Blog

Bij de broodjes bedacht ik me dat als je dan midden op de Süd Tiroler Weinstraße verblijft, het wel zo leuk is om ook een keer de Weinstraße af te fietsen.

Dus ook vandaag weer het PAS koers pakje aangetrokken en er op uit gegaan.

Geen Gravel bike, dus te voet door de steentjes heen banjeren op weg naar het klimmetje naar de hoofdweg. Ik heb eens goed op mijn Wahoo Element gekeken en zag dat het begint met 6% om te toppen op ruim 12%. In Nederland zou het een drukbezochte weg zijn met dit soort percentages.

Ik stuur mijn fiets in de richting van Kaltern. Rechts heb ik zicht op het meertje, links op de bergen, waaronder de Mendelpass en voor me kruipt de weg verraderlijk omhoog. Hoogtemeters die soms overgaan in wat glooiende weg. Mooi om te rijden. Er zou alleen geen ander verkeer moeten zijn.

Waar je niet meer op de hoofdweg mag blijven wordt je via een slingerend fietspad weer naar beneden gestuurd in de richting van Bolzano. Goed oppassen, want er liggen een paar gevaarlijke bochtjes in. Als je dit doorstaan hebt en alle andere fietsers die omhoog en omlaag gaan hebt ontweken kom je uit bij Bolzano, bij de mij bekende waterplaats. Drukte van jewelste daar, maar ik had nog geen fris drinken nodig.

Op naar het fietspad. Wind redelijk gunstig, ook al kaatst hij soms tegen de bergwand op. Ik rijd een lekker tempo. Been ritme er in en gaan. Al snel haal ik de eerste fietsers in en ook een wielrenner. Ik herken een Tarmac SL6 Sagan versie. Mooi. Ik denk dat hij aan het los rijden is. Maandag.

Bij een bruggetje merk ik dat hij nog aan mijn wiel zit. Leuk. Gezelschap. Ik fiets, ik fiets, ik fiets. Bij Tramin neemt hij over. Nog iets hoger tempo. Ik zie een stickertje op zijn zadelpen: Ride fast, Ride long. Niets Live slow, zo te zien.

De weelde van het achterwiel was van korte duur. Ik krijg de kop weer opgedrongen. Ik denk dat hij wilde weten waar ik naartoe ging. Ik ga verder. Tot aan Mezzacorona. Op dit stuk schroeven we samen het tempo nog wat op. Sagan komt ook af en toe een stuk op kop.

Het valt me op dat hij op zijn helm de prof versie heeft van de Specialized vak melder. Deze is namelijk rood, zodat hij beter opvalt op TV.

Vlak bij mijn keerpunt geeft hij aan dat hij water nodig heeft. Ik dat ik straks ga keren. Hier scheiden onze wegen. Lekker om weer eens zo doorgereden te hebben. Mijn Strava feed kleurt snelste dag- en eigentijden. Het ging ook flink snel.

Ik steek de A22 over, met een brug, anders was het vast in het nieuws geweest en begin aan de terugweg. Beetje wind tegen.

De weg glooit en slingert tussen de wijnranken. Ook nu weer met de nodige hoogtemeters. Paar stukjes een echte uitdaging.

Met de laatste klimmetjes onder de wielen door beland ik weer in Tramin. daar zie ik dat ik een foto van Frank binnen heb gekregen. Kan ook niet anders als je in de buurt bent.

Voor mij begint nu het middag programma. Één van slenteren door de straatjes van Meran en het eten van grote stukken taart. Nou ja, eentje dan. Mijn energie voorraad vroeg er om.

Deze zondag wilde ik weer een beetje gevoel krijgen. Had het idee al dag niets gedaan te hebben en zocht daarom de vlakke fietspaden op.

Dat wil zeggen, om er te komen moet ik hier vanuit ons appartement tussen de wijnranken eerst een venijnig stukje klimmen om bij de weg te komen.

Ik kies voor de methode “peddel en kom boven”. Goede keuze.

Daarna is het zo direct mogelijk naar het fietspad toe. Geen gekkigheid. Dit fietspad ken ik inmiddels goed. Er liggen al aardig wat zweetdruppels van mij en ik besluit er vandaag nog maar eens een paar bij te leggen. Rammen maar.

