Als liefhebber van de fiets heb je het maar wat goed. Reden we vorig jaar nog in Spanje, was dit jaar België aan de beurt. Er werd door de organisatie geen seconde aan getwijfeld dat een PAS weekend niet kan bestaan zonder een fiets gelegenheid. “Cyclist@theCenter” als ik de sessie van vrijdag helemaal goed heb begrepen als selectief luisteraar.

Fietsen vanuit Brugge. Misschien niet de Vlaamse Ardennen, maar wel de startplaats van de Ronde van Vlaanderen. Mijn mede fietsers wilden graag naar Ieper toe. De startplaats van Gent Wevelgem en nog veel meer een herdenkingsplaats van de Grote Oorlog, de 1e Wereldoorlog. In Flanders Fields.

Vanaf dat de weersvoorspellers ons weekend begonnen te voorspellen hield ik ze goed in de gaten. Van goed, maar minder en weer terug. Flandriens zijn niet van druivensuiker, maar genieten ook meer van een zonnetje. We waren dan ook wel een beetje teleurgesteld toen het ‘s ochtends regende.

Maar wat kan mij weerhouden als we bij het ontbijt een pannenkoeken machine staat! Dan begint iedere dag goed en is een fietsers ontbijt zo gebakken.

De route was simpel gemaakt met behulp van Strava. Zij helpen er bij met het gebruiken van de meest bereden wegen als je een route plant, maar ik accepteer graag de eer voor de planning. Vooral de heenweg was mooi. De terugweg wat meer over een fietspad langs een “makkedamweg”.

Waar we ook mee te maken kregen was een Noorden wind. Als je naar het zuiden rijdt heb je hem dan eerst in de rug. Fijn, maar je weet wat je op de terugweg nog te wachten staat.

We trapten er lustig op los. Over de kasseien in de stad, boswegen en typische Vlaamse betonwegen. Oppassen dat we niet met onze bandje in de ontbrekende voeg massa kwamen, zoals in de Vlaamse koersen wel gebeurt.

Wat wel vaker gedaan wordt is dat oude spoorbanen omgebouwd worden naar fietspaden. Zo ook hier. Vaak mooi asfalt met af en toe een vervelende kruising of slinger. Één slinger werd Cedric fataal. Een schuiver een schreeuw, daar lag hij. Als een Van Baarle in het Bos van Wallers, lag onze Jumbo renner op de grond.

Gelukkig zonder veel erg, zoals fietsers dat noemen, maar je blijft toch liever op je fiets zitten. Gelukkig is De Bikkel uit Zeeland, niet zomaar klein te krijgen. Opstappen en weer doorgaan.

Dat doorgaan werd dan weer afgeremd door een weerbarstige lekke band van Jaap. Daar konden goede wil, veel helpende handen, patronen en pompjes niet aan helpen.

Bij dit voorval gebeurde ook nog iets verschrikkelijks. Ik ben het nog steeds aanmeet verwerken. Het doet altijd weer pijn om te zien. Hier is het niet voor gemaakt.

Een fiets op stuur en zadel gezet. Ik kan er niet tegen. Ik kan het niet aanzien.

Gepast gingen we verder over het fietspad. De bordjes Ieper volgend. Kilometer bij kilometer dichterbij komend.

In Ieper eerst naar de Menenpoort. Een bijzondere plek. Al die namen van soldaten die hier gestorven zijn. daar word je toch wel weer stil van. We zijn ruim 100 jaar verder, maar helaas zijn we niet op alle plekken in de wereld verder gekomen.

In de straat naar de poort zit ook een grandioos fietscafé. Een café dat blijkbaar tussen de middag sluit, maar voor fietsers nog wel even open blijft terwijl het zoontje van de eigenaar, een oud wielerjournalist, welke even wacht voordat hij maar voetbal gaat. Liefde voor de Stiel, heet dat dan weer in Vlaanderen.

We kunnen iedereen aanraden die de koers een warm hart aandraagt hier eens aan te meren.

Jaap was onderzoek naar een fietsenmaker en de anderen naar iets dat de inwendige mens zou vullen. Lunchtijd.

Een zonnig terras, vriendelijke bediening en lekker eten, voor de grotere en minder grote maag. Niet iedereen gaat tijdens een rit even goed om met zo’n lunch.

Jaap wist het malleur nu helemaal te verhelpen en kon mee aan de terugweg beginnen. Inderdaad met tegenwind. Inderdaad met een langzaam maar zeker duidelijker wordende meer en minder getrainde benen.

Kilometers aan een stuk tegen de wind in. Renners die proberen zich te verschuilen achter ruggen, anderen die juist de wind opzoeken als uitdaging.

Soms wordt dan net die ene aanzet er te veel aan. Het tempo net te hoog. Verlangend wordt er dan uitgekeken naar een “Bio-break”.

Maar zoals het gaat met fietsen, als je blijft trappen spoelen de kilometers onder je banden door en komt het eindpunt dichter en dichter bij.

Daarmee ook het eindpunt, waar voor de liefhebbers een Leffe van de tap stond te wachten. Een frisse Leffe. Want hoe mooi het weer ook geworden was, bezweet en in de schaduw werd het koud.

Met dit mooie gezelschap trapten we zo ruim 110 kilometer weg over West Vlaamse wegen. Mijn eerste echte Belgische kilometers. Schrijf ik weer mooi bij.

Iedereen weet zelf het beste hoe het ging en wat hij vandaag gedaan heeft. De zelf assessments kunnen geschreven worden en bij de Leadgesprekken meegenomen. Ik vond het weer een mooie belevenis en tref het maar met zo’n fietsers gezelschap en zeker met onze meefietsende partners.