Blog

Ook voor de toerist komt het einde van het seizoen er aan. Misschien ook maar goed. Stapsgewijs zie ik mijn conditie verdwijnen.

Vrijdag reed ik een uur in Zwift. Daarna op banden jacht. Helaas zijn de nieuwe Specialized S-works banden nog niet geleverd en keerde ik bandeloos weer thuis. Daarom nog wat andere capriolen uitgehaald om te kunnen rijden. Wilde geen andere banden kopen. Beetje last van een dwarse kop.

Zaterdag naar buiten. Rondje door de polder. Remblokken inreken en voelen hoe het met de banden ging. In mijn achterband een bobbel. Een hoogte bobbel. Vervelend. Bij thuiskomst nog maar eens proberen te herstellen.

Zo ben ik op weg naar de Meewindkoers. Altijd leuk. Ook al kijk ik er dit jaar echt als een berg tegen op. Vorig jaar was het misschien wel een van mijn beste dagen op de fiets. Dit jaar ga ik er met een andere instelling naar toe. Rondje rijden en kijken hoe het gaat. Zo doe ik het dit jaar. Nog eens de vermoeienissen opzoeken.

Als liefhebber van de fiets en alles dat er mee te maken heeft zijn het gouden tijden op de TV. De koersen zijn dan misschien voorbij, ook al maken we ons nu op voor het WK baan en alle veldritten, er is nog veel ander moois te zien en/of op te nemen:

Classique Gilbert

Dinsdagavond rond 21:25 op één. Serie over Philippe Gilbert. Zelf deel 1 gemist.

De tijd van ons leven

Oa Rutger Castricum probeert om niet laatste op het WK tijdrijden te worden. Traint met de trainer van Join. Eerste deel was afgelopen vrijdag. Terugkijken kan vast nog wel. Ik vond het leuk. Ik vond het voor een deel herkenbaar. Laat goed zien dat het nog niet mee valt om alles te combineren. Te zien op NPO1 rond 21:25.

Veel plezier.

En ja, komende zomer. Start van de Tour in het Baskenland. Nu al in spanning. Melding van mijn zus en zwager.

Het lijkt soms zo makkelijk. De tijd aan jezelf hebben. De zon aan de lucht. Wat wil je nog meer op een zondagochtend?

Een goed gevoel. Daar ontbreekt het een beetje aan. Dat beetje motivatie. Toch last van “oktoberitis”? Misschien wel. Beetje besluiteloos daarbij. Maar nadat de autoband bijgepompt was, sinds we het signaleringssysteem hebben nog nooit zo vaak noodzakelijk bijgepompt, gevoeld dat het toch echt beter was om te gaan rijden. Zelfs terwijl Join me een rustdag gunde. De buitenlucht zou me vast en zeker goed doen en voorkomen dat ik de hele dag wat voor me uit zou staren. Er zijn natuurlijk ook maar zoveel hemden en broeken te strijken en koerskilometers te kijken.

Wind uit de hoek van de prinses. Ideaal om een herfst rit naartoe te maken. Beetje open en beetje bossen. Kijken of de herfsttinten er al door komen.

Ik fiets deze ronde graag. Dankzij René ontdekt. De man waarmee ik andere jaren de herfst doorfietste. Bouwend aan onze voorsprong van het komende seizoen. Dat is helaas niet meer zo. Nu bouw ik vooral alleen. Voordeel is dan wel dat ik me wat meer in kan tomen. Dat probeer ik toch. Dus op een niet te zware versnelling trapte ik in de rondte. En zo moeilijk als ik het vond om te vertrekken, zo fijn was het op de fiets. Eerst nog wat fris, maar met het verstrijken van de tijd steeg de temperatuur en kon het helemaal niet beter.

Ik dronk als het moest en at ook bijna iedere herinnering een hap. Helpt ook. Dat is zeker.

Toen ik op pad ging hoopte ik dat de banden die ik van de Chavanel had gehaald niet te erg verdroogt waren en het onderweg zouden begeven. Gelukkig niet. Ook al deden de barstjes in de band niet heel veel goeds vermoeden. Ja R ik moet weer eens wat investeren. Ben bijna zo ver. Maar neem je nu nog snelle bandjes of ga je al voor traag winterrubber? Leg je ze dan al om de Rapids of niet? Zou er niet een tweede wielset klaar moeten staan? Rijd ik gewoon op de weg door? En zo zijn we weer bij de besluiteloosheid aangekomen.

