Blog

Iedere generatie kent zijn kampioenen. Sommige kampioenen leven in volgende generaties voort. Veel kampioenen hebben hun bijzondere verhalen. Misschien maakt ze dat ook wel tot kampioenen. De grootste kampioenen hebben in hun tijd een evenknie. Zonder strijd geen kampioen, of je moet Eddy Merckx heten.

Het bijzondere aan fietsen is dat veel liefhebbers vooral liefhebbers van het fietsen zijn en minder uitgesproken fan van één ploeg of één renner, wat je bij andere meer ziet. Minder hooligans ook. Als je hooliganisme wil zien, dan zit het nog het meeste in de cyclocross waar renners uitgejouwd worden en met bier overgoten. Of Frankrijk. Maar dat is Frankrijk.

Een groot kampioen, die misschien nog wel groter had kunnen zijn is Jan Ulrich. Misschien was hij in de winter wel iets te groot om in de zomer in afgeslankte vorm de strijd te winnen. Misschien was hij in Duitsland wel iets te groot, om daar alle verlokkingen te weerstaan en buiten de riool pers te blijven. Misschien was zijn talent wel iets te groot, om niet te beseffen er altijd voor te moeten werken. Misschien was zijn verslavingsaanleg wel iets te groot, om er niet aan toe te geven. misschien was zijn aantrekkingskracht wel iets te groot, om niet te veel foute vrienden aan te trekken.

Als je wilt weten hoe het echt zit is dit hét boek om over Jan Ullrich te lezen. Tot in de, meest schokkende, details beschreven door Daniel Friebe. Duitse naam, maar Engelse journalist die in Berlijn woont. Maakt ook (mede) een mooie podcast, The Cycling Podcast, waarin hij op ongekende wijze zijn mede sprekers introduceert. Het ligt voor mij nog klaar, maar het moet echt een heel mooi boek zijn.

Met Der Jan lijkt het nu wel weer wat beter te gaan. Hij ziet er afgetraind uit en het is toch al weer winter. Wat je wel vaker ziet is dat tegenstanders in de koers, reddende engelen worden er na. Zo zie je nu Lance Armstrong veel met Jan Ullrich omgaan. Een bijzondere combinatie, maar het lijkt te werken.

Een guilty pleasure van mij is en blijft Lego. Als kleine jongen al mijn favoriete speelgoed en nog steeds sta ik wel eens met open mond, maar met dichte portemonnee te kijken naar de bouw dozen.

Het zou toch wat zijn als ze eens een racefiets zouden bouwen. Ik ben er zelf van overtuigd dat ik ergens nog Lego wielrennertjes van T Mobile heb, maar ik weet ze niet meer te vinden.

Blijkt dat het niet Lego is, maar een alternatieve blokjes bouwer die het wel gelukt is. Kan natuurlijk niet ontbreken in de collectie.

Ongeluk? Laten we hopen van niet. Renners keren het nummer om als ze er mee moeten koersen. In een poging dat het ongeluk wordt voorkomen. Italianen maken zich er niet druk om. Het Italiaanse ongeluksgetal is 17. Vind ik dan weer lang niet zo’n slecht nummer.

Ongeluk kun je ook weg proberen te drinken. Renners vervallen er wel eens toe na hun wielercarriere. Op zoek naar de roes van de koers.

Het lijkt alsof drinken en fietsen steeds meer gemeengoed zijn geworden. Ook tijdens het fietsen. We hebben het dan over de avonturiers of zij dit dat proberen te zijn. Sterke drank in gemengde vormen mee in een flesje. Een flask. De mengeling heet bomba. Met een ei er door om op krachten te komen.

Natuurlijk is Laurens ten Dam ook in deze markt gesprongen met zijn eigen flask. Heeft in de koude dagen nog eens een bomba toer gemaakt langs de Friese bitter stokers.

De koers kent rare kostgangers.