Eerst richting Bolzano. ik trap redelijk door. De wind staat niet helemaal gunstig, maar stelt gelukkig niet veel voor. Andere fietsers blijken het genoeg te vinden. Vlak bij Bolzano rijdt er één een stukje dankbaar mee. Maar pech voor hem kies ik er vandaag voor om richting Meran te fietsen. Nog meer fietspad.

Dit pad wordt veel bereden. Door dagjesmensen, maar ook door fietsers die over de passen naar Italië zijn komen fietsen. Sommigen bepakt en bezakt, anderen nog goed ingepakt. Ik fiets mezelf nogal warm, dus heb geen extra kleding nodig. Als ik verwacht dat er iemand met me mee zal rijden vandaag, dan heb ik het goed mis. Solo is het.

Anders dan anders keer ik niet om bij het begin van de stad, maar ik besluit om mijn fiets een keer mee te nemen het centrum in, daar heb ik nog geen foto van. Ik maak een kleine omweg en rijd nog een stukje naar boven, maar kies dan toch maar voor de veiligheid van het Sissi-pad en ga terug naar het centrum.

Dan gaat het weer op de weg terug. Beetje lastig als je je via een eenrichtingsverkeer weg bent binnengekomen, maar gelukkig vind ik de route vrij vlot weer. Zie nu zelfs dat ik achter Flarer langs ben gereden. Bekende fietsenwinkel in Meran, zeker voor liefhebbers van Pinarello en Colnago tegen relatief scherpe prijzen.

Een moment denk ik het kalm aan te doen,maar als ik dan een fietser voor me zie, gebruik ik deze toch weer als richtpunt en fiets ik stevig door. De kleine percentages gaan nu berg af en de wind staat nog vrij gunstig. Dit helpt allemaal mee.

Ook nu blijkt er helemaal niemand mee te willen fietsen. Er spartelt er wel eens één even aan mijn achterwiel maar lang duurt het niet. Mijn fietsen op het vlakke is hun fietsen als het iets klimt. Dan ben ik meteen gezien. Zelfs als ik teampakjes voorbij rijdt is het voorbij rijden vandaag.

Zo kom ik snel weer in de buurt van Tramin. Rijd de toegift ronde om het dorp om er doorheen naar het appartement te gaan. Waar eerst geklommen moest worden wordt nu gedaald. Met fotografe E aan de finish lijn.

Ik stel door het grint naar huis

Mooie rit zo. Net geen 100. Maar wel goed voor het gevoel.

‘S avonds belanden we nog kort op het Schützenfest. Lokale gebruiken. het “ein Prosit” wordt meermaals herhaald…

Vandaag en verplaatsing. Bekende stad, nieuwe locatie. Tramin an der Weinstraße, in een ander appartement.

Zoals het hier hoort, de auto onder de wijnranken geparkeerd en ons apartment bevindt zich midden tussen de druiven en appels. Anders kan niet in deze omgeving.

Niets fiets. Wel veel fiets gedachten. Typisch voor deze tijd in het jaar, waarin het jaar eigenlijk nog in volle gang is, gaan de gedachten al langzaam richting het nieuwe jaar.

Maar eerst nog maar eens kijken of ik dit jaar niet nog een paar doelen kan stellen en halen.

En dan ondertussen al een beetje voorzichtig vooruit kijken.

E schatte het heel goed in. Ik wilde graag een stukje fietsen. Het weer was niet om over naar huis te schrijven. Doen we dan ook niet. Maar kijkend naar het zuiden van het meer scheen daar de zon en kon ik mijn fiets prima die kant op sturen. Lichtje voor, lichtje achter en rijden maar.

Fijn aan het ‘s ochtends naar het zuiden rijden is dat je dan de wind in de rug hebt. Zo trapte ik er lustig op los. Lekker tempo. Niet overdrijven. Strak op het lijntje. Langs Malcesine, langs Tori op naar Garda. Daar kwam ik in het verschrikkelijke vrijdag marktdag verkeer terecht. Stapvoets rechts en links auto’s passeren. Zo kwam ik langzaam maar zeker Garda voorbij. Het druppelde een beetje en werd steeds bewolkter, maar niets extreems.

