Een paar weken geleden werd het WK wielrennen voor profs gereden in Schotland. Voor Specialized het moment om de Tarmac SL8 op de markt te brengen. Het was een publiek geheim dat de SL8 er aan zat te komen. Er werd onder de liefhebbers al lang over gesproken. Afgemaakt door de een en opgehemeld door de ander.

Bij mij begonnen vanaf de presentatie de echte slapeloze nachten. Ik ben een liefhebber van de Tarmac. Rijd de verschillende modellen die er geweest zijn al jaren en heb een aantal speciale versies gehad en heb er nog steeds een aantal. Een SL4 in de kleuren van Amerikaanse bolide in heel beperkte oplage, een SL6 gekregen voor een zoveelste trouwdag, als beloning voor het volhouden denk ik, en een SL7, mijn Lupo Wolfie in de kleuren van Quickstep. Prachtige fietsen en als ik op de SL7 rijd weet ik niet wat er beter kan, weet ik dat ik er niet meer uit kan halen en dat het een topper is.

Maar als er een nieuw model komt wint de kriebel het. Zo eenvoudig is het. En als het kan, als het alles voor je is en het thuisfront vindt dat je het verdiend, dan ben ik niet degene om te zeggen dat ik de SL8 niet wil.

Bij de introductie zou een zwarte komen, Een project Black. Gelimiteerde oplage. Lijntjes uitgegooid naar bekende Specialized dealers. Uitverkocht. Wat nu? Gek doen? Zo zwart mogelijk blijven? Want zoals Ford vond dat auto’s alle kleuren mochten hebben p, als ze maar zwart waren, zat ik ongeveer in de wedstrijd. Mijn fietsen waren vooral donker en niet te opvallend. Met her en der een uitzondering.

Maar nu mijn auto een blauwtint heeft, na eerder wit, ben ik in mijn wilde levensfase aangekomen. Nog niet in de fase van het goud van vriend R, of de opvallende kleuren bij Ron H en Robbert, maar ik durf wat meer.

Bij Kaptein Tweewielers in Amsterdam kon ik terecht om de SL8 kleuren te zien en later ook in een opvallend rood. Kaptein ken ik al jaren. De winkel op de Overtoom waar we bij Peter onze eerste mountainbikes kochten. De winkel is inmiddels overgenomen door zijn zoon Jeffrey en dit jaar verhuisd naar een schitterende winkel op de Marathonweg. Ook een heel stuk eenvoudiger parkeren.

Zou rood de kleur zijn voor mij? Top beraad. Invloed van bikefitter Christoffer. Laat ook een witte komen, dan kan hij die ook zien. Wilde hij zelf namelijk ook wel eens zien.

Zien was liefde op het eerste gezicht. Een schoonheid.

Een matig wit met een twinkeling. Anders weet ik het niet te vertellen.

Dit wordt hem. Dit is hem.

Maar ik wil natuurlijk niet iets “straight out of the box”. Ik houd nu eenmaal van mijn eigen aanpassingen. Misschien niet allemaal even groot, maar wel zoals ik dat wil.

Beginnen met een Ceramicspeed tuning (OSPW, bracket, balhoofd)

Shimano Dura Ace pedalen.

Een direct mount derailleur pad.

Vittoria Corsa Pro banden, tubeless.

Een Roval Rapid stuur in de juiste 90/400 maten

Bidonhouders?

Zo wordt een standaard fiets een eigen fiets. Er zit standaard een 4iiii vermogensmeter op, dus daar is al aan gedacht.

Vandaag ging ik nog even langs om de derailleur pad langs te brengen. Een roze, voor de variatie. Bleek perfecte timing te zijn. Ze wilden me net bellen om te kijken of ik langs kon komen voor nog een stuurhoogte fitting. We gaan niet over één nacht ijs.

Het is fijn om te zien dat er met liefde en aandacht met je fiets wordt omgegaan. Rustig en in stapjes.

Alles gaat naar wens. Alleen wat lastig is dat de batterij van de Shimano Di2 groep onder de zadelpen zit. De zadelpen is zo dun dat de batterij er niet meer in past, zoals bijvoorbeeld nog wel bij de SL7. Hierdoor kan voor mijn zadelhoogte de oen niet voldoende naar beneden. Er wordt aan een oplossing gewerkt.

Volgende afspraak: donderdag 12:00 voor de volgende, hopelijk finale, fitting. Dan kan ze precies op tijd mee.