We hadden onze afspraak al twee keer verschoven in verband met mindere weersverwachtingen, maar vandaag moest ik er aan geloven. We gingen richting de Weerribben en voor mij betekende dat een ronde in die omgeving door de noordelijke provincies samen met R. Een uitdaging nu R weer tijd heeft om te oefenen en ook omdat ik natuurlijk geen idee had wat met de rit zou brengen. Ik had op Strava gezien dat er het nodige aan trainingsarbeid in de benen zat, dus dat deed al weer het ergste vrezen.

Zoals we dat gewend zijn werden goed verzorgd bij aankomst. De espresso’s zorgden voor de cafeïne kik om helemaal klaar te staan.

Daarna was er geen ontkomen meer aan en werden de schoenen ingeslikt voor vertrek. Rechtsaf. Mijn benen hadden nog niet goed of wel doorgekregen dat ze moesten fietsen of ze werden al tot snelheid aangespoord. Niets inrijden, gaan! Join mocht zich achteraf wel druk maken, ik ging volgen.

Kriskras door een omgeving die alle kanten op even mooi is, maar die voor de niet kenner ook de hele tijd lijkt op het zelfde, waardoor de verwarring groot is en ik geen idee had waar ik was of welke kant ik op ging of op zou gaan. Daarbij ook geen idee of de wind nu meer mee of tegen zou staan. Iedere bocht werd een sprint naar het achterwiel van R.

We reden door velden, langs kanalen, over slingerende dijkjes, door alleraardigste plaatsjes, over glooiende wegen, door oerbossen, langs koloniën en meer landelijk Nederland. Links, rechts. Rechts, links. Of en toe een stukje langer rechtsdoor. Mijn focus was vooral op een achterwiel waarin ik de DT Swiss 180 naaf rond zag draaien.

We werden bijgehaald door een stel hardrijders. Een vrouw en een man. Mee natuurlijk. Zij sloegen af. We werden bijgehaald door een postbode op een elektrische scooter. Mee natuurlijk. Hij sloeg af.

Wij sloegen af en het werd bal. Een pad waar ik op een mountainbike van genoten had. Een pad waar ik op de racefiets graag verre van blijf. R geniet. Bocht. Aanzetten. Slingeren. Aanzetten. Grind. Aanzetten. Gat in de weg. Aanzetten. Tegemoet komende mountainbikers. Aanzetten. Einde. Aanzetten.

Bleek niet helemaal de bedoeling te zijn.

We gingen verder. Op zoek naar de juiste weg. De wereldstad, als ze deze rechten hebben, Appelscha deed ons bijna de das om. Alle wegen leiden naar Appelscha, maar niet naar wat bekend is. Draaien. Keren. Nog een keer. Maar dan zitten we goed en komen we in een gebied waar de Veluwe jaloers op is. Beetje op en neer. Beetje slingers. Mooi fietspad. Jammer dat daar de hele Stella brigade ook graag gebruik van maakt.

In het bos kijken we of we nog wel echt de goede kantoor gaan. Redelijk is het antwoord. De extra reep is noodzakelijk.

We denderen door. Hebben onderweg zelfs tijd om af en toe een paar woorden te wisselen, maar wie me kent weet dat ik niet zo praterig ben en op de fiets nog wat minder.

Na al het wieltjes zuigen kom ik ook even op kop. Had ik het maar niets gedaan. Precies in de open ruimte van mijn helm wordt een bij naar binnen gezogen die dat minder leuk vindt en met uit angst steekt. Dat doet zeer. Al rijdend helm of, bij er uit en hopen dat het mee valt. De bij is de reden dat ik dit nu typ en niet fiets. Mijn hoofd is iets te groot en gevoelig voor een helm.

Maar we mogen nog een paar kilometer.

Op het moment dat ik vraag hoe ver het nog is, krijg ik te horen nog tussen de 12 en 30 kilometer. Onze landmeter van Kalenberg heeft ze afstanden fout, expres, want het zijn er nog welgeteld 3. Was ook wel mooi zo.

122,55 kilometer. Waarbij R eigenlijk lang volgens het Hennie Kuiper adagium leefde: 70 is een prima getal.

Het was voor mij duidelijk te merken dat oefening kunst baard n dat voor degene die de kunst al beheerd de virtuoos opleeft na oefening. Het was weer ouderwets gaan. Een veel sterkere prikkel dan wanneer ik alleen mijn ronde maak, zelfs als ik daarin de intervallen van Join doe. Intervallen die je door een ander worden opgelegd die sterker is laten je dieper gaan.

De dag sloten we verdiend af al kletsend aan tafel in de zon. Daarbij de wijze les krijgend dat airfryer producten niet in de frituur mogen, maar dat R niet alleen een coureur maar ook een patatoloog is.

Het bleef nog lang onrustig in Kalenberg en wij hadden zomaar weer een vakantiedag in eigen land.