Ongeveer 1,5 jaar geleden heb ik bij Christoff en Kaptein, dé bikefitter van Amsterdam, me op de fiets laten zetten. Juiste maten. Juiste afstellingen. Alles op zijn plaats om pijnvrij en zo goed mogelijk te kunnen fietsen.
We zijn nu een flinke tijd verder en daarom is het goed, eigenlijk is jaarlijks verstandig, alles weer eens te laten controleren. Daarom heb ik voor volgende week een sessie gepland bij Christoff om te kijken of alles nog zo is als het was of dat we iets moeten veranderen, of niet moeten maar willen,
Er is namelijk nogal het nodige veranderd in de fietswereld. Sturen worden smaller, ook al rijd ik nog maar met een 40cm breed stuurtje. Cranks worden korter. Groepen veranderen. Pedaal systemen vernieuwen.
Als Pogacar er snel mee kan rijden, dan willen toeristen als ik het ook.
Benieuwd wat er uit gaat komen. Op donderdag ga ik naar de “BC Doctor” volgens mijn agenda.
Een paar jaar geleden besloten om te rijden. Start vanuit Castricum en toen de Omringdijk rond. Wat we ronde.
Ik voelde me goed, ook al was het nat bij de start.
Een jaar later reed ik hem weer. Wist dat ik het kon. Te snel an het begin en ik ging echt helemaal naar de vaantjes. Wat was ik moe, maar ik bleek het nog vlot te doen vonden bekenden van een voormalige klant van me. Bij mij viel de zwarte sneeuw en ik had ze daarom onderweg niet gezien.
Vandaag zat in mijn inbox de uitnodiging voor 2025. Prijs vond ik om eerlijk te zijn zolangzamerhand niet meer normaal. Eens zien of ik op 13 juli weer op de Omringdijk te vinden ben.
Het kan niet anders dan dat Mathieu van der Poel goddelijk genoemd kan worden. Het getal 7 is een hemels getal en staat voor de volmaaktheid. Niet voor niets kon God rusten op de zevende dag en zag hij (zij of het) dat het goed was.
Wij zagen op die zevende dag ook dat het goed was.
Het duurde niet eens zeven minuten. Maar hij fietste zijn zevende wereldtitel in het veld bij elkaar. Ijzersterk. Ook al vonden de Belgen dat het allemaal kwam omdat Van Aert op rij vier startte. Een andere reden is dat hij maar wat beter zijn best had moeten doen om verder vooraan te staan.
De sluiting van de cassette op mijn Wahoo Kickr heb ik vorige week zo weten af te slijten dat het door mij bestelde afstandbusje er niet meer in past. Binnen fietsen was er dus op zondag niet bij. Daar moet ik nog wat aan sleutelen, of zeker proberen te.
Maar op zaterdag zou ik naar buiten gaan. Eerst met heel grote plannen. Daarna met passende plannen. Een ronde van zo’n 60 kilometer. Uitgestippeld dankzij Strava en op de navigatie van mijn Wahoo Element gezet. De richting werd dus bepaald. Niets om verder over na te denken.
Waar ik vooral over na moest denken was of de weg berijdbaar was. Het had namelijk flink gevroren en dat deed het nog steeds toen ik wegreed. Maar het zonnetje scheen er bij, dus dat was prima.
Zo reed ik het terrein af en ging ik richting de Ijsseldijk. Hoe dichter ik daar bij in de buurt kwam hoe dichter de mist werd. Hoe dichter de mist,
Ik trapte verder. En verder.
Zag wat minder en dacht mijn bril af te vegen. Dat ging niet echt. De aanslag was bevroren. Net als een groot deel van de inhoud van mijn bidon.
Een leuke variërende ronde. Bos en dijk. Vlak en klimmen. Dat laatste toch zeker voor een polder man als ik.
Het fietsen was leuk. Niet te zwaar. Goed qua lengte om niet te erg te bevriezen. Lekker in de buitenlucht. Kreeg er weer zin van en in.
Wat is het grote voordeel van het met mijn 80 plussende vader en moeder in een vakantiehuis te zitten? Veel natuurlijk, maar zeker ook dat er zonder gène gekeken wordt naar Tijd voor Max op Max gekeken wordt.
Daardoor zag ik Hennie Kuiper aan tafel zitten en als zijn altijd rustige zelf vertellen over Eddy Merckx. Vanaf 6 februari is er in de bioscoop een film over zijn leven te zien.
Hennie Kuiper vertelde over, ik denk het WK, een wedstrijd in Valkenburg, alsof het eerder vandaag was verreden. Mooi hoe wielrenners dat kunnen vertellen.
