Het is gebeurd. Ik moet hier wel mee openen. Ieder jaar opnieuw gebeurt het weer. Meestal inderdaad hier in Italië. Een moment van ongeloof. Een moment van verbijstering. Een moment realisatie. Vooral dat ik toch onvoldoende geacclimatiseerd ben.

Ik heb de eerste fietser in lange broek en lange mouwen zien rijden, omdat hij het zo verdraaid koud vond.

Ik reed rond in korte broek en korte mouwen en had zelfs, voor mijn uur heen en uur terug, geen ondershirt aaannam gedaan. Zo warm was het. Benauwd misschien wel een beter woord. Het zweet liep in stroompjes van me af.

Want ook al kwam de zon er niet echt doorheen warm was het toch echt wel.

Ik had het bericht van Mark vandaag eens goed in mijn oren geknoopt. “Gewoon lekker fietsen mag toch ook.” Niet alles hoeft snel te gaan en tot uitputting te leiden. Hield ik me aan. Heerlijk gefietst.

‘S Middags zelfs nog bijna voldoende energie om door Bolzano te slenteren. Ook al sloeg de “hangry” daarbij wel even toe. Niets extra eten als je fietst is niet het aller slimste. Je zou toch zo langzaam maar zeker verwachten dat ik dat nu wel zo’n beetje zou weten. Blijkt allemaal nog best lastig om te onthouden zo lijkt het.

Vanaf Mallorca kwam weer een mooie foto.

Mijn zus en zwager houden me voor dat ze een vakantie houden zonder focus op de fiets. En dat moet ik geloven als ik hun foto’s voorbij zie komen.