Na Garda klim je een stukje omhoog. Bericht op mijn Wahoo Element: zal ik je op komen halen? Waar ik kon stoppen het gedaan en contact met het thuisfront opgenomen. Noodweer in Torbole. Het kwam met bakken uit de lucht en meer van dat. Zag er ook niet naar uit dat het snel zou gaan ophouden.

E in de auto mijn kant op en ik weer haar kant op. Waar ik had gehoopt op twee keer wind mee, mocht ik nu met wind tegen terug gaan fietsen. Met af en toe nog wat extra gedruppel.

Zo kwamen we elkaar vlak bij Malcesine weer tegen.

Kon de fiets in de auto, meteen voor de verplaatsing van morgen opgeborgen, en ik zo droog en veilig terug.

Zoals dat is hier aan het meer viel het uiteindelijk nog mee en brak op een enorme manier de zon door en genoten we van tijd op de pier en het terras. Lago di Garda in optima forma.

Ook hier blijkt het te kunnen onweren en regenen. Dat deed het in de voorspelling en dat deed het ook vanmorgen. Daarom had ik de belofte gedaan om de fiets vandaag te laten staan. Belofte maakt schuld, ook als de wolken en nattigheid door de brandende zon wordt verdreven en het perfect fietsweer wordt.

Zo had ik de tijd om, naast de gezellige echtgenoot te zien die ook in me verstopt zit, een serie YouTube filmpjes te bekijken en er achter te komen dat zowel Canyon, als Trek, als BMC nieuwe fietsen hebben. Allemaal met andere bedoelingen ook al liggen die van Canyon en Trek niet heel veel van elkaar. BMC komt met een naar mijn mening wel hele mooie gravel fiets. Een race monster voor onverharde wegen.

Maar ook Specialized heeft een mooie versie voor het onverharde werk.

Mijn gedachten laten me wel eens denken dat een fiets als deze ideaal zou zijn om de winter me door te komen. Maar soms weet ik ook weer niet of ik er wel voldoende op ga fietsen en dan onderdruk ik het gevoel weer.

Als lunch genoot ik bij Winds bar van een heerlijke Açaí bowl. Één brok vitamine en powerfood. Een push voor mijn gezondheid.

De dag was nog niet voorbij. Met luide stem probeerde ik Robert Gesink naar boven te schreeuwen. Het bleek niet genoeg. Hij kwam 200 meter te kort. Gaf op Strava aan dat de etappe nog mooier was geweest als deze net dat beetje korter was geweest. Ik had het hem gegund.

Terwijl wij aan onze dagelijkse borrel zaten kwamen twee fiets bekenden van me aanrijden, waar Strava al niet goed voor ons. Anders had ik nooit een gesprek met ze aangeknoopt.

Uwe en Marion, een fietsend stel uit, grof genomen, de omgeving waar mijn zus woont. Kopen hun fietsen bij de winkel waar ik zelf ook ooit een Tarmac SL3 Project Black heb gekocht. Zo klein is de wereld, zo leuk het gesprek.

Een verspilde dag? Voor de kilometers misschien, voor de mens zeker niet.

Even niet kunnen slapen? YouTube kijken? Japanse presentatie van wat mogelijk twee nieuwe kleuren voor de S-works Tarmac SL7 zullen worden voor model jaar 2023.

De eerste is wel heel erg spectaculair en een echte eye catcher. De tweede is dat een heel stuk minder, maar heeft onder de glanzende lak wel een heel bijzonder werkje zitten.

Ik oordeel met: heel mooi!

Hoe zouden ze er in levende lijve uitzien.

Het zonnetje schijnt, de benen herinneren me aan gisteren. Ik klim op de fiets voor een ronde. Of het een standaard Cavedine wordt of over de San Uldarico dat bepalen de benen onderweg. E gaat ook in de benen en wel in de benenwagen naar Arco. Wie weet komen we elkaar nog wel tegen.

De nacht was vol donder en bliksem en een paar druppels neerslag. De grond vraagt er om, de vakantieganger niet. In de ochtend verdwijnen de wolken als sneeuw voor de zon. Met het priemen van de zonnestralen door de wolken stijgt ook de temperatuur. Mijn zweetporiën merken het. Ze laten Pieters vocht door vandaag.

