Dag 5 van de Festive 500. De dag waarop de vraag sterker wordt of het einde gehaald wordt en ook het moment dat het wel heel duidelijk wordt dat het feestelijke in de titel alleen maar verwijst naar wat feestdagen zijn. Het wordt zwaar. Mijn lichaam is moe. Het geeft aan dat het van 0 naar 100 fietsen, veel gevraagd is en het toch echt beter is om echt getraind dit soort kilometers te rijden en niet zomaar bijna vanuit niets. Jammergenoeg blijven de voornemens steeds weer voornemens en zet ik deze zo slecht om.

Dit is zo’n dag waarop een deel van je wil dat je een rustdag neemt. Ik denk het meer verstandige. Maar een ander wil door. Vind het mooi om het in 5 dagen te proberen of wil er eigenlijk gewoon wel vanaf zijn. Terwijl er toch echt 8 dagen zijn waarover je het mag verdelen. Het dan net zo knap is n ik weet dat een groter aantal het uiteindelijk niet bij elkaar fietst dan wel.

Het volgende deel van me wil weer dat ik naar buiten ga. Het is enorm mistig vandaag. Daar pas ik mijn route op aan. Veel fietspad. Hoe slecht het zicht dan ook is, de kans wordt een flink stuk kleiner dat je het met auto’s aan de stok krijgt. Verder ga ik met lampjes op pad. Scheelt echt.

Nog bijzonderder was misschien wel wat ik aantrok vandaag. Ingegeven door twee redenen. Handschoenen en een ander soort chamois/zeem voor mijn iets gehavende zitvlak. Ik haalde een Assos pak uit de kast. Dat was lang geleden. Maar aangetrokken duidelijk dat het een technisch topmerk is. Zemen koning en op de overschoenen na ook goed warm. Heel goed.

Dus ik op pad. De dijk op. Op het fietspad een paar groepjes fietsers. Groepjes en veel Rapha. Duidelijke tekenen van anderen met een doel. Verder heel langzaam rijdende auto’s waarvan de bestuurders denk ik iedere meter verder blij waren niet al in het Markermeer gereden te zijn. Weinig zicht.

Ik veeg mijn Oakley Sutro met Polarized, mee-kleurende, glazen geregeld af. De mist zorgt voor veel druppeltjes.

Ik fiets en ik fiets. Om eerlijk te zijn vind ik het wel mooi die mist. Op de dijk heb je vooral niet het vervelende moment dat je zo ver voor je uit kunt kijken dat je eigenlijk denkt nooit aan het einde te kunnen komen.

Ik noem het fietsen, maar heb het zwaar. Stukken blijf ik te po kunnen rijden, maar op andere is het worstelen. Ik worstel en kom boven. In ieder geval verder.

Alleen van mijn voeten krijg ik tekens dat het koud is. Te koud. De rest van mijn lichaam is beter ingepakt. Ook met natuurlijke beschermlagen. Ik blijf met regelmaat voeding in dat lichaam stoppen. Lang niet de hoeveelheid die volgens de koolhydraten leerschool moet, maar het eten is een leuke onderbreking tijdens het fietsen. Ik houd nog steeds de iedere 20 minuten wat drinken, iedere 35 iets eten. Wie kan rekenen heeft al snel door dat je zo niet makkelijk aan de minimaal 60 gram koolhydraten komt. Ik doe namelijk makkelijk 4 uur met twee 500 ml bidons. Maar er waren tijden dat ik één reep al veel vond en de rest van de gelletjes en reepjes alleen maar uitlied en daarna weer opborg.

De kilometers kruipen voorbij. Ik heb niet veel grootste gedachten deze rit. Het is allemaal een beetje op zo lijkt het. Terwijl ik het fietsen ook vandaag helemaal niet vervelend vind. Vooral het laatste is fijn. Deze dagen bereiken daarmee hun grootste doel. Het fijne fiets gevoel krijgen, hebben en vooral houden.

De ronde zit er op. Eerlijk is eerlijk ik heb onderweg een paar keer gekeken of ik wel echt door de 96 kilometer grens gekomen was. De kikomters die nodig zijn voor de rustdag. Ik ken de ronde zo goed dat ik weet dat hij langer is dan 100 kilometer, maar toch is er twijfel.

Op Strava de bevestiging. We weten namelijk allemaal dat wat niet op Strava staat ook niet is gebeurt. E is trots op me en als ik eerlijk ben, ben ik dat ook. Het afgelopen jaar was niet het meest florissante fietsjaar en in deze periode is het me weer gelukt om het fietsen beter in te plannen, zelfs op dagen dat er nog zoveel meer te doen was en heb ik van iedere meter fietsen genoten. Ook al was het niet altijd op het moment zelf, maar fietsen is nu eenmaal ook een beetje afzien. Dat is het mooie aan fietsen en maakt fietsen het leven zelf.

Ik was zeker niet de eerste die meer dan 500 kilometer op Strava heeft gezet, maar de laatste was ik ook zeker niet. Er staan maar liefst 272328 rijders ingeschreven. Om het iets meer op zijn plek te zetten, is er een deel dat zich altijd inschrijft zonder ook maar enige activiteit te uploaden.

Dat het in onze regio dit jaar een uitdaging was laat mijn Wahoo duidelijk zien.

Ook als dit alleen maar gevoelstemperaturen zijn, noem ik het koud. Daarbij neem ik de maximum mee vanuit de mancave. Ron H maakte het terechte verwijzing naar Jaegermeister “alleen als ie ijs en ijs koud is”. Het had prima in de bidon, of heupfles, kunnen zitten.

Met deze rit zit de Festive 500 er op. Zondag speel ik een klein beetje god. Rustdag. Ook ik zag dat het goed was. Mijn lichaam zal er blij mee zijn.