Er werd weer afgesproken om te gaan fietsen. Kilometers maken. Hoeveel zou de dag wel uitwijzen, maar het moesten er flink wat worden.

Fietsen moet ik blijkbaar doen met renners waarvan de naam begint met een R. Was het heel vroeger Rudolf of Rodney, zijn het nu Rick, Robert, René of Rutger en vandaag Ron H, Ron V en Robbert. Ron V had iets uitgestippeld. Niet meteen de man met het beste richtingsgevoel, maar als Ron H de route op zijn Garmin heeft staan moet het toch wel goed komen.

In de ochtend natuurlijk de nodige gezonde “wedstrijd”spanning. Hoe zijn de benen.

De zakken in ieder geval volgepakt met eten. Bidons gevuld. Zo’n hoog aan de lucht en windkracht 2/3. Niet te hard in de rug, maar ook niet te hard op de neus.

We vertrokken al slingerend door het bos. Een combinatie aan wegen zoals ik ze zelf niet zo vaak rijd. Zeker de laatste tijd niet. Dan zoek ik meer de open stukken op. Weerstand en trainen. Join, weet je wel.

Maar omdat we de wind gunstig hadden staan bemoeide ik me er toch mee. Op naar een meer open weg. Tempo! Dat ging gesmeerd. Allemaal doen wat we kunnen.

Zo kwamen we bij de Ketelbrug uit. Daar stopt het meestal voor mij, of ik moet naar vriend R en LL rijden. Maar vandaag gingen we de brug over. Bleek ik maar één keer sneller gedaan te hebben. Een beetje het thema van de dag. Overal heel snel voorbij rijden. Of altijd of op de dag.

Dat het voor ons onbekend terrein was bleek al snel. Zonder te verdwalen raakten we de weg kwijt. Steeds verder richting Lemmer en wat ik zeker wist was dat, dat niet op de route lag.

Overleg. Alternatief gekozen en verder. Doordenderen. Overnemen. Nu met de wind minder gunstig, maar nog steeds alle vier proberen te geven wat de benen toelieten.

Blijkt dat ze in dit gebied op zondag alles sluiten, behalve de kerkdeuren. Waar wij een koffie stop, vooral een water vul stop, bleek dat niet te kunnen. Gelukkig was er een stuk verder een, kleine gok, Vietnamees meisje dat de plaatselijke snackbar open hield. Cola, Calippo en water. Veel blijer konden we niet gemaakt worden vandaag.

Daarna weer verder. Ik merkte dat we de tweede helft aan het rijden waren. Beetje vermoeider. Beetje uitgezweet ook. Maar toen kwam de Ketelbrug weer op onze route. Aanzetten. Klimmer Ron V trok door en liet ons achter. Zo gaat dat.

Ik kwam met een alternatief voor de dijk. Dacht dat iedereen wat meer gebaad was met iets meer beschutting.

Bij het kruizen van een rotonde durfde ik niette volgen. Ik vond een aankomende auto te snel naderen. Gelukkig hadden de anderen het na een tijdje in de smiezen. Anders werd het een wel heel lange achtervolging.

Bleek zo te zijn dat de voorkeur zelf werd voor door het bos. Twijfel. Kop of volgen. Kop werd het. Wel wat meer wind, maar wel mijn eigen lijnen. Ik besloot een niet te zware versnelling te rijden, zodat het tempo vlot maar houdbaar bleef. Ook als er een keer ene bocht minder goed gestuurd zou worden. Volgers weten het niet, maar er wordt aan ze gedacht. Ik voel me nog steeds sturend goed op mijn nieuwe instelling van de fiets.

Helaas reed Robbert lek. Mooie gelegenheid om weer eens bij te praten met Ron H.

Daarna jakkerden we weer door. Laatste loodjes. Laatste stukje.

Nog een stukje bos. Brug over. Rust in de tent. Kletsen. De high van de rit kwijtraken en horen wat de plannen zijn richting de Alpen. Daar gaan de R-en binnenkort een paar dagen klimmen.

Zo kwam er een einde aan een vlotte rit, die voor ons ongeveer 160 kilometer en 5 uur duurde en voor Robbert zo‘n 30 kilometer langer.

Mooie dag. En veilig weer thuis.

Strava 60

Join 14,9 – Je doet iets te veel