Blog

Lopen we vandaag langs de wijnhandel, ligt deze in de etalage:

Ook op 31 december nog een kleine ronde gefietst. Puur voor het optische op Strava. Was eigenlijk niet meer nodig, maar wel zo leuk. Meteen ook een gelegenheid om terug te blikken op 2022. Zag iemand de opmerking maken dat hij er dol van werd. Snap dat eigenlijk wel, maar mijn terugblik is natuurlijk anders.

In cijfers ziet het jaar er als volgt uit:

Doe er mee wat je wilt. Het was ik kon en wat ik deed. Misschien meer dan anderen of minder dan anderen. Als ik er maar blij mee ben en de ander ook met zijn of haar eigen prestatie. Daar draait het uiteindelijk om.

Cijfers zeggen veel, maar duidelijk niet alles. Voor de kijkers van Oogappels als we het met Top en Flop bekijken, dan weet je pas echt wat er achter zit. Om positief te eindigen, beginnen we met de Flop.

Flop

Dat moet het volgende zijn:

– de hoeveelheid keren dat ik met mijn fietsvrienden heb gereden.

– het niet van mijn velg krijgen van mijn band in de Meewindkoers.

– de November – begin December periode waarin ik de motivatie kwijt was. Als ik naar het overzicht kijk was dat in juli / augustus ook het geval.

Top ( E is uitgesloten van deelname. De duidelijk dat ze in de rij zou voor komen)

– de keren dat ik met mijn fietsvrienden reed. Ik denk aan de Omloop Flevoland, rondje Flevoland, rondje Veluwe.

– de buitenlandse reizen/kilomters naar/in Spanje, Duitsland, Oostenrijk en Italië.

– de rit vanaf de Brenner naar Torbole. Ben toch wel liefhebber van ritten in lijn waarbij start en finish op verschillende plaatsen liggen.

– de Ronde van Noord Holland en Omloop van de West-Friese Omringdijk vanuit Castricum. Strakke solo ritten tijdens georganiseerde tochten. Voelde me wielrenner op deze dagen ook ook ging ik op de Omringdijk echt helemaal naar de vaantjes.

– Beklimming van de Passo Manghen samen met Ron H. Wist niet dat ik het aandurfde en aankon. Had echt het duwtje in de rug nodig van Ron om het te doen. Nog steeds blij mee.

– genoeg eten en drinken op de fiets. Helpt echt.

– ketting waxen. Of verklap ik nu een geheim.

Vast nog het nodige vergeten, want al met al was het een mooi jaar. Kijk nu al weer uit naar 2023. De dagen vanaf kerst hebben er namelijk voor gezorgd dat het vuur weer helemaal terug is. Nu nog eens kijken of ik wat vonken kan laten overspringen.

Maar nu eerst:

De druk is er nu echt helemaal vanaf. Maar als dan blijkt dat het ‘s ochtends droog is, Dan is een rondje buiten fietsen wel zo lekker. Wel met een aardige uitdaging als de wind in de polder twijfelt of hij met 4 of 5 of meer Beaufort wil blazen. Maar niets waar een tandje lichter geen raad mee weet. Ik trapte er rustig en lustig tegen in en met nog meer plezier mee terug.

Zo heel vervelend is de polder dan eigenlijk niet. Weinig tot niets om rekening mee te houden. Alleen jezelf. Wel zo makkelijk.

Toch zat er ook nog wel een klein eigen doel achter. Ik wilde toch wel de helft van de kilometers van de 500 buiten gereden hebben. Met deze rit gelukt, dus ook deze af kunnen kruizen.

Vanochtend zag ik een aardig YouTube filmpje waarin de Festive 500 werd besproken. Kon me er wel in vinden. Het gaat om het doen en proberen te halen. Vergelijken met de mensen die op de eerste dag alle kilometers al hebben gereden moet je niet doen. Die doen een andere challenge. Ook Ron H ronde vandaag zijn Festive 500 af. Wie had bij hem iets anders verwacht?

Ook mooi om te zien hoe R zijn Coppi tekening vandaag in zijn mancave heeft opgehangen.

Nu houdt Coppi vanaf twee kanten een oogje in het zeil. Zoals ik hem al zei: “En hij zag dat het goed was.”

Gisteren door de 500 kilometer grens, dus vandaag tijd voor rust. Relatieve rust. Uur rustig trappen. 31 kilometer er bij. Een uur is zo voorbij.

