Wat is dat toch met de periode van september. Septemberitus is bekend bij fietsers. De echte zin om te gaan rijden is verdwenen.

Maar dat gevoel in november nog hebben is niet goed. Dan moet je voorzichtig aan het nieuwe seizoen gaan denken. Dit jaar had ik de novemberitus zwaar te pakken. Vanochtend, op de eerste advent en de eerste december was er de angst dat het gevoel eenvoudig de volgende maand in zou gaan.

Stevig gesprek. Waar de meeste partners blij zouden zijn met de fietsende partner een dag extra in de buurt, is die van mij zou verstandig om te weten wat ik echt nodig heb: buiten fietsen.

Wat je in december doet, daar heb je in het seizoen pas echt iets aan.

Dus daar ging ik. Redelijk ingepakt, want het was fris. Maar wel heerlijk droog. Ik koos voor een ronde over Amersfoort en daarna nog een extra lus door de polder om de 100 van de maand weer aan de teller toe te voegen.

Beetje doorzetten, maar wat was ik weer blij op mijn fiets. Wel stapvoets door de bochten, want het zag er af en toe verdraaid glad uit. Liever langzaam dan een groter risico op vallen. De bochten angst overwin ik in het voorjaar wel weer.

Na zo’n dag als vandaag zit het weer goed met de motivatie. Dom dat ik hem steeds weer opnieuw moet zoeken. Maar gelukkig weet ik hem toch weer te vinden. Soms met een beetje hulp er bij.