Hennie Kuiper heeft trouwens een eigen museum. Hij heeft altijd veel bewaard, zonder te bedenken dat hij er ooit nog over zou moeten praten of spullen uit zijn fietscarrière te laten zien. In Denekamp natuurlijk. Wel oppassen als je het gaat bezoeken. Het heeft onregelmatige openingstijden. Als je er dan bent, dan eet je natuurlijk een ijsje in De Ijskuip van Erve Kuiper. Een neef.
Vanochtend, kijk niet naar het moment dat ik dit post want dan zie je dat ik vroeg wakker werd, luisterde ik weer naar de Podcast “How to drop your friends” van Mitch Boyer. Nog eerlijker ik keek het op YouTube, maar het resultaat is het zelfde.
Een Podcast die gaat over de essentie van het fietsen. Draag je witte sokken met witte schoenen en een witte helm? Wil iedere fietser voorkomen dat gedacht wordt dat het een triatleet is? Kun je kleding merken mixen? Benen scheren of niet? S-works of Colnago?
Alles met een knipoog en een lach, met natuurlijk een enig dwingende ondertoon.
Het was weer vermaak. Ik mis het gewouwel zelf, met gelijkgezinden, dus luistervink ik mee bij deze gesprekken.
De gast van vandaag was een Mexicaan die uit de bling bling BMW wereld komt. “It’s all about the rims”, de velgen maken de auto. Tunen doe je niet alleen om sneller te gaan, maar ook voor het oog en het gevoel. Een fietser die zich niet schaamt voor zijn mooie fiets, terwijl hij niet de snelste van het gezelschap is.
Het geeft me wel de bevestiging niet alleen te staan. Fietsen kan echt zo veel meer zijn dan alleen duwen op pedalen.
De eerste maand van het jaar loopt alweer op zijn einde. Ambitieuze start. Grootse plannen. Helaas niet allemaal kunnen omzetten. Tijd om van fietsen over te gaan naar trainen in februari.
Komend weekend hoop ik op buiten kilometers. Dan begint februari met een zet de goede richting op.
Of ik het onder guilty pleasures moet plaatsen, verkoop als een manier om mijn kennis van de Duitse taal op niveau te houden of als onschuldig vermaak, waarbij wel eens de vraag gesteld wordt of kijken naar dood en verderf onschuldig is, weet ik niet zeker, maar ik kijk graag naar Duitse “krimi’s”. Tatort, Polizeiruf, maar nog meer de minder bekende.
Vooral mijn vader doet dat ook graag en zo zaten we afgelopen zaterdag samen voor de buis. Drankje er bij en kijken maar. Een tweedeler die zich afspeelde in Mordach. Wat als een fictief plaatsje in Beieren werd gebracht, werd door ons al snel ontmaskerd als een plaatsje in Noord Italië.
Hoe zou ik dat niet kunnen ontdekken. Het is toch mijn favoriete fietsregio.
Zoals in films wel vaker werd optimaal gebruik gemaakt van de mooie beelden. Het hoefde allemaal niet bij elkaar te liggen om een geheel te vormen. Zo herkende ik een marktje in Trento, typische pleintjes van de dorpjes er omheen, typische spitse kerktorens, bergweides die verder weg liggen en de toppen uit de Dolomieten.
Helemaal zeker was ik bij de volgende scène boven op een brug over een kloof. Was zelfs op tijd om een foto te maken, omdat ik inmiddels van de TV naar de iPad was overgeschakeld.
Deze brug ligt aan de ronde als ik over de Ballino naar het Lago di Cavedine fiets (of andersom) of als ik terug rijd vanaf het Lago di Molveno of soms de waterval. Geeft als ik er overheen fiets een klein gevoel van hoogtevrees bij me. De hekken zullen er niet voor niets geplaatst zijn om zo te voorkomen dat het voor niet te veel mensen de laatste plaats is in hun leven die ze bezoeken.
Als ik dit zie wil ik terug. Wil ik daar weer rijden. Het gevoel van de afdaling en dan rechts af de brug over en bijna het fietspad langs de bergwand op. Of het gevoel van het laatste stukje klimmen en weten dat als je bij de kruising bij de brug bent dat het afvlakt.
Ik ken de brug ook goed omdat ik er bij een Giro etappe een hele tijd heb staan wachten toen de etappe startte in Molveno en ze over de brug kwamen aanstormen. Local legend Daniel Oss in de kopgroep. Volgens mij reed hij nog bij BMC.
Een andere Oss herinnering
In de serie werd het moordwapen van de brug afgegooid. Ook praktisch.
Cyclemania-c4 