Het stond al een tijdje gepland. Want wat voor de één een ronde vanuit huis is, is voor de ander een rit die op het wensenlijstje staat. Een Rondje Markermeer.

Robert R, de kameel, vroeg of ik er voor de porren was. Andere gegadigden konden niet of haakten af. Maar ik wilde er wel voor gaan. Ook Robert is er één van niet klagen, maar trappen en zo matcht dat mooi met de R van vorig weekend.

Ik zelf ben er nog niet. Conditie is duidelijk nog niet op peil. Ik eigenlijk helemaal niet. Maar proberen te volgen kan ik altijd. Hebben we allebei het maximale van onze training.

Ik had mijn zakken volgeladen. Het blijft een flink eind en heel wat uren trappen, dan moet je eten.

We reden de ronde rechtsom. Eerst naar Lelystad en de dijk. Meest handig kijkend naar de wind. Betekende wel dat we ons het eerste deel tegen de wind in moesten bewijzen. Het was al snel duidelijk. Robert was goed. Mijn uitzicht vandaag was bekend.

Voor wie bekend is met Robert z’n rijstijl, ziet iets heel opvallends aan de foto. De ketting ligt niet op de 11. Robert rijdt inmiddels zoals het moet. Een tandje lichter en wat meer omwentelingen. Wel vervelend voor mij dat hij zo nog een beetje sneller is.

Halverwege de dijk. We eten vliegjes. Massa’s vliegjes. Hele zwermen zien we hangen. Het lijken wel rooksignalen.

Robert trapt ondertussen lustig verder, met de wind in de flank.,alsof het windstil is. En ik ondertussen mijn best maar doen.

Enkhuizen. De dijk ligt achter ons. Links af richting Hoorn. Mijn favoriete deel van de ronde. Een slingerende dijk met mooi asfalt. Vandaag ook nog eens het geluk dat de wind meer in de rug stond. Dus Robert reed nog een beetje sneller. Zo snel dat auto’s ingehaald moesten worden. Beetje vervelend als ze dan bijzondere handelingen verrichten. Lang leve schijfremmen dan maar. Ik heb er een paar keer hard in moeten knijpen.

Ondertussen kneep ik met regelmaat een gel in mijn mond leeg. Eten en fietsen daar doet Robert niet aan. Als er gegeten moet worden gaat de voet even aan de grond.

Kon ik mooi even adem halen.

We volgenden zo veel mogelijk de dijk. Water aan de linkerhand. De dijk is grote delen weer open.

Ik merkte goed dat Robert bedreven is in het rijden door een drukkere omgeving. Waar mijn ritten vaak over ellenlange polderwegen gaan waar je misschien eens een gans tegen komt, zijn Robert’s thuis wegen een stuk drukker. Met wat sneller door de bebouwde kom. Beter inschatten wat kan en wat niet kan. Voor mij meer aanzetten om gaatje te dichten.

Wij komen bij Amsterdam. Ik begin het te voelen. Los op de Schellingwouderbruggen. Voorbode voor de volgende bruggen.

Robert wil wel een frietje in Muiden. Ik kan dat dus echt niet. Zie me dan bij de eerste aanzet alles er uit gooien.

Wel mooie gelegenheid om een beetje bij te praten. Want ook tijdens deze rit ben ik weer mijn gezellige zelf en is er geen sprake van praten.

Even speciale aandacht voor de bidon van Robert. Geen literfles, maar een prachtige kleine. Ik houd er wel van, ook al is de inhoud voor mij te klein. Geen kameel. Niet eens een dromedaris.

We hebben nog een stevige uitdaging voor de boeg. Een lang stuk dijk met de wind op de kop. Met respect zit ik in het wiel bij Robert. Gaat maar door. Ik ga steeds verder naar de vaantjes. Blik op oneindig. Of beter op het achterwiel. Vooral niet loslaten. Doorgaan. Doorbijten.

Wij zijn rond. Het tempo gaat nog een keer de hoogte in richting huis. Voor mij is dit nu echt het laatste beetje dat er in zit. Laat lopen op het viaduct. Hierdoor neemt Robert een afslag te vroeg en ben ik toch nog eerder thuis. Slim geregeld door me dat ik de wegwijzers een dag vrij had gegeven.

Wat een dag. Daar kan nog wel een colaatje en door E geregelde krentenbol tegen aan om de boel aan te vullen. We kijken naar de Strava resultaten. Het is hard gegaan. Robert is hard gegaan. Ik heb een paar jasjes uitgedaan.

Helemaal naar de vaantjes.

Maar mooi was het wel. Dat onthoud ik vooral.