Voorbij de prinses. Het valsplat op been tempo. In Baarn rechtdoor. Waarom niet een bijbelbelt lusje er bij. Spakenburg. Ver van de kerk weggebleven. Door de polder en de brug bij Nijkerk over naar het nieuwe land. Gaatje dichtrijden naar een fietser voor me. Ik kan toch sneller als ik het wil.

Zo toerde ik deze zondagochtend rond. Blij toen ik weer thuis was. Niet omdat het fietsen er op zat, maar omdat ik was gaan fietsen. Vitamine D tanken.

‘S Middag Daniël Oss tweede zien worden op het WK Gravel. Een WK waarin de gravelrijders door de wegprofs overschaduwd werden. Jammer voor de gravelrijders. De wattage duwers deden het, het beste lijkt het.

De overhemden en broeken zijn trouwens gestreken. Daar bleek Parijs – Tours dan weer heel geschikt voor.

Na het verwerken van de harde cijfers, is het tijd om rustig weer te gaan bouwen. Join gaf me donderdag vrij, maar ik vond het toch wel prettig om een stukje te fietsen. Thuiswerken geeft het dat beetje gevoelsmatige vrijheid om niet om 6 uur op een autostoel te kruipen, maar nog op het zadel.

Ik reed een stukje citer een pacemaker aan. Die houdt een vast wattage aan en dan is het de bedoeling dat je daarbij in de buurt blijft. Soms wat lastig bij de klimmetjes omdat je dan snel net te intensief door wil rijden. Maar verder dient het gemak hierbij echt de mens.

Vrijdag goed weer. Wel een heel stevige wind. Join stuurde me op pad voor een lange duurtraining met daarin 2 keer “oplopende sprints”. Iedere sprint duurde langer.

Met de nieuwe wattage grenzen is het weer goed oppassen om binnen de marges te blijven rijden. Bij Join hameren ze erg op wit – zwart trainen. Rustig als het rustig moet en hard als het hard moet. Niet zo veel tijd rond je omslagpunt. Dat wil je het liefste want dan heb je het idee dat je, je best doet en ook nog snel gaat. Het fietsen waar de gemiddelde fietser anders zo vaak in belandt.

Ik ging voor een Ronde Hoep. Zoals hij hoort.

In de richting van de KOM pijl. Schijnt veiliger te zijn gelet op de huizen die er staan. Viel me op dat bijna alle huizen te koop staan. Misschien wel een Boerenaktie.

Onderweg een paar druppels en koude benen. Ik las dat het 18 graden zou worden, maar zo voelde het helemaal niet. Ik had dus beter knie- of beenstukken aangetrokken.

Thuis weer door de 100 heen, zodat, dat doel alvast gehaald is deze maand. De familie is weer tevreden.

‘S Avonds wandelden E en ik over het licht festival van Almere. Niets voor rennersbenen, maar wel mooi om te zien.

Zaterdag. Join gaf me vrij. Ik wilde toch even naar buiten. Rustig rondje fietsen. De buienradar voorspelde veel water op het moment dat ik zou fietsen.

Ik voelde me leeg tijdens het fietsen. Voelde als niets. Daarom echt kort gehouden en over het Spoorbaanpad weer retour. Gelukkig viel de verwachtte neerslag niet op mij. Wel waren de wegen kletsnat. Misschien ook wel de reden dat iets mijn band doorsneed en zo mijn binnenband er uit deed stulpen waardoor deze knalde.

Dus zo was ik niet alleen leeg, maar ook mijn band. E stond er op om me op te pikken en die kans liet ik niet voorbij gaan.

Net maar wat restanten aan banden bij elkaar gezocht. Die moeten het morgen maar houden. Voor nieuwe kijk ik in de komende week wel. Want ook al heb ik er dan flink de balen van als ik lek rijd, het fietsen is toch wel leuk.

Als je op wattage wil trainen, zoal bijvoorbeeld het beste werkt bij Join, moet je er af en toe aan geloven: een FTP test. Met deze test bepaal je welke inspanning je een uur lang vol kunt houden. Aan de hand van dit getal worden dan de zones bepaald waarin je moet trainen volgens je schema.

Duidelijk.

Gelukkig hoef je om het cijfer te bepalen niet een uur die inspanning te leveren. Met een 20 minuten test kun je door 97% of 95% te nemen van het getal goed bepalen wat jouw FTP is. Lijkt mee te vallen zo’n inspanning van 20 minuten, maar het is verschrikkelijk. Het is dan ook niet iets waar ik naar uit keek en ik moest wel. De laatste keer was in april geweest.