We zijn halverwege. De tijd vliegt. Nog 12 dagen en het is al weer kerstavond. Het wintert. De kans hier op wordt ook steeds groter. Als kale fietser extra belangrijk om je hoofd goed bedekt te houden. Niet alleen tijdens het fietsen, maar zeker ook er voor en erna of als je zomaar eens lopend buiten komt.

Wat is er dan beter om kleur te bekennen en ook hier iets van een favoriet fietskledingmerk te dragen. Daarbij weten ze ook in Denemarken wat kou is en kunnen ze heel goed een mutsje maken.

Nu alleen er alles aan doen om hem niet kwijt te verliezen. Ik wil ze namelijk onderweg nog wel eens ergens rond te strooien…

Donderdag voor alles begon en vrijdag toen alles afgelopen was op de Kickr gestapt. Trappen in Zwift. Zweten en warmte, hoe hard de ventilator ook stond te blazen.

Zaterdagochtend keek ik naar het weerbericht. Droog. Iets onder 0. Niets waar mijn Pas Normal kleding niet tegen zou kunnen. Daarbij de wil om weer eens naar buiten te gaan. Veel kom ik namelijk niet buiten bedacht ik me. Ik had net een filmpje gekeken op YouTube over fietsen in de winter en daar nam ik een aantal tips uit mee. Bijvoorbeeld het open knippen van je reep en snoepjes papiertje, zodat eten makkelijker gaat. Is al lastig genoeg om het te pakken met je dikkere handschoenen. Andere tip, die ik hier ook altijd predik, kleed je niet te warm, maar warm genoeg voor wat je doet.

Zo ging ik op pad. Goed aangekleed en vol goede moed. Met een lampje voor en achter knipperend aan. Dat was maar goed ook, want het was niet alleen koud, maar ook nog eens heel erg mistig.

Op mijn Wahoo Element zag ik de temperatuur dalen. Minus 7, minus 8. Zal wel de gevoelstemperatuur geweest zijn. Onderweg glibberden mijn banden af en toe. Opgevroren weggedeelten. Ik kende de term van de verkeersinformatie.

In de kleine wereld is het prettig fietsen. Je ziet niet hoe ver je nog moet. Het lijken steeds korte stukjes. Een beetje van bocht tot bocht fietsen op een berg.

Ik slingerde door de polder. De weinig gestrooide wegen opzoekend. Hoe minder gestrooid, hoe minder zout, hoe minder slecht voor je fiets. Zo reed ik de kilometers aaneen. Inmiddels met toch wat koude voeten.

Met bijna 100 op de teller kwam ik vlak bij huis. Moest nog drie blokjes om, om door de 100 heen te gaan. Michael Boogerd zou trots op me geweest zijn. Na de boterham sloeg de kou echt toe. Rillen. Was zwaarder dan gedacht zou in minus temperaturen buiten zijn.

Terwijl de fiets in de garage stond viel het ijs er vanaf. Net als van min helm. Mijn bel deed het niet meer. Vastgevroren.

Zondagochtend. Naar buiten of toch maar binnen. E vertrok richting de sportschool. Ik bedacht me dat de buitenlucht me goed zou doen. Temperatuur minder laag. Geen mist. Zou dus wel meevallen. Zo ging ik rijden.

Voor een deel over de zelfde wegen. Eerst wilde ik een heel kort rondje rijden. Maar gaande weg plakte ik er een paar kilometers aan vast.

Zo trapte ik er uiteindelijk een goede 60 bij elkaar. Met beleid en helemaal tevreden. Boven buiten fietsen gaat binnen rijden nu eenmaal niet.

Boven rijden in korte broek en korte mouwen gaat trouwens nog veel minder. Maar dit soort ritten maken wat mij betreft net dat beetje verschil. Je moet er net iets meer voor willen. Net iets meer voor doorbijten. Net iets meer voor overwinnen. Dan is het onder een zomerzonnetje daarna allemaal iets eenvoudiger te doen.

Op naar de zomer!