Daarna was het eigenlijk de bedoeling om met de mannen weer eens de oude gewoonte op te pakken en richting Bergen op Zoom te rijden en een bezoek aan Hopmans te brengen. Altijd leuk en gezellig. Maar iets zei me en E was het niet zelf, dat ik E niet de hele dag kon laten wachten op de laadpaal monteur. Moest ik zelf doen. Dus het werd wachten, wachten en wachten. Want ook deze monteur kwam een flink stuk later dan doorgegeven en verdween ook weer zonder hulp te kunnen bieden. Verkeerde inlog codes. Ik ben zo blij dat ik een laadpaal aan huis krijg….

Al het wachten gaf me wel tijd om mijn fiets weer eens te wassen.

Verder een stuk gelezen in Fabio en Julius. Prachtig boek. Geschreven door een schrijver. Aanrader.

Vandaag geen cross om ‘s middags naar te kijken. Dan maar een andere hobby. Een bezoek aan de IKEA, op zoek naar een kast voor in de mancave. Blijkt IKEA ook in koers sferen te verkeren:

Gisteren kreeg ik van Ron H een berichtje: nog maar 100 kilometer. Dat terwijl ik toch heel precies had uitgerekend dat het toch echt nog maar 78 of maximaal 79 kilometer zou zijn.

Ik had zin in een bemoedigend ontbijt. Ik bakte croissants. Niet echt voedsel om kilometers op te maken, maar waarom ook niet. Als de geest goed gevoed is volgen de benen vast van zelf.

Het eerste uur was moeilijk. Zou ik er wel doorheen komen? Pacepartner op 1.8 w/kg. Duur vermogen voor de lange adem. Het tweede uur begon te lopen. Kleine 70 kilometer op de teller.

Op naar de 78. In mijn achterhoofd die verdraaide Ron H. Gaf hij me nog een duim omhoog ook onderweg. Door dan maar. E was toch de hort op. Naar de 100 kilometer en uiteindelijk de 3 uur volmaken.

Als beloning het volgende in Strava.

En de volgende beloning pas echt:

Van ruim 222.000 deelnemers. Beetje lafjes dat het grootste deel binnen gereden is, maar het was dit jaar niet anders.

Meteen een nieuwe fiets voor het 2023 seizoen in elkaar gezet.

Laat 2023 maar komen!

Gisteren kreeg ik van Ron H een berichtje: nog maar 100 kilometer. Dat terwijl ik toch heel precies had uitgerekend dat het toch echt nog maar 78 of maximaal 79 kilometer zou zijn.

Ik had zin in een bemoedigend ontbijt. Ik bakte croissants. Niet echt voedsel om kilometers op te maken, maar waarom ook niet. Als de geest goed gevoed is volgen de benen vast van zelf.

Het eerste uur was moeilijk. Zou ik er wel doorheen komen? Pacepartner op 1.8 w/kg. Duur vermogen voor de lange adem. Het tweede uur begon te lopen. Kleine 70 kilometer op de teller.

Op naar de 78. In mijn achterhoofd die verdraaide Ron H. Gaf hij me nog een duim omhoog ook onderweg. Door dan maar. E was toch de hort op. Naar de 100 kilometer en uiteindelijk de 3 uur volmaken.

Als beloning het volgende in Strava.

En de volgende beloning pas echt:

Van ruim 222.000 deelnemers. Beetje lafjes dat het grootste deel binnen gereden is, maar het was dit jaar niet anders.

Meteen een nieuwe fiets voor het 2023 seizoen in elkaar gezet.

Laat 2023 maar komen!

Gelukkig een, voornamelijk, droge dag. Weer naar buiten. Buiten is het echte fietsen, ook al is het binnen nog veel meer een mentale kwestie. Verder is het binnen nog iets meer duwen, dus echt veel makkelijker wordt het er niet van. Ook al ben ik maar wat blij dat de binnen kilometers ook mee tellen. Scheelt in de echte nattigheid rijden.

Gisteravond wat contact gehad met Ron H. Ook hij rijdt de Festive 500, maar had met 4 lekke banden een wat oneerlijke start. Maar Ron is Ron, omdat hij dan “gewoon” ‘s middags nog een keer opstapt. Ik reed dus een Ron H ere einde. Langs de Vecht en door het Gooi. In de XL versie, die ik nu ook een beetje begin te snappen.

Ik wilde graag met een muziek voor mijn oren rijden, maar kreeg de les dat opladen via een blok dat niet aan staat niet lukt. Leek wel energie besparend. Net zo energie besparend als onze blijkbaar niet werkende laadpaal aan huis. Ze komen donderdag nog maar eens langs vertelden ze me onderweg. Werd er niet echt vrolijk van.