E loopt de goede kant op, richting de markt. Ik fiets er maar snel voorbij. Klim het eerste stukje omhoog na Dro en besluit maar door te trappen. Langs Drena en naar de Pas. Helemaal soepel loopt het niet, maar ik kom vooruit. Het stilstaan van jaren gelden ligt echt al ver achter me.

De pas heeft geen uitzicht, maar het kerkje blijft leuk. Worden volgens het briefje achter het raam ook missen gehouden.

Ik stuur mijn fiets het dal in en geniet van de gratis snelheid die ik krijg. Ik laat hem lopen tot aan de afslag waar ik over kan steken naar het nadere dal en zo langs het Lago di Cavedine weer terug kan fietsen. Ik merk op de terugweg nog iets meer wat ik eerder gedaan heb en ook dat mijn zitvlak wat kuren kent. Lastig.

In gestrekte draf door.

Op naar Arco. Ik krijg een app-je binnen dat E de verlokkingen van het aanbod niet kon weerstaan. Mijn inbox loopt langzaam maar zeker vol met deze meldingen.

In Arco korte afstemming. E zit aan de koffie. Daar heb ik ook wel zin in dus stuur ik Lupo Wolfie de winkelstraat in. Op naar de espresso met brioche.

Smakelijk. De caffeine liet me het laatste stukje nog eens doorrijden. Op naar huis. Op naar de rust. Op naar de lasagne.

Met de lasagne in de buik was ik eigenlijk al weer zo ver dat ik mijn uitspraak in geen geval zou gaan fietsen morgen al weer berouwde. Laten we het maar van het weer af laten hangen. We zien wel.

Net een leuk gesprek met Ivan gehad. Gedeelde gedachte: fietsen is leuk als het 2 tot 3 uur duurt. Een keer langer is okay, maar het moet vooral geen werken worden. En zo is het (wat mij betreft). Ook al gaat het bij mij dan tot maximaal 5 met eens een uitzondering, maar houd ik het meeste van de iets kortere ritten, die nog beter te doen zijn als je af en toe eens langer onderweg bent.

Voor dat ik vertrek zijn er vaste taferelen. Één die ik in geen geval mag vergeten is het aanzetten van de tracker. Als ik fiets wordt ik in de gaten gehouden. Onze afspraak. Voor mij geen probleem. De Jong was blij geweest als hij hem had aangezet en zo eerder was gevonden na zijn valpartij.

Als je in Torbole bent dan kun je hier niet omheen, als je een paar hoogtemeters wil maken. Dat is de Ballino. Een mooie klim boven Riva del Garda. Iedereen op een fiets hier in de buurt rijdt er wel eens naar boven. Voor de cracks ideaal om inspanningen op te doen, voor gewone stervelingen voldoende uitdaging om naar boven te klauteren.

Ik trap in een overzichtelijk tempo naar boven. Ik ben meer van plan en wil niet in mijn normale vol trappen en al leeg zijn bij het bereiken van de top.

Op de top zet ik uiteraard voet aan de grond.

Dan door. Een stukje afdalen en beginnen an de beklimming van de Durone. Best wel vervelend om te beklimmen. Maar als je, je maar rustig houdt kom je ook hier boven. Dat houd ik me voor en bewijs ik me ook. De top is er sneller dan gedacht.

Dan bedenken wat te doen. Omkeren? Vandaag niet. Vandaag ga ik verder. Op weg naar de waterval. Hoe vervelend ik de flaking van de Durone ook vind, de beloning na de glooiende weg naar de Waterval maakt alles goed.

En dan is ie daar.

Perfect punt voor het bijvullen van de bidons. Fris water. Mag ook wel. Het is namelijk flink warm vandaag. Maar liever dit, dan wat anders.

Ik rijd naar Stenico en besluit vandaag niet meteen af te dalen, maar nog een klein klimlusje er bij te doen. Mooie weg en zo krijg ik er nog een paar hoogtemeters bij.

Daarna begint de afdaling. De lange afdaling. Eigenlijk helemaal tot aan het dal waar het Lago di Cavedine ligt. Beloning voor de inspanningen in dit geval, omdat de afdaling goed te doen is.