Ik zag er tegen op. Niet alleen op het puffen, hijgen en zweten en de pijn in de benen, maar zeker ook tegen het resultaat. Je wil natuurlijk dat alles beter wordt, maar de eerlijkheid gebied dat ik achteruitgang had verwacht. Als ik bepaalde intervallen moest leveren koste dat wel heel veel moeite. Trainen op de juiste waardes heeft het meeste effect en dan houd je het tenminste ook vol.

Bij Zwift is er een speciale training voor het bepalen van je FTP. Een programma waarin je, je opwarmt, je hart al een aantal keer flink laat kloppen en las dan aan de slag gaat. Dat programma koos ik natuurlijk.

Om er voor te zorgen dat ik het ook zou doen, deed ik het meteen ‘s ochtends. Misschien niet het allerbeste moment, als je systeem nog wakker aan het worden is.

Het was zwaar. Misschien wat te snel gestart. Maar met uiterste inspanning maakte ik mijn 20 minuten vol. Zoals gedacht gebeurde. 8 Watt minder. Nu een FTP van 230. Nog steeds een Watt per kilo die past bij een amper getraind persoon. In één klap 1,8 punt verloren (ruim 9%) van mijn Join score.

Een schrik moment.

Een wake up call.

Gelukkig was Ron H. zo aardig om te zeggen dat in deze tijd van het jaar de ontspanning begint en daarna weer de opbouw dus dat het voor nu allemaal niet zo erg is.

Ik fiets maar verder. Rustiger. Mijn zones zijn immers lager geworden.

Uitkijken naar de volgende test doe ik nog steeds niet.

Een weekend richting Bad Bentheim als je net terug bent van vakantie. Het kan zomaar als je ouders er een huisje hebben gehuurd.

Weersverwachting was herfst. Te herfst, ook al zag het er steeds beter uit voor de vrijdag. Daarom toch de fiets meegenomen en kleding voor één dag. Had ik ook een beetje tijd voor de familie.

We waren er allemaal van overtuigd dat het vrijdag 1 oktober zou zijn en dat dan de 100 kilometer gereden kon worden. Maar september heeft echt 30 dagen en daarom kwamen er in september nog extra kilometers bij en moest ik me op een later moment nog maar eens inspannen voor de 100 van oktober vond E.

Na de Duitse broodjes waar ik me zo op verheugd had ging ik op pad. Ik had vooraf van de mogelijkheid van mijn Strava abonnement gebruik gemaakt om een route voorstel op te zoeken. Ideaal als je zelf geen idee hebt welke kant je het beste op kunt rijden en je er geen moeite mee hebt om je door de kilometers van een ander te laten leiden. Lijdzaam als ik ben geen enkel probleem voor mij.

Het was fris om het woord koud niet te gebruiken. Een graat of 4 en later bleek het onderweg zelfs maar 2 graden geweest te zijn. De lange mouwen, warme korte broek en kniestukken waren dan ook geen overbodige luxe. Het mutsje bittere noodzaak.

De route bracht me eerst dwars door Bad Bentheim, bijna tot aan de burcht. Een klimmetje en ook nog eens over kasseien. Dat kon wat gaan worden. De rest van de route bleek vooral over rustige weggetje, mooie fietswegen, fietspaden en abominabele wandel- fietspad combinaties te lopen. Het laatste was vervelend. Ik denk dat als je de omgeving beter kent deze kunt ontlopen of beter weet of je misschien wel op de weg kunt rijden. Wist ik natuurlijk niet, dus zo hobbelde en slingerde ik over paden die je als wandelaar zelfs nog liever zou ontlopen. Maar andere stukken waren echt schitterend.

De omgeving gaf me een “oost Nederland” gevoel. Klopt ook wel, want het is maar een paar kilometer over de grens. Afwisselend velden en bossen. Heel veel glooiende wegen. Steeds een half of een heel procentje omhoog of omlaag.

De warmte van de zon begon het steeds meer te winnen. Zo werd het van koud nog warm en had ik geluk dat ik precies op deze dag rond kon rijden.

En zo kwam ik na een best vermoeiende rit weer terug. Goed 4 uur op de fiets.

Mooie afsluiting van deze maand.

Op naar oktober. Maar nu echt. Van Join heb ik begrepen dat stilstaan achteruitgaan is en nietsdoen helemaal verschrikkelijk is. Dat niets doen moet ik dus maar zien te beperken. Afgelopen week daarvoor ook al mijn best gedaan. Zowel woensdag als donderdag een uur in Zwift gereden. Zo doe je dat. Ook als het wat zelfoverwinning vraagt en je liever voor de eenvoudige weg richting bureaustoel gaat.