Een zondag in de adventstijd. Een dag voor bezinning. Hier een dag voor iets extravagants. Nodig? Vast niet, maar waarom niet als dit je passie is.

Dit verdeelt de kampen. Mooi? Werkt het? Nodig?

Sinds meneer Campagnolo echt geen zin meer had om steeds zijn wiel om te moeten draaien om een andere versnelling te hebben, is de ontwikkeling van de derailleur in een stroomversnelling gekomen (ik verdraai hier de geschiedenis meer dan een beetje). Aardig weetje, tot de Tour de France van 1937 was iedere vorm van derailleur verboden. Het is dus niet alleen maar recent dat ontwikkeling in de weg wordt gezeten door organisatoren (en organisaties). De derailleur heeft aardige ontwikkelingen doorgemaakt in de jaren en is inmiddels bij velen zijn stalen kabel kwijtgeraakt en wordt al dan niet draadloos elektrisch bediend. Daarbij kan hij meer en meer kransjes schakelen. Nu is 12 de norm aan het worden en zijn er die er 13 schakelen.

Wat de derailleurs gemeen hebben is dat ze gebruik maken van twee wieltjes waar de ketting door geleid wordt. Het schijnt trouwens dat Shimano een derailleur aan het ontwikkelen is met drie wieltjes voor off-road. De kronkel van de ketting is een wrijving veroorzaker en daarmee wattage slurpende bezigheid. Hoe scherper de bochten zijn, hoe meer verlies je lijdt. Om dit minder te krijgen zijn grotere wieltjes bedacht. Heel groot zelfs bij een aantal aanbieders, terwijl de grote merken maar iets meer tanden aan hun wieltjes hebben gegeven.

Één van de spelers op de markt is Ceramicspeed met hun OSPW (OverSized Pully Wheels). Ceramische lagers en grote wieltjes. Het summa summarum van de wattage bespaarder. Scheelt zo’n 40 tot 60% aan wrijving en je krijgt er weer een paar Watt gratis voor terug, na de diepte investering in het onderdeel. Kostbaar is het namelijk wel.

Natuurlijk, ook al is het niet zo natuurlijk, heb ik een OSPW op mijn fiets. Als, dan ook extreem. Ben ik er sneller door gaan rijden? Vast niet. Motiveert het me, is het weer eens anders dan anders en vind ik mooi. Dat zeker.

Iedereen tevreden.

De winter. Buiten is het koud. Buiten is het glad. Buiten is het nat. Buiten is het donker.

Zware tijden voor de fietser. Zeker als dit zijn manier is om vitamine D te tanken. De manier om gelukshormonen op te wekken is dan al snel het eten van snoeperij en vooral chocolade. Past natuurlijk wel in de Sinterklaas- en kersttijd, maar het is ook verstandig om dat op te wekken met fysieke prikkels. Bijvoorbeeld met het rijden op een Wahoo Kickr. Binnen dan. Met een scherm voor je neus in een virtuele wereld, zoals die van Zwift.

Kamers worden er voor omgebouwd, mancaves geboren. Alles om het binnenfietsen maar zo aangenaam mogelijk te maken. Voor de fietser die zijn cave in stijl wil houden heeft Tons mooie producten, zoals een standaard voor je iPad of voor losse spulletjes die je bij de hand wil hebben en zo keurig op hoogte hebt.

https://tons.bike

De wielrenner en zijn sokken of moet ik zeggen kousen. Dat is pas echt een onderwerp voor discussie en polarisatie.

De kersttijd is de tijd van eerlijkheid en daarom zal ik nu ook maar bekennen dat ik in een heel ver verleden op de trein zat van het sokloos fietsen of met korte witte stokjes. In mijn Sidi’s natuurlijk. Deden toen vast een paar grote mannen. Niet tijdens de koers want de verschillende organisatoren van wedstrijden, zoals de KNWU, verplichtten je om tijdens wedstrijden witte sokken zonder opdruk te gebruiken tot boven de enkel. Veel hoger was uit den boze.