Op de weg terug probeer ik sommige stukjes nog eens door te zetten. Zo vlot dat het achteraf vlot blijkt te zijn op deze dag. Goed gevoel.

En omdat E dacht dat ik een zwarte helm droeg en iedereen op de foto heeft gezet met zwarte helm en zo helaas mijn eindsprint miste vandaag maar als afsluiting het moment dat ik wegreed. Toch echt met een witte helm op.

Opnieuw geprobeerd een origineel verslag te schrijven. Op Cyclemaniac-c3 wilde dit stukje niet geplaatst worden.

Een onbewaakt moment op kantoor. Ik typ in Google Maps de plaatsen Nößlach en Torbole in en klik op het fiets icoontje. Een route verschijnt. 206 kilometer. Meer dalende dan klimmende hoogtemeters. Ik zie een uitdaging. Ik zie een mooie eerste dag. Ik zie wat ik eigenlijk al eerder ens heb willen doen. Vanaf mijn bureaustoel ziet het er maar wat eenvoudig uit.

E is de moeilijkste niet en zegt allen maar: “ga je dat doen?“ en “mooi!”

In de dagen voor de start van de vakantie vertel ik het een aantal collega’s. De kans om er onderuit te duiken verkleinen. De weersverwachting is niet fantastisch, maar wordt met de dag beter. Grotendeels droog. Dat is het belangrijkste.

In de nacht van vrijdag op zaterdag is dat het allerminst. Het dondert. Het bliksemt. Het regent. Maar wat er nu valt kan er straks niet meer vallen. Hier houd ik me aan vast.

Voor dat we naar het ontbijt vertrekken leg ik mijn spullen klaar. Sinds lange tijd weer eens een ondershirt en mouw stukken. Ook een windbreaker voor de eerste dalende kilometers.

Ondanks dat ik bij het ontbijt twee broodjes en twee sneetjes toast eet, stouw ik mijn zakken vol met eten en zit er ook in mijn bidons voldoende koolhydraten van Maurten. Ik ben niet zo’n stopper voor apfelstrudel en koffie. Zo goed ken ik mezelf wel.

Bij het vertrek is het net boven de 10 graden en staat er een fris windje. De stemming is goed. Ik heb er zin in. Zal het varkentje wel eens even wassen.

E stapt hier in de auto. Me op een afstandje volgend via de Wahoo tracker en af en toe een app-je. Ik weet dat mijn ouders het ook leuk vinden me te volgen op dit soort tochten en stuur ze ook de link.

Al snel is de weg afgezet. In onverstaanbaar dialect wordt door een plaatselijke boer me uitgelegd dat ik het bord moet negeren en alleen goed op moet passen bij “der Schotter Putze”. Zo gezegd zo gedaan. Bleek meer op te moeten passen bij een stel gladde haarspeldbochten in het bos. Glibberend en glijdend hield ik daar “the rubber side down”. Zo slingerde ik onder de Brenner door en klom daarna omhoog naar de grenspost. Waar we anders vanuit de auto naar kijken, daar reed ik nu op mijn fietsje.

Het mooie aan de tocht is dat hij voor 97%, schatting van de schrijver, op fietspaden verloopt en voor de rest op heel rustige wegen. Ik was er zeker niet alleen. Hippe mensen met bepakking, mountainbikers, verdwaalde wielrenners en toerfietser in groepen, van alles kwam ik tegen, maar niemand had zin om met me op te fietsen. Veel stukken fietspad verloopt over oude spoorbanen. Soms staan de seinpalen er zelfs nog naast. Zo slinger je soms wat verder weg van de A22 en soms rijd je er pal naast.

Eerste plaats: Sterzing. Bekend bij de A22 rijders als de start van de tolweg.

Een leuke plaats. Hebben we op weg naar Torbole een keer overnacht. Aanrader. Maar niet voor mij vandaag. Ik moet verder. De route bekijkend een lange afdaling. Maar dat was zonder alle stijle klimmetjes gerekend. En zelfs de stijle afdalingen maakten het niet altijd even makkelijk om te rijden.

