dan houd ik me hier alleen maar bij het deel dat ziet op fietsen.

Op dinsdag hadden we kaarten voor De Rode Lantaarn in Luxor in Utrecht. De Podcast ging met een vooruitblik naar het voorjaar het theater in. Best gek om de mensen die je kent van stem nu ook de hele tijd in beeld ziet. Storend zelfs, vond E. Ik vond het allemaal vooral vermakelijk en een beetje jammer dat je door hebt dat delen ook gescript zijn. Maar leuk was het zeker.

Nu ook te luisteren in je favoriete Podcast app.

Woensdag stond er eigenlijk een training op het programma, maar E vond het leuker om jarig te zijn, dus stapte in donderdag in alle vroegte op de fiets. Best lastig om om 6 uur te beginnen met een VO2 Max training. Terwijl je nog wakker moet worden vraag je aan je lichaam om hele zware inspanningen te doen. Ik vond het heel zwaar, maar dat hoort ook en hier moet je beter van worden. Je moet ook af en toe een hele zware inspanning kunnen doen.

Nog iets dat gebeurde. Er kwam een nieuwe gelimiteerde oplage van de S-Works Tarmac SL7.

Ik zal eerlijk zijn. Ik vind hem prachtig. Mijn vinger zweefde over de bestel knop. Zo mooi. In een 200 stuks oplage. Maar er zijn een paar problemen. De eerste is dat het hardnekkige en steeds hardnekkiger wordende gerucht gaat dat er een SL8 zit aan te komen in de loop van 2023. Dan weet ik waar dan weer mijn oog op gaat vallen. Maar misschien nog veel meer, het is een Evenepoel special edition. Nog steeds niet mijn renner. Hoe goed hij mag zijn. Hoe bijzonder het is wat hij doet. Mijn irritatie grens is groter dan het goede gevoel bij hem. Dan is het gevaar dat ik dat ook met dit frame krijg. Zeker omdat hij op de bovenhuis staat.

Donderdag keek ik met een half oog naar de etappe in de UAE toer. Vrijdag deed ik het in de herhaling. De Gendt ging in de aanval, omdat het anders allemaal te makkelijk is. “Mijn hartslag is hoger als ik achter de PlayStation zit”.

Vrijdag liet ik de benen nog kort bewegen. Dat paste het beste op de dag. Blik op het weekend gericht om buiten te fietsen.

Vandaag van plan om naar buiten te gaan. Doordat ik wat geschoven had in de trainingen en op vrijdag meer had gedaan dan Join wilde stond deze eigenlijk als rustdag. Maar ik wilde naar buiten. Zou allemaal moeten kunnen. Wahoo opgeladen, bij het koffie zetten de bandjes al opgepompt. Maar wat bleek, over onze regio trokken een flink stel zware buien over. Dat alles terwijl ik echt ‘s ochtends wilde fietsen. Vanmiddag is de Omloop en daar had ik me ook op verheugd. Zo dook ik van heel gemotiveerd met mijn hoofd vooruit totale demotivatie in. Helemaal geen zin meer. Zocht zelfs naar uitwegen om maar niet te fietsen. Een beetje het waarom eigenlijk, gevoel.

Maar van niets komt niets. Soms moet je er doorheen. Dan maar niet naar buiten, maar binnen blijven. Al is het maar een uur. Toen ik Zwift aanzette begon net bijna de 2 uur durende Het is Koers rit. Goed wattage voor mij. Stoppen kon altijd. Ik klikte de rit aan en begon te trappen. Beetje duwen tegen het rode scherm. Als je er meer dan een minuut doorheen reed werd je er uit gezet. Zo ging het soms iets sneller en soms wat rustiger. Drie keer Bix Hill over in London werd uiteindelijk mijn deel. Want wat ik niet had gedacht, ik reed de 2 uur vol. Best goed te doen eigenlijk. Nu weer tevreden.

Hopelijk kan ik morgen wel naar buiten. Verder eens kijken hoe ik wat motivatie wortels die ik me voor kan houden ga vinden. Maar nu eerst koers kijken.

Vandaag wilde ik hoe dan ook naar buiten. Dan maar een nat pak. Zo als ik me aan mijn vaste rituelen houd wilde ik natuurlijk gewoon ‘s ochtends vertrekken, terwijl ook ik zag dat het ‘s middags beter zou worden.

Regenoverschoenen aan dus. Bleek trouwens helemaal zinloos. Of zo voelde het toch.

Join schreef me blokken in verschillende inspanningen op duurtempo voor. Toch wel prettig zo’n stok achter de deur. Ik denk dat ik anders het tempo of de inspanning wat had laten zakken. Nu werd fietsen weer trainen. Op weg naar beter worden.

Het bijzondere van de wind vandaag was dat hij draaide onder Almere. Daarom stuurde ik mijn fiets eerst met tegenwind in de richting van de Ketelbrug. Open door de polder. Weerstand zoeken. Als je eenmaal in de inspanningen zit en doet wat je opgedragen wordt en af en toe een slok van het lekkers in je bidon neemt en wat knabbelt aan een Clifbar vliegt de tijd voorbij.

Thuis aangekomen bleek dat de 1 graden die bijna de hele rit op mijn Wahoo stond ook aan mijn tenen niet voorbij waren gegaan. Wit is geen standaard kleur. Ik had toch beter warmere overschoenen aangetrokken, terwijl het rijden zonder handschoenen vandaag echt prima was.

Vandaag was vast zo’n dag die beter voelde dan het er uit ziet. Voelde me hele stukken net een wielrenner zoals ik op de fiets zat.

Afgelopen weer trouwens ook naar een paar rit overwinningen van Pogacar kunnen kijken. Hij heeft er een fan bij. Voor nu toch zeker. Dat aanvallende rijden. Die stijl. Ik kijk er graag naar. Hopelijk kan hij het doorzetten in de koersen waar hij verder gaat rijden. Dan gaan we een mooi seizoen tegemoet. Of een heel saai. Als hij alles wint.