Met het opkomen van commercie, Amerikanen, compressie en aërodynamica, veranderden de sokjes tot kousen en kwam er ook kleur en zwart in het peloton. De UCI greep in en de kous mag niet hoger komen dan tot halverwege het onderbeen. Compressiekousen zijn uit den boze tijdens het fietsen op deze manier en de aerodynamische voordelen worden ook aan banden gelegd. Stof kan namelijk veel sneller zijn dan huid, is inmiddels geleerd. Soms wordt hier heel streng op gecontroleerd, maar soms ook niet. Bij het laatste is Annemiek van Vleuten tijdens het laatste WK op de weg een typisch voorbeeld. Daar ging alles mis met de kleding en ook met de kousen. Ze vond het zelf vooral geen gezicht hoe ze er bij had gereden.

Ik ben zelf bekennend liefhebber van de hogere sok. “Hoe hoger de sok, hoe harder de snok”. Liefst wel wit, ook al heb ik inmiddels een paar afwijkende kleuren in mijn kast liggen. Soms om tegendraads te doen, mijn outfit af te maken of omdat zwart bij slecht weer nu eenmaal echt de veel verstandigere keuze is.

Ook in de winter. Dan bij voorkeur van merino wol. Warm en droog.

Nog niet zo heel erg lang geleden was het smeren van een ketting niet veel meer dan een flinke plens olie op een ketting doen en gaan fietsen. Later kwam de tip om de ketting iets droger te houden en af te vegen. Olie trekt vuil aan en vuil zorgt voor slijtage. Voor een deel van de fietsende mensheid is het smeren van een ketting nog niets veranderd. Voor een ander deel is het behandelen van de ketting tot een kunst verheven.

Er zijn badjes om de ketting als deze nieuw is eerst van het vet vanuit de fabriek te ontdoen. Er zijn er die hier zelfs speciale apparaten voor gebruiken. In de volgende stap komt er dan geen olie meer aan te pas. Wax is het woord waar alles om draait. De ketting verdwijnt of in bijvoorbeeld een crockpot of een waxbad om zo doordrenkt te raken van de wax. Daarna is er een ketting die geen vuil aantrekt, niet zorgt voor een typische fietsers tatoeage op de kuit en ook nog eens minder wattage vraagt bij het trappen.

Best een gedoe als je iedere paar honderd kilometer zo’n hele wax behandeling moet doen. Ideaal is het dan om de kennis van de mensen van Ceramicspeed of Silca te kunnen gebruiken en de avond voor de rit een laagje wax aan te kunnen brengen vanuit een flesje.

Allemaal wat complexer dan alleen olie en vet toevoegen. Misschien wat duurder in de aanschaf. Soms iets lawaaiiger. Maar het grote voordeel is een stuk minder slijtage van de ketting en cassette, ik rijd echt veel meer kilometers met een ketting, en minder wattage nodig om de ketting rond te laten gaan. Als je zoals ik niet zo heel veel wattage levert is iedere Watt die je niet verliest mooi meegenomen.

Ik ben een beginnend kunstenaar. Vertel daarom mijn echte geheim natuurlijk niet.

Fietsers en koffie. Een bijzondere band. Een hele bijzondere band. Is het de gezelligheid, die het kopje koffie drinken uitstraalt? Is het, het proces van het zetten van het kopje koffie? Is het de machine waar je de koffie mee kunt zetten?

Waarschijnlijk is het niet minder dan het prestatie verhogende effect dat caffeine heeft op het menselijk lichaam. Nog niet zo lang geleden stond het nog op de dopinglijst en nu helpt caffeine renners door de lastigste fases van finales heen. In de espresso voor de start, de gel of zelfs de pillen.

Maar er wordt toch ook nog wel eens echt genoten van het kopje onderweg of de Rocket espresso machine waar de koffie mee gezet wordt. Natuurlijk is er ook koffie speciaal voor fietsers. zoals die van Il Magistrale.