Loop ik gisteren langs de Lidl in Band Bentheim, zie ik dat de fietspompen in de aanbieding zijn.

Daar kun je bijna 75 exemplaren van kopen voordat je de Silca SuperPista Ultimate Hydro pomp bij elkaar hebt.

Iemand benieuwd met welke pomp ik mijn banden oppomp?

Het vooraf bekijken hoe laat de uitzending van het WK begint lijkt niet heel goed voor mij te zijn. Er stond ongeveer 2 uur en zo opende ik niet heel veel later mijn ogen. Toch maar de iPad neergezet en mijn oortjes ingedaan en met koersdutjes doorspekt het eerste deel van het WK gezien. Schrok wakker bij de naam Van der Poel, er werd bij ons niet aan de deur geklopt, zag de Franse aanval, miste een deel van het verloop en keek vanaf ongeveer 6 uur op het grote scherm vanaf de bank. Laat ik het zo samen vatten: aan mijn fiets zal het niet liggen. Ook al ben ik geen groot fan, dit was wel een echt bewijs van klasse.

Mijn MvdP bril liet ik thuis en ik koos voor de agressieve van Remco. Tijd voor mijn eigen kilometers toen de renners over de meer waren gekomen.

De polder in.

In de zon.

Tot dat ik een plensbui over me heen kreeg. Maar daarna was het echt prima.

Een ronde naar de Ketelbrug. Vlak tempo en af en toe iets meer wattage op de pedalen duwen.

Zo onder de herfstzon was het heerlijk om te fietsen. Zo mag het nog wel even doorgaan, ook al geeft de weersverwachting nu echte herfstdagen aan.

Na Lelystad zag ik op de dijk een groepje voor me. Zou lekker zijn om er bij mee te kunnen rijden. Wat gezelschap. Wat uit de wind. Maar toe ik er bij kwam en na een paar honderd meter uit hoffelijkheid de kop nam, om te laten zien dat ik van goede wil was, bleek dat ze bij mij niet meer over wilden nemen. Bleek dat er niets over te nemen viel bij de parkeer havens, omdat ze helemaal niet in mijn wiel zaten.

Wat was dat nou. Niets gezelschap. Niets uit de wind zitten.

Alleen een hardloopwedstrijd waar ik dwars tegenin fietste op het laatste stukje.

Bleek toch nogal een wedstrijd dag te zijn. Zo zag ik een flink gezelschap de CPC lopen en werd mijn neef samen met zijn Hollandse Herder Nederlands kampioen in de honden sport. Zo’n sub-cultuur waar je niets van weet als je er niet toevallig mee in aanraking komt.

Net als van die fietsers die zich in lycra hijsen om rond te rijden en zich een klein beetje wielrenner voelen.

Zoiets.

Gisteren reden we terug vanuit Torbole naar Nederland. Het liep voorspoedig en met fossiele brandstof bleek het best te doen. Voorspoedig is relatief als je een afgesloten A22 oprit waardoor we de verkeerde kant op gestuurd werden, een brandende vrachtauto, een verkeerde afslag en een zoutzuur lekkende vrachtauto met een afgesloten A3 tot gevolg op de koop toeneemt. Met goed gezelschap is iedere autorit natuurlijk een plezier.

Dat goede gezelschap heeft ook zo haar methodes. Terwijl ik nog volop in de emotie zat na de ongelofelijke overwinning van Annemiek van Vleuten, werd er de opmerking gemaakt: “jij gaat zeker een rondje fietsen?!” Ik denk dat de intonatie van de “zeker” me geen ander antwoord kon laten geven dan “ja natuurlijk”. Terwijl ik de autorit nog in mijn lichaam had zitten en het buiten regende. Niet mijn favoriete weersomstandigheden. Maar als je beter wil worden…

Dus terwijl, E op pad ging, deed ik dat ook. Op de fiets wel te verstaan. Buiten ook nog.

Zo ging ik dus van de stralende Italiaanse omstandigheden naar de natte polder. Zelfs met mijn regen-bodywarmer aan. Best nodig.

Goed waterdicht dat jasje, maar de rest van de kleding was het zeker niet.

En wat dan nog veel erger is, je fiets wordt er ook zo smerig van. Hier was een nat doekje niet genoeg voor, maar moest de tuinslang aan te pas komen.

Zo gaat het in de herfst. Zeker in de polder.

Is dit de perfecte fiets voor deze omstandigheden? Een fijne fiets is het zeker.