Maar gelukkig werd ik dat wel van het fietsen. De druppels die vielen op de terugweg waren snel vergeten. De temperatuur was een stuk lager, maar dragelijk. De zon liet zich zelfs nog een even zien. Zo verdwenen de kilometers onder de wielen door en ben ik weer een heel stuk verder op weg naar mijn doel.

Wat wilde ik graag naar buiten op deze 2e kerstdag. Maar kijkend naar de weersverwachting waren de voorstellingen niet zo goed. Stevige buien met daarbij windstoten. Niet echt het weer om enthousiast van te worden. Dus koos ik maar weer voor de kwelling op de Kickr. Uren maken binnen is uitdagend.

Ik begon met een 1.8 pacepartner. Maar deze stopte er op een gegeven moment mee. Wisseling van route. Er bleef een groepje doorrijden, maar daarbij ging het tempo omhoog en het aantal rijders naar beneden.

Ik wisselde van parcours. Solo. Over de route van gisteren. Niemand om mee te rijden en ondertussen werd de nood hoog. Kort van de fiets af en toen ik terug opstapte keek ik of er niet iets georganiseerd werd. Bleek een Rapha rit te zijn. Over Makuri Island. Precies de kilometers die ik nodig had om rond de 200 uit te komen. Zou wat zijn. Wel weer met 1.8 en na de eerdere ritten van vandaag werd dat wel een beetje een uitdaging. Maar als je wilt kun je zo veel meer.

Zo doorbrak ik de grens zelfs. Door de 300 of onder de 200.

Op naar de volgende. Nu goed eten en rusten. Het juichen voor Mathieu heb ik alvast gedaan. Rinaldo deed het zelfde in Torbole.

Eerste kerstdag. Iets brunch achtigs bij ons. Als ochtendsporter betekend dat ik er vroeg uit ga om, na het uitpakken van een aantal prachtige kerstcadeau’s, op de fiets te stappen. Binnen. Maar binnen is uitdaging genoeg.

Niet één uur.

Niet twee uren.

Maar drie uren heb ik de tijd. Maak ik ze vol? Een uur is nog wel vol te houden. Twee is een uitdaging. Drie gaat een flinke stap verder. Op de Kickr fiets je namelijk nogal statisch. Je fiets beweegt niet. Zelf beweeg je ook een heel stuk minder. Af en toe staan, dat is het.

Ik kies voor een vlakke ronde. Het is al lastig genoeg. Hoop op een groepje, maar de pacemakers rijden niet op mijn rondje. De zondagochtend groep vertrekt te laat. Ik rijd grote delen solo en laat me af en toe meesleuren. Die eenzame fietser.

Uur één is lastig. Uur twee gaat best goed. Uur drie wordt doorbijten. Uiteindelijk heb ik een goed 100 kilometer gereden vandaag in Zwift. Ben er wel klaar mee. Ben ook helemaal klaar voor de brunch.

Onder de boom lag voor mij een Tons tafel met een iPhone houder. Ik wist niet dat ik dit zo gemist had. Wat een handig tafeltje is dit. Afstandsbedieningen er op. Versnapering voor de lange afstand er bij. iPhone in de houder om in de compagnion app Gudo’s te geven. Word je nog populair door ook.

Morgen hopelijk weer naar buiten.

Het is weer begonnen. De Festive 500. De 500 kilometer fietsen tussen kerst en oud en nieuw. 8 dagen de tijd om de 500 kilometer te rijden. Gemiddeld 62,5 kilometer per dag om het doel te halen. Valt best mee als je het zo opschrijft. Een stuk lastiger als je, je bedenkt dat het december is en er in deze tijd voor velen ook nog sociale activiteiten zijn.

Gelukkig was het op de eerste dag redelijk goed weer. Natte wegen, dat wel, maar droog vanuit de lucht. Daar hielp de wind ook wel bij want die blies stevig vanuit zuid – westelijke richting. Van die wind waardoor je een stuk sneller fietste als hij de goed kant op stond.

Ik stuurde mijn fiets betijds op pad.

Een beetje als een kerstboom van lichtjes voorzien. op naar de Ronde Hoep. Kan in een Festive 500 niet ontbreken.

Aan het einde stonden er ruim 106 kilometer op de teller. Een mooie hap uit het geheel. Ik plan niet wat ik op welke dag wil doen. Weet alleen dat ik blij ben met iedere kilometer die er af is. Geeft een beetje lucht naar boven.