Volgende punt Brixen. Voorbij aan de Forst brouwerij. De trots van bierdrinkend Süd Tirol. Te industrieel ook al zie ik met een blik in een zijstraat wel de typische sfeer die hier in de plaatsje hangt.

Vanaf hier is de weg bekend. Hier ben ik eerder geweest. Een keer vanuit Tramin an der Weinstraße naartoe gefietst. Ik weet wat me nog te wachten staat. Eerst Chiusa. Nog zo’n typische plek langs de snelweg. Zou een mooie rustpauze zijn, maar ik worstel me dwars door het winkelende publiek door de winkelstraat. Ik maak geen vrienden zo te zien, maar dit is echt de route.

Doorzetten nu. Na wat geslinger kom ik op een mooi lopend fietspad door een aantal goed verlichte tunneltjes. De oude spoorbaan. Op naar Bolzano/Bozen.

In Bolzano heb ik me voorgenomen om bij een mij bekende kraan de bidons te vullen. Hard nodig. Op dit punt realiseer ik me dat het nog ongeveer 100 kilometer rijden is. Op zich al meer dan genoeg voor een flinke rit, maar vandaag ben ik pas op de helft.

Doorzetten nu. Lange stukken fietspad. Meer open. Bij Tramin kijk ik kort naar rechts. Blik op de kerktoren. We zien elkaar over een week weer.

Focus is nu op Trento. Niemand om mee samen te fietsen. Wel al vanaf het begin de wind op de kop. Ben ik niet vies van, van een beetje tegenwind, maar een duwtje in de rug was wel lekker geweest. Dat is zeker.

Ik laat Trento achter me en focus me op Rovereto.

Bij het zien van dit bord vlak na Trento zakt me de moed wel wat in de koersschoentjes. Het begint zwaar te worden, maar ik weet dat ik doorzet. In Rovereto wil ik de bidons vullen, maar is de bron afgesloten. Een beeld dat je hier vaker ziet. Of het vanwege water tekort of energie is, dat weet ik (nog) niet.

Dan maar door. De slokjes afmeten. Ik laat ook nu namelijk de restaurantjes links en rechts liggen, hoe uitnodigend ze ook zijn. Ik weet dat er bij Loppio nog een mogelijkheid is.

Ik worstel me omhoog bij Mori en rijd dan snakkend door naar Loppio. Wat kun je blij zijn met wat water.

Ondertussen is mijn Wahoo Element Al een tijdje op zwart gegaan. Bij het echte uitvallen zet ik Strava op mijn iPhone aan. Het steeds aanpassen van de na u gat ie is te veel voor de accu geweest. Zo mis ik wel een stukje op Strava, maar kan ik dat door de foto’s van E toch nog achterhalen.

Na Loppio is er nog een laatste klimmetje de pas over. Deze 15% zijn er voor mij bijna te veel aan. Mijn maag inhoud neemt nog net geen afscheid van me, maar ik ben blij dat het einde nu echt in zicht is. Ook al fiets ik dan geregeld, bij 5 uur begint het plezier wel op te houden. Laat staan na 6 of zelfs 7 uur. Dan komen er pijntjes waar je anders geen last van hebt, in handen, schouders en zitvlees.

Maar de eerste blik op het meer maakt zo veel goed. Een beetje Goethe, zoals hij over de pas is gekomen en voor het eerst het meer zag (die Italienreise).

Afdalen naar de Goetheplatz en dan door het dorp naar Mecki’s.

Ik ben altijd blij om E te zien, maar op een dag als deze waarbij ze op het terras zit met een koud glas cola, is het nog wel meer.

Meer dan dit zat er echt niet in. De tank is leeg. Hoe goed ik hem onderweg ook heb proberen aan te vullen.

Bij de koffie wist ik het zeker. De fiets moest een dag blijven staan en niet voortbewogen worden. Maar wat doet een fietser die een dag niet fietst?

Die fietser wandelt dan wat quality time bij elkaar samen met zijn echtgenote, eet een Berliner bol en leest ook nog eens een alleraardigst boekje ter ere van de start van de Vuelta in Brabant.

Brokeback Mountain in het Brabantse platteland. Prettig geschreven en er komt een fietser in voor.